ततः समीक्ष्य शयने सन्नं शोकेन पार्थिवम् । (१।१)

कौसल्या पुत्रशोकार्ता तम् उवाच महीपतिम् ॥ (१।२)

राघवो नरशार्दूल विषम् उप्त्वा द्विजिह्ववत् । (२।१)

विचरिष्यति कैकेयी निर्मुक्तेव हि पन्नगी ॥ (२।२)

विवास्य रामं सुभगा लब्धकामा समाहिता । (३।१)

त्रासयिष्यति मां भूयो दुष्टाहिर् इव वेश्मनि ॥ (३।२)

अथ स्म नगरे रामश् चरन् भैक्षं गृहे वसेत् । (४।१)

कामकारो वरं दातुम् अपि दासं ममात्मजम् ॥ (४।२)

पातयित्वा तु कैकेय्या रामं स्थानाद् यथेष्टतः । (५।१)

प्रदिष्टो रक्षसां भागः पर्वणीवाहिताग्निना ॥ (५।२)

गजराजगतिर् वीरो महाबाहुर् धनुर्धरः । (६।१)

वनम् आविशते नूनं सभार्यः सहलक्ष्मणः ॥ (६।२)

वने त्व् अदृष्टदुःखानां कैकेय्यानुमते त्वया । (७।१)

त्यक्तानां वनवासाय का न्व् अवस्था भविष्यति ॥ (७।२)

ते रत्नहीनास् तरुणाः फलकाले विवासिताः । (८।१)

कथं वत्स्यन्ति कृपणाः फलमूलैः कृताशनाः ॥ (८।२)

अपीदानीं स कालः स्यान् मम शोकक्षयः शिवः । (९।१)

सभार्यं यत् सह भ्रात्रा पश्येयम् इह राघवम् ॥ (९।२)

श्रुत्वैवोपस्थितौ वीरौ कदायोध्या भविष्यति । (१०।१)

यशस्विनी हृष्टजना सूच्छ्रितध्वजमालिनी ॥ (१०।२)

कदा प्रेक्ष्य नरव्याघ्राव् अरण्यात् पुनरागतौ । (११।१)

नन्दिष्यति पुरी हृष्टा समुद्र इव पर्वणि ॥ (११।२)

कदायोध्यां महाबाहुः पुरीं वीरः प्रवेक्ष्यति । (१२।१)

पुरस्कृत्य रथे सीतां वृषभो गोवधूम् इव ॥ (१२।२)

कदा प्राणिसहस्राणि राजमार्गे ममात्मजौ । (१३।१)

लाजैर् अवकरिष्यन्ति प्रविशन्ताव् अरिंदमौ ॥ (१३।२)

कदा सुमनसः कन्या द्विजातीनां फलानि च । (१४।१)

प्रदिशन्त्यः पुरीं हृष्टाः करिष्यन्ति प्रदक्षिणम् ॥ (१४।२)

कदा परिणतो बुद्ध्या वयसा चामरप्रभः । (१५।१)

अभ्युपैष्यति धर्मज्ञस् त्रिवर्ष इव मां ललन् ॥ (१५।२)

निःसंशयं मया मन्ये पुरा वीर कदर्यया । (१६।१)

पातु कामेषु वत्सेषु मातॄणां शातिताः स्तनाः ॥ (१६।२)

साहं गौर् इव सिंहेन विवत्सा वत्सला कृता । (१७।१)

कैकेय्या पुरुषव्याघ्र बालवत्सेव गौर् बलात् ॥ (१७।२)

न हि तावद् गुणैर् जुष्टं सर्वशास्त्रविशारदम् । (१८।१)

एकपुत्रा विना पुत्रम् अहं जीवितुम् उत्सहे ॥ (१८।२)

न हि मे जीविते किंचित् सामर्थ्यम् इह कल्प्यते । (१९।१)

अपश्यन्त्याः प्रियं पुत्रं महाबाहुं महाबलम् ॥ (१९।२)

अयं हि मां दीपयते समुत्थितस् तनूजशोकप्रभवो हुताशनः । (२०।१)

महीम् इमां रश्मिभिर् उत्तमप्रभो यथा निदाघे भगवान् दिवाकरः ॥ (२०।२)