विलपन्तीं तथा तां तु कौसल्यां प्रमदोत्तमाम् । (१।१)

इदं धर्मे स्थिता धर्म्यं सुमित्रा वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

तवार्ये सद्गुणैर् युक्तः पुत्रः स पुरुषोत्तमः । (२।१)

किं ते विलपितेनैवं कृपणं रुदितेन वा ॥ (२।२)

यस् तवार्ये गतः पुत्रस् त्यक्त्वा राज्यं महाबलः । (३।१)

साधु कुर्वन् महात्मानं पितरं सत्यवादिनाम् ॥ (३।२)

शिष्टैर् आचरिते सम्यक् शश्वत् प्रेत्य फलोदये । (४।१)

रामो धर्मे स्थितः श्रेष्ठो न स शोच्यः कदाचन ॥ (४।२)

वर्तते चोत्तमां वृत्तिं लक्ष्मणो ऽस्मिन् सदानघः । (५।१)

दयावान् सर्वभूतेषु लाभस् तस्य महात्मनः ॥ (५।२)

अरण्यवासे यद् दुःखं जानती वै सुखोचिता । (६।१)

अनुगच्छति वैदेही धर्मात्मानं तवात्मजम् ॥ (६।२)

कीर्तिभूतां पताकां यो लोके भ्रामयति प्रभुः । (७।१)

दमसत्यव्रतपरः किं न प्राप्तस् तवात्मजः ॥ (७।२)

व्यक्तं रामस्य विज्ञाय शौचं माहात्म्यम् उत्तमम् । (८।१)

न गात्रम् अंशुभिः सूर्यः संतापयितुम् अर्हति ॥ (८।२)

शिवः सर्वेषु कालेषु काननेभ्यो विनिःसृतः । (९।१)

राघवं युक्तशीतोष्णः सेविष्यति सुखो ऽनिलः ॥ (९।२)

शयानम् अनघं रात्रौ पितेवाभिपरिष्वजन् । (१०।१)

रश्मिभिः संस्पृशञ् शीतैश् चन्द्रमा ह्लादयिष्यति ॥ (१०।२)

ददौ चास्त्राणि दिव्यानि यस्मै ब्रह्मा महौजसे । (११।१)

दानवेन्द्रं हतं दृष्ट्वा तिमिध्वजसुतं रणे ॥ (११।२)

पृथिव्या सह वैदेह्या श्रिया च पुरुषर्षभः । (१२।१)

क्षिप्रं तिसृभिर् एताभिः सह रामो ऽभिषेक्ष्यते ॥ (१२।२)

दुःखजं विसृजन्त्य् अस्रं निष्क्रामन्तम् उदीक्ष्य यम् । (१३।१)

समुत्स्रक्ष्यसि नेत्राभ्यां क्षिप्रम् आनन्दजं पयः ॥ (१३।२)

अभिवादयमानं तं दृष्ट्वा ससुहृदं सुतम् । (१४।१)

मुदाश्रु मोक्ष्यसे क्षिप्रं मेघलेखेव वार्षिकी ॥ (१४।२)

पुत्रस् ते वरदः क्षिप्रम् अयोध्यां पुनर् आगतः । (१५।१)

कराभ्यां मृदुपीनाभ्यां चरणौ पीडयिष्यति ॥ (१५।२)

निशम्य तल् लक्ष्मणमातृवाक्यं रामस्य मातुर् नरदेवपत्न्याः । (१६।१)

सद्यः शरीरे विननाश शोकः शरद्गतो मेघ इवाल्पतोयः ॥ (१६।२)