ततो भूतोपसृष्टेव वेपमाना पुनः पुनः । (१।१)

धरण्यां गतसत्त्वेव कौसल्या सूतम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

नय मां यत्र काकुत्स्थः सीता यत्र च लक्ष्मणः । (२।१)

तान् विना क्षणम् अप्य् अत्र जीवितुं नोत्सहे ह्य् अहम् ॥ (२।२)

निवर्तय रथं शीघ्रं दण्डकान् नय माम् अपि । (३।१)

अथ तान् नानुगच्छामि गमिष्यामि यमक्षयम् ॥ (३।२)

बाष्पवेगोपहतया स वाचा सज्जमानया । (४।१)

इदम् आश्वासयन् देवीं सूतः प्राञ्जलिर् अब्रवीत् ॥ (४।२)

त्यज शोकं च मोहं च सम्भ्रमं दुःखजं तथा । (५।१)

व्यवधूय च संतापं वने वत्स्यति राघवः ॥ (५।२)

लक्ष्मणश् चापि रामस्य पादौ परिचरन् वने । (६।१)

आराधयति धर्मज्ञः परलोकं जितेन्द्रियः ॥ (६।२)

विजने ऽपि वने सीता वासं प्राप्य गृहेष्व् इव । (७।१)

विस्रम्भं लभते ऽभीता रामे संन्यस्तमानसा ॥ (७।२)

नास्या दैन्यं कृतं किंचित् सुसूक्ष्मम् अपि लक्षये । (८।१)

उचितेव प्रवासानां वैदेही प्रतिभाति मा ॥ (८।२)

नगरोपवनं गत्वा यथा स्म रमते पुरा । (९।१)

तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्व् अपि ॥ (९।२)

बालेव रमते सीता बालचन्द्रनिभानना । (१०।१)

रामा रामे ह्य् अधीनात्मा विजने ऽपि वने सती ॥ (१०।२)

तद्गतं हृदयं ह्य् अस्यास् तदधीनं च जीवितम् । (११।१)

अयोध्यापि भवेत् तस्या रामहीना तथा वनम् ॥ (११।२)

पथि पृच्छति वैदेही ग्रामांश् च नगराणि च । (१२।१)

गतिं दृष्ट्वा नदीनां च पादपान् विविधान् अपि ॥ (१२।२)

अध्वना वातवेगेन सम्भ्रमेणातपेन च । (१३।१)

न हि गच्छति वैदेह्याश् चन्द्रांशुसदृशी प्रभा ॥ (१३।२)

सदृशं शतपत्त्रस्य पूर्णचन्द्रोपमप्रभम् । (१४।१)

वदनं तद्वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते ॥ (१४।२)

अलक्तरसरक्ताभाव् अलक्तरसवर्जितौ । (१५।१)

अद्यापि चरणौ तस्याः पद्मकोशसमप्रभौ ॥ (१५।२)

नूपुरोद्घुष्टहेलेव खेलं गच्छति भामिनी । (१६।१)

इदानीम् अपि वैदेही तद्रागा न्यस्तभूषणा ॥ (१६।२)

गजं वा वीक्ष्य सिंहं वा व्याघ्रं वा वनम् आश्रिता । (१७।१)

नाहारयति संत्रासं बाहू रामस्य संश्रिता ॥ (१७।२)

न शोच्यास् ते न चात्मा ते शोच्यो नापि जनाधिपः । (१८।१)

इदं हि चरितं लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम् ॥ (१८।२)

विधूय शोकं परिहृष्टमानसा महर्षियाते पथि सुव्यवस्थिताः । (१९।१)

वने रता वन्यफलाशनाः पितुः शुभां प्रतिज्ञां परिपालयन्ति ते ॥ (१९।२)

तथापि सूतेन सुयुक्तवादिना निवार्यमाणा सुतशोककर्शिता । (२०।१)

न चैव देवी विरराम कूजितात् प्रियेति पुत्रेति च राघवेति च ॥ (२०।२)