ततो दशाहे ऽतिगते कृतशौचो नृपात्मजः । (१।१)

द्वादशे ऽहनि सम्प्राप्ते श्राद्धकर्माण्य् अकारयत् ॥ (१।२)

ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नं धनम् अन्नं च पुष्कलम् । (२।१)

बास्तिकं बहुशुक्लं च गाश् चापि शतशस् तथा ॥ (२।२)

दासीदासं च यानं च वेश्मानि सुमहान्ति च । (३।१)

ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रो राज्ञस् तस्यौर्ध्वदैहिकम् ॥ (३।२)

ततः प्रभातसमये दिवसे ऽथ त्रयोदशे । (४।१)

विललाप महाबाहुर् भरतः शोकमूर्छितः ॥ (४।२)

शब्दापिहितकण्ठश् च शोधनार्थम् उपागतः । (५।१)

चितामूले पितुर् वाक्यम् इदम् आह सुदुःखितः ॥ (५।२)

तात यस्मिन् निसृष्टो ऽहं त्वया भ्रातरि राघवे । (६।१)

तस्मिन् वनं प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तो ऽस्म्य् अहं त्वया ॥ (६।२)

यथागतिर् अनाथायाः पुत्रः प्रव्राजितो वनम् । (७।१)

ताम् अम्बां तात कौसल्यां त्यक्त्वा त्वं क्व गतो नृप ॥ (७।२)

दृष्ट्वा भस्मारुणं तच् च दग्धास्थिस्थानमण्डलम् । (८।१)

पितुः शरीरनिर्वाणं निष्टनन् विषसाद ह ॥ (८।२)

स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणीतले । (९।१)

उत्थाप्यमानः शक्रस्य यन्त्रध्वज इव च्युतः ॥ (९।२)

अभिपेतुस् ततः सर्वे तस्यामात्याः शुचिव्रतम् । (१०।१)

अन्तकाले निपतितं ययातिम् ऋषयो यथा ॥ (१०।२)

शत्रुघ्नश् चापि भरतं दृष्ट्वा शोकपरिप्लुतम् । (११।१)

विसंज्ञो न्यपतद् भूमौ भूमिपालम् अनुस्मरन् ॥ (११।२)

उन्मत्त इव निश्चेता विललाप सुदुःखितः । (१२।१)

स्मृत्वा पितुर् गुणाङ्गानि तानि तानि तदा तदा ॥ (१२।२)

मन्थराप्रभवस् तीव्रः कैकेयीग्राहसंकुलः । (१३।१)

वरदानमयो ऽक्षोभ्यो ऽमज्जयच् छोकसागरः ॥ (१३।२)

सुकुमारं च बालं च सततं लालितं त्वया । (१४।१)

क्व तात भरतं हित्वा विलपन्तं गतो भवान् ॥ (१४।२)

ननु भोज्येषु पानेषु वस्त्रेष्व् आभरणेषु च । (१५।१)

प्रवारयसि नः सर्वांस् तन् नः को ऽद्य करिष्यति ॥ (१५।२)

अवदारणकाले तु पृथिवी नावदीर्यते । (१६।१)

विहीना या त्वया राज्ञा धर्मज्ञेन महात्मना ॥ (१६।२)

पितरि स्वर्गम् आपन्ने रामे चारण्यम् आश्रिते । (१७।१)

किं मे जीवितसामर्थ्यं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ (१७।२)

हीनो भ्रात्रा च पित्रा च शून्याम् इक्ष्वाकुपालिताम् । (१८।१)

अयोध्यां न प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि तपोवनम् ॥ (१८।२)

तयोर् विलपितं श्रुत्वा व्यसनं चान्ववेक्ष्य तत् । (१९।१)

भृशम् आर्ततरा भूयः सर्व एवानुगामिनः ॥ (१९।२)

ततो विषण्णौ श्रान्तौ च शत्रुघ्नभरताव् उभौ । (२०।१)

धरण्यां संव्यचेष्टेतां भग्नशृङ्गाव् इवर्षभौ ॥ (२०।२)

ततः प्रकृतिमान् वैद्यः पितुर् एषां पुरोहितः । (२१।१)

वसिष्ठो भरतं वाक्यम् उत्थाप्य तम् उवाच ह ॥ (२१।२)

त्रीणि द्वंद्वानि भूतेषु प्रवृत्तान्य् अविशेषतः । (२२।१)

तेषु चापरिहार्येषु नैवं भवितुम् अर्हति ॥ (२२।२)

सुमन्त्रश् चापि शत्रुघ्नम् उत्थाप्याभिप्रसाद्य च । (२३।१)

श्रावयामास तत्त्वज्ञः सर्वभूतभवाभवौ ॥ (२३।२)

उत्थितौ तौ नरव्याघ्रौ प्रकाशेते यशस्विनौ । (२४।१)

वर्षातपपरिक्लिन्नौ पृथग् इन्द्रध्वजाव् इव ॥ (२४।२)

अश्रूणि परिमृद्नन्तौ रक्ताक्षौ दीनभाषिणौ । (२५।१)

अमात्यास् त्वरयन्ति स्म तनयौ चापराः क्रियाः ॥ (२५।२)