इति ब्रुवति रामे तु लक्ष्मणो ऽधःशिरा मुहुः । (१।१)

श्रुत्वा मध्यं जगामेव मनसा दुःखहर्षयोः ॥ (१।२)

तदा तु बद्ध्वा भ्रुकुटीं भ्रुवोर् मध्ये नरर्षभः । (२।१)

निशश्वास महासर्पो बिलस्थ इव रोषितः ॥ (२।२)

तस्य दुष्प्रतिवीक्ष्यं तद् भ्रुकुटीसहितं तदा । (३।१)

बभौ क्रुद्धस्य सिंहस्य मुखस्य सदृशं मुखम् ॥ (३।२)

अग्रहस् तं विधुन्वंस् तु हस्ती हस्तम् इवात्मनः । (४।१)

तिर्यग् ऊर्ध्वं शरीरे च पातयित्वा शिरोधराम् ॥ (४।२)

अग्राक्ष्णा वीक्षमाणस् तु तिर्यग् भ्रातरम् अब्रवीत् । (५।१)

अस्थाने सम्भ्रमो यस्य जातो वै सुमहान् अयम् ॥ (५।२)

धर्मदोषप्रसङ्गेन लोकस्यानतिशङ्कया । (६।१)

कथं ह्य् एतद् असम्भ्रान्तस् त्वद्विधो वक्तुम् अर्हति ॥ (६।२)

यथा दैवम् अशौण्डीरं शौण्डीरः क्षत्रियर्षभः । (७।१)

किं नाम कृपणं दैवम् अशक्तम् अभिशंससि ॥ (७।२)

पापयोस् तु कथं नाम तयोः शङ्का न विद्यते । (८।१)

सन्ति धर्मोपधाः श्लक्ष्णा धर्मात्मन् किं न बुध्यसे ॥ (८।२)

लोकविद्विष्टम् आरब्धं त्वदन्यस्याभिषेचनम् । (९।१)

येनेयम् आगता द्वैधं तव बुद्धिर् महीपते । (९।२)

स हि धर्मो मम द्वेष्यः प्रसङ्गाद् यस्य मुह्यसि ॥ (९।३)

यद्य् अपि प्रतिपत्तिस् ते दैवी चापि तयोर् मतम् । (१०।१)

तथाप्य् उपेक्षणीयं ते न मे तद् अपि रोचते ॥ (१०।२)

विक्लवो वीर्यहीनो यः स दैवम् अनुवर्तते । (११।१)

वीराः संभावितात्मानो न दैवं पर्युपासते ॥ (११।२)

दैवं पुरुषकारेण यः समर्थः प्रबाधितुम् । (१२।१)

न दैवेन विपन्नार्थः पुरुषः सो ऽवसीदति ॥ (१२।२)

द्रक्ष्यन्ति त्व् अद्य दैवस्य पौरुषं पुरुषस्य च । (१३।१)

दैवमानुषयोर् अद्य व्यक्ता व्यक्तिर् भविष्यति ॥ (१३।२)

अद्य मत्पौरुषहतं दैवं द्रक्ष्यन्ति वै जनाः । (१४।१)

यद् दैवाद् आहतं ते ऽद्य दृष्टं राज्याभिषेचनम् ॥ (१४।२)

अत्यङ्कुशम् इवोद्दामं गजं मदबलोद्धतम् । (१५।१)

प्रधावितम् अहं दैवं पौरुषेण निवर्तये ॥ (१५।२)

लोकपालाः समस्तास् ते नाद्य रामाभिषेचनम् । (१६।१)

न च कृत्स्नास् त्रयो लोका विहन्युः किं पुनः पिता ॥ (१६।२)

यैर् विवासस् तवारण्ये मिथो राजन् समर्थितः । (१७।१)

अरण्ये ते विवत्स्यन्ति चतुर्दश समास् तथा ॥ (१७।२)

अहं तदाशां छेत्स्यामि पितुस् तस्याश् च या तव । (१८।१)

अभिषेकविघातेन पुत्रराज्याय वर्तते ॥ (१८।२)

