एतद् आख्याय रामाय महर्षिः कुम्भसंभवः । (१।१)

अस्याम् एवापरं वाक्यं कथायाम् उपचक्रमे ॥ (१।२)

ततः स दण्डः काकुत्स्थ बहुवर्षगणायुतम् । (२।१)

अकरोत् तत्र मन्दात्मा राज्यं निहतकण्टकम् ॥ (२।२)

अथ काले तु कस्मिंश्चिद् राजा भार्गवम् आश्रमम् । (३।१)

रमणीयम् उपाक्रामच्चैत्रे मासि मनोरमे ॥ (३।२)

तत्र भार्गवकन्यां स रूपेणाप्रतिमां भुवि । (४।१)

विचरन्तीं वनोद्देशे दण्डो ऽपश्यद् अनुत्तमाम् ॥ (४।२)

स दृष्ट्वा तां सुदुर्मेधा अनङ्गशरपीडितः । (५।१)

अभिगम्य सुसंविग्नः कन्यां वचनम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

कुतस्त्वम् असि सुश्रोणि कस्य वासि सुता शुभे । (६।१)

पीडितो ऽहम् अनङ्गेन पृच्छामि त्वां सुमध्यमे ॥ (६।२)

तस्य त्वेवं ब्रुवाणस्य मोहोन्मत्तस्य कामिनः । (७।१)

भार्गवी प्रत्युवाचेदं वचः सानुनयं नृपम् ॥ (७।२)

भार्गवस्य सुतां विद्धि देवस्याक्लिष्टकर्मणः । (८।१)

अरजां नाम राजेन्द्र ज्येष्ठाम् आश्रमवासिनीम् ॥ (८।२)

गुरुः पिता मे राजेन्द्र त्वं च शिष्यो महात्मनः । (९।१)

व्यसनं सुमहत् क्रुद्धः स ते दद्यान्महातपाः ॥ (९।२)

यदि वात्र मया कार्यं धर्मदृष्टेन सत्पथा । (१०।१)

वरयस्व नृप श्रेष्ठ पितरं मे महाद्युतिम् ॥ (१०।२)

अन्यथा तु फलं तुभ्यं भवेद् घोराभिसंहितम् । (११।१)

क्रोधेन हि पिता मे ऽसौ त्रैलोक्यम् अपि निर्दहेत् ॥ (११।२)

एवं ब्रुवाणाम् अरजां दण्डः कामशरार्दितः । (१२।१)

प्रत्युवाच मदोन्मत्तः शिरस्याधाय सो ऽञ्जलिम् ॥ (१२।२)

प्रसादं कुरु सुश्रोणि न कालं क्षेप्तुम् अर्हसि । (१३।१)

त्वत्कृते हि मम प्राणा विदीर्यन्ते शुभानने ॥ (१३।२)

त्वां प्राप्य हि वधो वापि पापं वापि सुदारुणम् । (१४।१)

भक्तं भजस्व मां भीरु भजमानं सुविह्वलम् ॥ (१४।२)

एवम् उक्त्वा तु तां कन्यां दोर्भ्यां गृह्य बलाद् बली । (१५।१)

विस्फुरन्तीं यथाकामं मैथुनायोपचक्रमे ॥ (१५।२)

तम् अनर्थं महाघोरं दण्डः कृत्वा सुदारुणम् । (१६।१)

नगरं प्रययौ चाशु मधुमन्तम् अनुत्तमम् ॥ (१६।२)

अरजापि रुदन्ती सा आश्रमस्याविदूरतः । (१७।१)

प्रतीक्षते सुसंत्रस्ता पितरं देवसंनिभम् ॥ (१७।२)