मारीच श्रूयतां तात वचनं मम भाषतः । (१।१)

आर्तो ऽस्मि मम चार्तस्य भवान् हि परमा गतिः ॥ (१।२)

जानीषे त्वं जनस्थानं भ्राता यत्र खरो मम । (२।१)

दूषणश् च महाबाहुः स्वसा शूर्पणखा च मे ॥ (२।२)

त्रिशिराश् च महातेजा राक्षसः पिशिताशनः । (३।१)

अन्ये च बहवः शूरा लब्धलक्षा निशाचराः ॥ (३।२)

वसन्ति मन्नियोगेन अधिवासं च राक्षसः । (४।१)

बाधमाना महारण्ये मुनीन् ये धर्मचारिणः ॥ (४।२)

चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । (५।१)

शूराणां लब्धलक्षाणां खरचित्तानुवर्तिनाम् ॥ (५।२)

ते त्व् इदानीं जनस्थाने वसमाना महाबलाः । (६।१)

संगताः परम् आयत्ता रामेण सह संयुगे ॥ (६।२)

तेन संजातरोषेण रामेण रणमूर्धनि । (७।१)

अनुक्त्वा परुषं किंचिच् छरैर् व्यापारितं धनुः ॥ (७।२)

चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । (८।१)

निहतानि शरैस् तीक्ष्णैर् मानुषेण पदातिना ॥ (८।२)

खरश् च निहतः संख्ये दूषणश् च निपातितः । (९।१)

हत्वा त्रिशिरसं चापि निर्भया दण्डकाः कृताः ॥ (९।२)

पित्रा निरस्तः क्रुद्धेन सभार्यः क्षीणजीवितः । (१०।१)

स हन्ता तस्य सैन्यस्य रामः क्षत्रियपांसनः ॥ (१०।२)

अशीलः कर्कशस् तीक्ष्णो मूर्खो लुब्धो ऽजितेन्द्रियः । (११।१)

त्यक्तधर्मस् त्व् अधर्मात्मा भूतानाम् अहिते रतः ॥ (११।२)

येन वैरं विनारण्ये सत्त्वम् आश्रित्य केवलम् । (१२।१)

कर्णनासापहारेण भगिनी मे विरूपिता ॥ (१२।२)

तस्य भार्यां जनस्थानात् सीतां सुरसुतोपमाम् । (१३।१)

आनयिष्यामि विक्रम्य सहायस् तत्र मे भव ॥ (१३।२)

त्वया ह्य् अहं सहायेन पार्श्वस्थेन महाबल । (१४।१)

भ्रातृभिश् च सुरान् युद्धे समग्रान् नाभिचिन्तये ॥ (१४।२)

तत् सहायो भव त्वं मे समर्थो ह्य् असि राक्षस । (१५।१)

वीर्ये युद्धे च दर्पे च न ह्य् अस्ति सदृशस् तव ॥ (१५।२)

एतदर्थम् अहं प्राप्तस् त्वत्समीपं निशाचर । (१६।१)

शृणु तत् कर्म साहाय्ये यत् कार्यं वचनान् मम ॥ (१६।२)

सौवर्णस् त्वं मृगो भूत्वा चित्रो रजतबिन्दुभिः । (१७।१)

आश्रमे तस्य रामस्य सीतायाः प्रमुखे चर ॥ (१७।२)

त्वां तु निःसंशयं सीता दृष्ट्वा तु मृगरूपिणम् । (१८।१)

गृह्यताम् इति भर्तारं लक्ष्मणं चाभिधास्यति ॥ (१८।२)

ततस् तयोर् अपाये तु शून्ये सीतां यथासुखम् । (१९।१)

निराबाधो हरिष्यामि राहुश् चन्द्रप्रभाम् इव ॥ (१९।२)

ततः पश्चात् सुखं रामे भार्याहरणकर्शिते । (२०।१)

विश्रब्धः प्रहरिष्यामि कृतार्थेनान्तरात्मना ॥ (२०।२)

तस्य रामकथां श्रुत्वा मारीचस्य महात्मनः । (२१।१)

शुष्कं समभवद् वक्त्रं परित्रस्तो बभूव च ॥ (२१।२)

स रावणं त्रस्तविषण्णचेता महावने रामपराक्रमज्ञः । (२२।१)

कृताञ्जलिस् तत्त्वम् उवाच वाक्यं हितं च तस्मै हितम् आत्मनश् च ॥ (२२।२)