मद्बलेन विरुद्धाय न स्याद् दैवबलं तथा । (१९।१)

प्रभविष्यति दुःखाय यथोग्रं पौरुषं मम ॥ (१९।२)

ऊर्ध्वं वर्षसहस्रान्ते प्रजापाल्यम् अनन्तरम् । (२०।१)

आर्यपुत्राः करिष्यन्ति वनवासं गते त्वयि ॥ (२०।२)

पूर्वराजर्षिवृत्त्या हि वनवासो विधीयते । (२१।१)

प्रजा निक्षिप्य पुत्रेषु पुत्रवत् परिपालने ॥ (२१।२)

स चेद् राजन्य् अनेकाग्रे राज्यविभ्रमशङ्कया । (२२।१)

नैवम् इच्छसि धर्मात्मन् राज्यं राम त्वम् आत्मनि ॥ (२२।२)

प्रतिजाने च ते वीर मा भूवं वीरलोकभाक् । (२३।१)

राज्यं च तव रक्षेयम् अहं वेलेव सागरम् ॥ (२३।२)

मङ्गलैर् अभिषिञ्चस्व तत्र त्वं व्यापृतो भव । (२४।१)

अहम् एको महीपालान् अलं वारयितुं बलात् ॥ (२४।२)

न शोभार्थाव् इमौ बाहू न धनुर् भूषणाय मे । (२५।१)

नासिराबन्धनार्थाय न शराः स्तम्भहेतवः ॥ (२५।२)

अमित्रदमनार्थं मे सर्वम् एतच् चतुष्टयम् । (२६।१)

न चाहं कामये ऽत्यर्थं यः स्याच् छत्रुर् मतो मम ॥ (२६।२)

असिना तीक्ष्णधारेण विद्युच्चलितवर्चसा । (२७।१)

प्रगृहीतेन वै शत्रुं वज्रिणं वा न कल्पये ॥ (२७।२)

खड्गनिष्पेषनिष्पिष्टैर् गहना दुश्चरा च मे । (२८।१)

हस्त्यश्वनरहस्तोरुशिरोभिर् भविता मही ॥ (२८।२)

खड्गधारा हता मे ऽद्य दीप्यमाना इवाद्रयः । (२९।१)

पतिष्यन्ति द्विपा भूमौ मेघा इव सविद्युतः ॥ (२९।२)

बद्धगोधाङ्गुलित्राणे प्रगृहीतशरासने । (३०।१)

कथं पुरुषमानी स्यात् पुरुषाणां मयि स्थिते ॥ (३०।२)

बहुभिश् चैकम् अत्यस्यन्न् एकेन च बहूञ् जनान् । (३१।१)

विनियोक्ष्याम्य् अहं बाणान् नृवाजिगजमर्मसु ॥ (३१।२)

अद्य मे ऽस्त्रप्रभावस्य प्रभावः प्रभविष्यति । (३२।१)

राज्ञश् चाप्रभुतां कर्तुं प्रभुत्वं च तव प्रभो ॥ (३२।२)

अद्य चन्दनसारस्य केयूरामोक्षणस्य च । (३३।१)

वसूनां च विमोक्षस्य सुहृदां पालनस्य च ॥ (३३।२)

अनुरूपाव् इमौ बाहू राम कर्म करिष्यतः । (३४।१)

अभिषेचनविघ्नस्य कर्तॄणां ते निवारणे ॥ (३४।२)

ब्रवीहि को ऽद्यैव मया वियुज्यतां तवासुहृत् प्राणयशः सुहृज्जनैः । (३५।१)

यथा तवेयं वसुधा वशे भवेत् तथैव मां शाधि तवास्मि किंकरः ॥ (३५।२)

विमृज्य बाष्पं परिसान्त्व्य चासकृत् स लक्ष्मणं राघववंशवर्धनः । (३६।१)

उवाच पित्र्ये वचने व्यवस्थितं निबोध माम् एष हि सौम्य सत्पथः ॥ (३६।२)