अथ तस्याप्रमेयस्य मुनेर् वचनम् उत्तमम् । (१।१)

श्रुत्वा पुरुषशार्दूलः प्रत्युवाच शुभां गिरम् ॥ (१।२)

अल्पवीर्या यदा यक्षाः श्रूयन्ते मुनिपुंगव । (२।१)

कथं नागसहस्रस्य धारयत्य् अबला बलम् ॥ (२।२)

विश्वामित्रो ऽब्रवीद् वाक्यं शृणु येन बलोत्तरा । (३।१)

वरदानकृतं वीर्यं धारयत्य् अबला बलम् ॥ (३।२)

पूर्वम् आसीन् महायक्षः सुकेतुर् नाम वीर्यवान् । (४।१)

अनपत्यः शुभाचारः स च तेपे महत् तपः ॥ (४।२)

पितामहस् तु सुप्रीतस् तस्य यक्षपतेस् तदा । (५।१)

कन्यारत्नं ददौ राम ताटकां नाम नामतः ॥ (५।२)

ददौ नागसहस्रस्य बलं चास्याः पितामहः । (६।१)

न त्व् एव पुत्रं यक्षाय ददौ ब्रह्मा महायशाः ॥ (६।२)

तां तु जातां विवर्धन्तीं रूपयौवनशालिनीम् । (७।१)

जम्भपुत्राय सुन्दाय ददौ भार्यां यशस्विनीम् ॥ (७।२)

कस्यचित् त्व् अथ कालस्य यक्षी पुत्रं व्यजायत । (८।१)

मारीचं नाम दुर्धर्षं यः शापाद् राक्षसो ऽभवत् ॥ (८।२)

सुन्दे तु निहते राम अगस्त्यम् ऋषिसत्तमम् । (९।१)

ताटका सह पुत्रेण प्रधर्षयितुम् इच्छति ॥ (९।२)

राक्षसत्वं भजस्वेति मारीचं व्याजहार सः । (१०।१)

अगस्त्यः परमक्रुद्धस् ताटकाम् अपि शप्तवान् ॥ (१०।२)

पुरुषादी महायक्षी विरूपा विकृतानना । (११।१)

इदं रूपम् अपहाय दारुणं रूपम् अस्तु ते ॥ (११।२)

सैषा शापकृतामर्षा ताटका क्रोधमूर्छिता । (१२।१)

देशम् उत्सादयत्य् एनम् अगस्त्यचरितं शुभम् ॥ (१२।२)

एनां राघव दुर्वृत्तां यक्षीं परमदारुणाम् । (१३।१)

गोब्राह्मणहितार्थाय जहि दुष्टपराक्रमाम् ॥ (१३।२)

न ह्य् एनां शापसंसृष्टां कश्चिद् उत्सहते पुमान् । (१४।१)

निहन्तुं त्रिषु लोकेषु त्वाम् ऋते रघुनन्दन ॥ (१४।२)

न हि ते स्त्रीवधकृते घृणा कार्या नरोत्तम । (१५।१)

चातुर्वर्ण्यहितार्थाय कर्तव्यं राजसूनुना ॥ (१५।२)

राज्यभारनियुक्तानाम् एष धर्मः सनातनः । (१६।१)

अधर्म्यां जहि काकुत्स्थ धर्मो ह्य् अस्या न विद्यते ॥ (१६।२)

श्रूयते हि पुरा शक्रो विरोचनसुतां नृप । (१७।१)

पृथिवीं हन्तुम् इच्छन्तीं मन्थराम् अभ्यसूदयत् ॥ (१७।२)

विष्णुना च पुरा राम भृगुपत्नी दृढव्रता । (१८।१)

अनिन्द्रं लोकम् इच्छन्ती काव्यमाता निषूदिता ॥ (१८।२)

एतैश् चान्यैश् च बहुभी राजपुत्रमहात्मभिः । (१९।१)

अधर्मनिरता नार्यो हताः पुरुषसत्तमैः ॥ (१९।२)