रामस्य वचनं श्रुत्वा हर्षपौरुषवर्धनम् । (१।१)

सुग्रीवः पूजयांचक्रे राघवं प्रशशंस च ॥ (१।२)

असंशयं प्रज्वलितैस् तीक्ष्णैर् मर्मातिगैः शरैः । (२।१)

त्वं दहेः कुपितो लोकान् युगान्त इव भास्करः ॥ (२।२)

वालिनः पौरुषं यत् तद् यच् च वीर्यं धृतिश् च या । (३।१)

तन् ममैकमनाः श्रुत्वा विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ (३।२)

समुद्रात् पश्चिमात् पूर्वं दक्षिणाद् अपि चोत्तरम् । (४।१)

क्रामत्य् अनुदिते सूर्ये वाली व्यपगतक्लमः ॥ (४।२)

अग्राण्य् आरुह्य शैलानां शिखराणि महान्त्य् अपि । (५।१)

ऊर्ध्वम् उत्क्षिप्य तरसा प्रतिगृह्णाति वीर्यवान् ॥ (५।२)

बहवः सारवन्तश् च वनेषु विविधा द्रुमाः । (६।१)

वालिना तरसा भग्ना बलं प्रथयतात्मनः ॥ (६।२)

महिषो दुन्दुभिर् नाम कैलासशिखरप्रभः । (७।१)

बलं नागसहस्रस्य धारयामास वीर्यवान् ॥ (७।२)

वीर्योत्सेकेन दुष्टात्मा वरदानाच् च मोहितः । (८।१)

जगाम स महाकायः समुद्रं सरितां पतिम् ॥ (८।२)

ऊर्मिमन्तम् अतिक्रम्य सागरं रत्नसंचयम् । (९।१)

मम युद्धं प्रयच्छेति तम् उवाच महार्णवम् ॥ (९।२)

ततः समुद्रो धर्मात्मा समुत्थाय महाबलः । (१०।१)

अब्रवीद् वचनं राजन्न् असुरं कालचोदितम् ॥ (१०।२)

समर्थो नास्मि ते दातुं युद्धं युद्धविशारद । (११।१)

श्रूयताम् अभिधास्यामि यस् ते युद्धं प्रदास्यति ॥ (११।२)

शैलराजो महारण्ये तपस्विशरणं परम् । (१२।१)

शंकरश्वशुरो नाम्ना हिमवान् इति विश्रुतः ॥ (१२।२)

गुहाप्रस्रवणोपेतो बहुकन्दरनिर्झरः । (१३।१)

स समर्थस् तव प्रीतिम् अतुलां कर्तुम् आहवे ॥ (१३।२)

तं भीतम् इति विज्ञाय समुद्रम् असुरोत्तमः । (१४।१)

हिमवद्वनम् आगच्छच् छरश् चापाद् इव च्युतः ॥ (१४।२)

ततस् तस्य गिरेः श्वेता गजेन्द्रविपुलाः शिलाः । (१५।१)

चिक्षेप बहुधा भूमौ दुन्दुभिर् विननाद च ॥ (१५।२)

ततः श्वेताम्बुदाकारः सौम्यः प्रीतिकराकृतिः । (१६।१)

हिमवान् अब्रवीद् वाक्यं स्व एव शिखरे स्थितः ॥ (१६।२)

क्लेष्टुम् अर्हसि मां न त्वं दुन्दुभे धर्मवत्सल । (१७।१)

रणकर्मस्व् अकुशलस् तपस्विशरणं ह्य् अहम् ॥ (१७।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य धीमतः । (१८।१)

उवाच दुन्दुभिर् वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ (१८।२)

यदि युद्धे ऽसमर्थस् त्वं मद्भयाद् वा निरुद्यमः । (१९।१)

तम् आचक्ष्व प्रदद्यान् मे यो ऽद्य युद्धं युयुत्सतः ॥ (१९।२)

हिमवान् अब्रवीद् वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः । (२०।१)

अनुक्तपूर्वं धर्मात्मा क्रोधात् तम् असुरोत्तमम् ॥ (२०।२)

वाली नाम महाप्राज्ञः शक्रतुल्यपराक्रमः । (२१।१)

अध्यास्ते वानरः श्रीमान् किष्किन्धाम् अतुलप्रभाम् ॥ (२१।२)

स समर्थो महाप्राज्ञस् तव युद्धविशारदः । (२२।१)

द्वंद्वयुद्धं महद् दातुं नमुचेर् इव वासवः ॥ (२२।२)

तं शीघ्रम् अभिगच्छ त्वं यदि युद्धम् इहेच्छसि । (२३।१)

स हि दुर्धर्षणो नित्यं शूरः समरकर्मणि ॥ (२३।२)

श्रुत्वा हिमवतो वाक्यं क्रोधाविष्टः स दुन्दुभिः । (२४।१)

जगाम तां पुरीं तस्य किष्किन्धां वालिनस् तदा ॥ (२४।२)

धारयन् माहिषं रूपं तीक्ष्णशृङ्गो भयावहः । (२५।१)

प्रावृषीव महामेघस् तोयपूर्णो नभस्तले ॥ (२५।२)

ततस् तु द्वारम् आगम्य किष्किन्धाया महाबलः । (२६।१)

ननर्द कम्पयन् भूमिं दुन्दुभिर् दुन्दुभिर् यथा ॥ (२६।२)

समीपजान् द्रुमान् भञ्जन् वसुधां दारयन् खुरैः । (२७।१)

विषाणेनोल्लिखन् दर्पात् तद्द्वारं द्विरदो यथा ॥ (२७।२)

