भृशम् आव्रजमानस्य तस्याधोवामलोचनम् । (१।१)

प्रास्फुरच् चास्खलद् रामो वेपथुश् चास्य जायते ॥ (१।२)

उपालक्ष्य निमित्तानि सो ऽशुभानि मुहुर् मुहुः । (२।१)

अपि क्षेमं तु सीताया इति वै व्याजहार ह ॥ (२।२)

त्वरमाणो जगामाथ सीतादर्शनलालसः । (३।१)

शून्यम् आवसथं दृष्ट्वा बभूवोद्विग्नमानसः ॥ (३।२)

उद्भ्रमन्न् इव वेगेन विक्षिपन् रघुनन्दनः । (४।१)

तत्र तत्रोटजस्थानम् अभिवीक्ष्य समन्ततः ॥ (४।२)

ददर्श पर्णशालां च रहितां सीतया तदा । (५।१)

श्रिया विरहितां ध्वस्तां हेमन्ते पद्मिनीम् इव ॥ (५।२)

रुदन्तम् इव वृक्षैश् च म्लानपुष्पमृगद्विजम् । (६।१)

श्रिया विहीनं विध्वस्तं संत्यक्तवनदैवतम् ॥ (६।२)

विप्रकीर्णाजिनकुशं विप्रविद्धबृसीकटम् । (७।१)

दृष्ट्वा शून्योटजस्थानं विललाप पुनः पुनः ॥ (७।२)

हृता मृता वा नष्टा वा भक्षिता वा भविष्यति । (८।१)

निलीनाप्य् अथ वा भीरुर् अथ वा वनम् आश्रिता ॥ (८।२)

गता विचेतुं पुष्पाणि फलान्य् अपि च वा पुनः । (९।१)

अथ वा पद्मिनीं याता जलार्थं वा नदीं गता ॥ (९।२)

यत्नान् मृगयमाणस् तु नाससाद वने प्रियाम् । (१०।१)

शोकरक्तेक्षणः शोकाद् उन्मत्त इव लक्ष्यते ॥ (१०।२)

वृक्षाद् वृक्षं प्रधावन् स गिरींश् चापि नदीन् नदीम् । (११।१)

बभूव विलपन् रामः शोकपङ्कार्णवप्लुतः ॥ (११।२)

अस्ति कच्चित् त्वया दृष्टा सा कदम्बप्रिया प्रिया । (१२।१)

कदम्ब यदि जानीषे शंस सीतां शुभाननाम् ॥ (१२।२)

स्निग्धपल्लवसंकाशां पीतकौशेयवासिनीम् । (१३।१)

शंसस्व यदि वा दृष्टा बिल्व बिल्वोपमस्तनी ॥ (१३।२)

अथ वार्जुन शंस त्वं प्रियां ताम् अर्जुनप्रियाम् । (१४।१)

जनकस्य सुता भीरुर् यदि जीवति वा न वा ॥ (१४।२)

ककुभः ककुभोरुं तां व्यक्तं जानाति मैथिलीम् । (१५।१)

लतापल्लवपुष्पाढ्यो भाति ह्य् एष वनस्पतिः ॥ (१५।२)

भ्रमरैर् उपगीतश् च यथा द्रुमवरो ह्य् अयम् । (१६।१)

एष व्यक्तं विजानाति तिलकस् तिलकप्रियाम् ॥ (१६।२)

अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतसम् । (१७।१)

त्वन्नामानं कुरु क्षिप्रं प्रियासंदर्शनेन माम् ॥ (१७।२)

यदि ताल त्वया दृष्टा पक्वतालफलस्तनी । (१८।१)

कथयस्व वरारोहां कारुण्यं यदि ते मयि ॥ (१८।२)

यदि दृष्टा त्वया सीता जम्बु जाम्बूनदप्रभा । (१९।१)

प्रियां यदि विजानीषे निःशङ्कं कथयस्व मे ॥ (१९।२)

अथ वा मृगशावाक्षीं मृग जानासि मैथिलीम् । (२०।१)

मृगविप्रेक्षणी कान्ता मृगीभिः सहिता भवेत् ॥ (२०।२)

गज सा गजनासोरुर् यदि दृष्टा त्वया भवेत् । (२१।१)

तां मन्ये विदितां तुभ्यम् आख्याहि वरवारण ॥ (२१।२)

शार्दूल यदि सा दृष्टा प्रिया चन्द्रनिभानना । (२२।१)

मैथिली मम विश्रब्धः कथयस्व न ते भयम् ॥ (२२।२)

किं धावसि प्रिये नूनं दृष्टासि कमलेक्षणे । (२३।१)

वृक्षेणाच्छाद्य चात्मानं किं मां न प्रतिभाषसे ॥ (२३।२)

तिष्ठ तिष्ठ वरारोहे न ते ऽस्ति करुणा मयि । (२४।१)

नात्यर्थं हास्यशीलासि किमर्थं माम् उपेक्षसे ॥ (२४।२)

पीतकौशेयकेनासि सूचिता वरवर्णिनि । (२५।१)

धावन्त्य् अपि मया दृष्टा तिष्ठ यद्य् अस्ति सौहृदम् ॥ (२५।२)

नैव सा नूनम् अथ वा हिंसिता चारुहासिनी । (२६।१)

कृच्छ्रं प्राप्तं हि मां नूनं यथोपेक्षितुम् अर्हति ॥ (२६।२)

व्यक्तं सा भक्षिता बाला राक्षसैः पिशिताशनैः । (२७।१)

विभज्याङ्गानि सर्वाणि मया विरहिता प्रिया ॥ (२७।२)

नूनं तच् छुभदन्तौष्ठं मुखं निष्प्रभतां गतम् । (२८।१)

सा हि चम्पकवर्णाभा ग्रीवा ग्रैवेयशोभिता ॥ (२८।२)

कोमला विलपन्त्यास् तु कान्ताया भक्षिता शुभा । (२९।१)

नूनं विक्षिप्यमाणौ तौ बाहू पल्लवकोमलौ ॥ (२९।२)

भक्षितौ वेपमानाग्रौ सहस्ताभरणाङ्गदौ । (३०।१)

मया विरहिता बाला रक्षसां भक्षणाय वै ॥ (३०।२)

सार्थेनेव परित्यक्ता भक्षिता बहुबान्धवा । (३१।१)

हा लक्ष्मण महाबाहो पश्यसि त्वं प्रियां क्वचित् ॥ (३१।२)

हा प्रिये क्व गता भद्रे हा सीतेति पुनः पुनः । (३२।१)

इत्य् एवं विलपन् रामः परिधावन् वनाद् वनम् ॥ (३२।२)

क्वचिद् उद्भ्रमते वेगात् क्वचिद् विभ्रमते बलात् । (३३।१)

क्वचिन् मत्त इवाभाति कान्तान्वेषणतत्परः ॥ (३३।२)

स वनानि नदीः शैलान् गिरिप्रस्रवणानि च । (३४।१)

काननानि च वेगेन भ्रमत्य् अपरिसंस्थितः ॥ (३४।२)

तथा स गत्वा विपुलं महद् वनं परीत्य सर्वं त्व् अथ मैथिलीं प्रति । (३५।१)

अनिष्ठिताशः स चकार मार्गणे पुनः प्रियायाः परमं परिश्रमम् ॥ (३५।२)