विसृज्य लक्ष्मणं रामो दुःखशोकसमन्वितः । (१।१)

पुरोधसं मन्त्रिणश्च नैगमांश्चेदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

अद्य राज्ये ऽभिषेक्ष्यामि भरतं धर्मवत्सलम् । (२।१)

अयोध्यायां पतिं वीरं ततो यास्याम्यहं वनम् ॥ (२।२)

प्रवेशयत संभारान्मा भूत् कालात्ययो यथा । (३।१)

अद्यैवाहं गमिष्यामि लक्ष्मणेन गतां गतिम् ॥ (३।२)

तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं सर्वाः प्रकृतयो भृशम् । (४।१)

मूर्धभिः प्रणता भूमौ गतसत्त्वा इवाभवन् ॥ (४।२)

भरतश्च विसंज्ञो ऽभूच्छ्रुत्वा रामस्य भाषितम् । (५।१)

राज्यं विगर्हयामास राघवं चेदम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

सत्येन हि शपे राजन् स्वर्गलोके न चैव हि । (६।१)

न कामये यथा राज्यं त्वां विना रघुनन्दन ॥ (६।२)

इमौ कुशीलवौ राजन्न् अभिषिञ्च नराधिप । (७।१)

कोसलेषु कुशं वीरम् उत्तरेषु तथा लवम् ॥ (७।२)

शत्रुघ्नस्य तु गच्छन्तु दूतास्त्वरितविक्रमाः । (८।१)

इदं गमनम् अस्माकं स्वर्गायाख्यान्तु माचिरम् ॥ (८।२)

तच्छ्रुत्वा भरतेनोक्तं दृष्ट्वा चापि ह्यधोमुखान् । (९।१)

पौरान् दुःखेन संतप्तान् वसिष्ठो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

वत्स राम इमाः पश्य धरणीं प्रकृतीर् गताः । (१०।१)

ज्ञात्वैषाम् ईप्सितं कार्यं मा चैषां विप्रियं कृथाः ॥ (१०।२)

वसिष्ठस्य तु वाक्येन उत्थाप्य प्रकृतीजनम् । (११।१)

किं करोमीति काकुत्स्थः सर्वान् वचनम् अब्रवीत् ॥ (११।२)

ततः सर्वाः प्रकृतयो रामं वचनम् अब्रुवन् । (१२।१)

गच्छन्तम् अनुगच्छामो यतो राम गमिष्यसि ॥ (१२।२)

एषा नः परमा प्रीतिर् एष धर्मः परो मतः । (१३।१)

हृद्गता नः सदा तुष्टिस्तवानुगमने दृढा ॥ (१३।२)

पौरेषु यदि ते प्रीतिर् यदि स्नेहो ह्यनुत्तमः । (१४।१)

सपुत्रदाराः काकुत्स्थ समं गच्छाम सत्पथम् ॥ (१४।२)

तपोवनं वा दुर्गं वा नदीम् अम्भोनिधिं तथा । (१५।१)

वयं ते यदि न त्याज्याः सर्वान्नो नय ईश्वर ॥ (१५।२)

स तेषां निश्चयं ज्ञात्वा कृतान्तं च निरीक्ष्य च । (१६।१)

पौराणां दृढभक्तिं च बाढम् इत्येव सो ऽब्रवीत् ॥ (१६।२)

एवं विनिश्चयं कृत्वा तस्मिन्न् अहनि राघवः । (१७।१)

कोसलेषु कुशं वीरम् उत्तरेषु तथा लवम् ॥ (१७।२)

अभिषिञ्चन्महात्मानावुभावेव कुशीलवौ । (१८।१)

रथानां तु सहस्राणि त्रीणि नागायुतानि च ॥ (१८।२)

दश चाश्वसहस्राणि एकैकस्य धनं ददौ । (१९।१)

बहुरत्नौ बहुधनौ हृष्टपुष्टजनावृतौ ॥ (१९।२)

अभिषिच्य तु तौ वीरौ प्रस्थाप्य स्वपुरे तथा । (२०।१)

दूतान् संप्रेषयामास शत्रुघ्नाय महात्मने ॥ (२०।२)