अन्तःपुरगतो वाली श्रुत्वा शब्दम् अमर्षणः । (२८।१)

निष्पपात सह स्त्रीभिस् ताराभिर् इव चन्द्रमाः ॥ (२८।२)

मितं व्यक्ताक्षरपदं तम् उवाच स दुन्दुभिम् । (२९।१)

हरीणाम् ईश्वरो वाली सर्वेषां वनचारिणाम् ॥ (२९।२)

किमर्थं नगरद्वारम् इदं रुद्ध्वा विनर्दसि । (३०।१)

दुन्दुभे विदितो मे ऽसि रक्ष प्राणान् महाबल ॥ (३०।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वानरेन्द्रस्य धीमतः । (३१।१)

उवाच दुन्दुभिर् वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ (३१।२)

न त्वं स्त्रीसंनिधौ वीर वचनं वक्तुम् अर्हसि । (३२।१)

मम युद्धं प्रयच्छ त्वं ततो ज्ञास्यामि ते बलम् ॥ (३२।२)

अथ वा धारयिष्यामि क्रोधम् अद्य निशाम् इमाम् । (३३।१)

गृह्यताम् उदयः स्वैरं कामभोगेषु वानर ॥ (३३।२)

यो हि मत्तं प्रमत्तं वा सुप्तं वा रहितं भृशम् । (३४।१)

हन्यात् स भ्रूणहा लोके त्वद्विधं मदमोहितम् ॥ (३४।२)

स प्रहस्याब्रवीन् मन्दं क्रोधात् तम् असुरोत्तमम् । (३५।१)

विसृज्य ताः स्त्रियः सर्वास् ताराप्रभृतिकास् तदा ॥ (३५।२)

मत्तो ऽयम् इति मा मंस्था यद्य् अभीतो ऽसि संयुगे । (३६।१)

मदो ऽयं सम्प्रहारे ऽस्मिन् वीरपानं समर्थ्यताम् ॥ (३६।२)

तम् एवम् उक्त्वा संक्रुद्धो मालाम् उत्क्षिप्य काञ्चनीम् । (३७।१)

पित्रा दत्तां महेन्द्रेण युद्धाय व्यवतिष्ठत ॥ (३७।२)

विषाणयोर् गृहीत्वा तं दुन्दुभिं गिरिसंनिभम् । (३८।१)

वाली व्यापातयांचक्रे ननर्द च महास्वनम् ॥ (३८।२)

युद्धे प्राणहरे तस्मिन् निष्पिष्टो दुन्दुभिस् तदा । (३९।१)

श्रोत्राभ्याम् अथ रक्तं तु तस्य सुस्राव पात्यतः । (३९।२)

पपात च महाकायः क्षितौ पञ्चत्वम् आगतः ॥ (३९।३)

तं तोलयित्वा बाहुभ्यां गतसत्त्वम् अचेतनम् । (४०।१)

चिक्षेप वेगवान् वाली वेगेनैकेन योजनम् ॥ (४०।२)

तस्य वेगप्रविद्धस्य वक्त्रात् क्षतजबिन्दवः । (४१।१)

प्रपेतुर् मारुतोत्क्षिप्ता मतंगस्याश्रमं प्रति ॥ (४१।२)

तान् दृष्ट्वा पतितांस् तत्र मुनिः शोणितविप्रुषः । (४२।१)

उत्ससर्ज महाशापं क्षेप्तारं वालिनं प्रति । (४२।२)

इह तेनाप्रवेष्टव्यं प्रविष्टस्य वधो भवेत् । (४२।३)

स महर्षिं समासाद्य याचते स्म कृताञ्जलिः ॥ (४२।४)

ततः शापभयाद् भीत ऋश्यमूकं महागिरिम् । (४३।१)

प्रवेष्टुं नेच्छति हरिर् द्रष्टुं वापि नरेश्वर ॥ (४३।२)

तस्याप्रवेशं ज्ञात्वाहम् इदं राम महावनम् । (४४।१)

विचरामि सहामात्यो विषादेन विवर्जितः ॥ (४४।२)

एषो ऽस्थिनिचयस् तस्य दुन्दुभेः संप्रकाशते । (४५।१)

वीर्योत्सेकान् निरस्तस्य गिरिकूटनिभो महान् ॥ (४५।२)

इमे च विपुलाः सालाः सप्त शाखावलम्बिनः । (४६।१)

यत्रैकं घटते वाली निष्पत्त्रयितुम् ओजसा ॥ (४६।२)

एतद् अस्यासमं वीर्यं मया राम प्रकाशितम् । (४७।१)

कथं तं वालिनं हन्तुं समरे शक्ष्यसे नृप ॥ (४७।२)

यदि भिन्द्याद् भवान् सालान् इमांस् त्व् एकेषुणा ततः । (४८।१)

जानीयां त्वां महाबाहो समर्थं वालिनो वधे ॥ (४८।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य महात्मनः । (४९।१)

राघवो दुन्दुभेः कायं पादाङ्गुष्ठेन लीलया । (४९।२)

तोलयित्वा महाबाहुश् चिक्षेप दशयोजनम् ॥ (४९।३)

क्षिप्तं दृष्ट्वा ततः कायं सुग्रीवः पुनर् अब्रवीत् । (५०।१)

लक्ष्मणस्याग्रतो रामम् इदं वचनम् अर्थवत् ॥ (५०।२)

आर्द्रः समांसप्रत्यग्रः क्षिप्तः कायः पुरा सखे । (५१।१)

लघुः सम्प्रति निर्मांसस् तृणभूतश् च राघव । (५१।२)

नात्र शक्यं बलं ज्ञातुं तव वा तस्य वाधिकम् ॥ (५१।३)