विशालान् कोसलान् रम्यान् यात्वा लक्ष्मणपूर्वजः । (१।१)

आससाद महाबाहुः शृङ्गवेरपुरं प्रति ॥ (१।२)

तत्र त्रिपथगां दिव्यां शिवतोयाम् अशैवलाम् । (२।१)

ददर्श राघवो गङ्गां पुण्याम् ऋषिनिषेविताम् ॥ (२।२)

हंससारससंघुष्टां चक्रवाकोपकूजिताम् । (३।१)

शिशुमारैश् च नक्रैश् च भुजंगैश् च निषेविताम् ॥ (३।२)

ताम् ऊर्मिकलिलावर्ताम् अन्ववेक्ष्य महारथः । (४।१)

सुमन्त्रम् अब्रवीत् सूतम् इहैवाद्य वसामहे ॥ (४।२)

अविदूराद् अयं नद्या बहुपुष्पप्रवालवान् । (५।१)

सुमहान् इङ्गुदीवृक्षो वसामो ऽत्रैव सारथे ॥ (५।२)

लक्ष्मणश् च सुमन्त्रश् च बाढम् इत्य् एव राघवम् । (६।१)

उक्त्वा तम् इङ्गुदीवृक्षं तदोपययतुर् हयैः ॥ (६।२)

रामो ऽभियाय तं रम्यं वृक्षम् इक्ष्वाकुनन्दनः । (७।१)

रथाद् अवातरत् तस्मात् सभार्यः सहलक्ष्मणः ॥ (७।२)

सुमन्त्रो ऽप्य् अवतीर्यैव मोचयित्वा हयोत्तमान् । (८।१)

वृक्षमूलगतं रामम् उपतस्थे कृताञ्जलिः ॥ (८।२)

तत्र राजा गुहो नाम रामस्यात्मसमः सखा । (९।१)

निषादजात्यो बलवान् स्थपतिश् चेति विश्रुतः ॥ (९।२)

स श्रुत्वा पुरुषव्याघ्रं रामं विषयम् आगतम् । (१०।१)

वृद्धैः परिवृतो ऽमात्यैर् ज्ञातिभिश् चाप्य् उपागतः ॥ (१०।२)

ततो निषादाधिपतिं दृष्ट्वा दूराद् अवस्थितम् । (११।१)

सह सौमित्रिणा रामः समागच्छद् गुहेन सः ॥ (११।२)

तम् आर्तः सम्परिष्वज्य गुहो राघवम् अब्रवीत् । (१२।१)

यथायोध्या तथेदं ते राम किं करवाणि ते ॥ (१२।२)

ततो गुणवदन्नाद्यम् उपादाय पृथग्विधम् । (१३।१)

अर्घ्यं चोपानयत् क्षिप्रं वाक्यं चेदम् उवाच ह ॥ (१३।२)

स्वागतं ते महाबाहो तवेयम् अखिला मही । (१४।१)

वयं प्रेष्या भवान् भर्ता साधु राज्यं प्रशाधि नः ॥ (१४।२)

भक्ष्यं भोज्यं च पेयं च लेह्यं चेदम् उपस्थितम् । (१५।१)

शयनानि च मुख्यानि वाजिनां खादनं च ते ॥ (१५।२)

गुहम् एव ब्रुवाणं तं राघवः प्रत्युवाच ह । (१६।१)

अर्चिताश् चैव हृष्टाश् च भवता सर्वथा वयम् ॥ (१६।२)

पद्भ्याम् अभिगमाच् चैव स्नेहसंदर्शनेन च । (१७।१)

भुजाभ्यां साधुवृत्ताभ्यां पीडयन् वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

दिष्ट्या त्वां गुह पश्यामि अरोगं सह बान्धवैः । (१८।१)

अपि ते कुशलं राष्ट्रे मित्रेषु च धनेषु च ॥ (१८।२)

यत् त्व् इदं भवता किंचित् प्रीत्या समुपकल्पितम् । (१९।१)

सर्वं तद् अनुजानामि न हि वर्ते प्रतिग्रहे ॥ (१९।२)

कुशचीराजिनधरं फलमूलाशनं च माम् । (२०।१)

विद्धि प्रणिहितं धर्मे तापसं वनगोचरम् ॥ (२०।२)

अश्वानां खादनेनाहम् अर्थी नान्येन केनचित् । (२१।१)

एतावतात्रभवता भविष्यामि सुपूजितः ॥ (२१।२)

एते हि दयिता राज्ञः पितुर् दशरथस्य मे । (२२।१)

एतैः सुविहितैर् अश्वैर् भविष्याम्य् अहम् अर्चितः ॥ (२२।२)

अश्वानां प्रतिपानं च खादनं चैव सो ऽन्वशात् । (२३।१)

गुहस् तत्रैव पुरुषांस् त्वरितं दीयताम् इति ॥ (२३।२)

ततश् चीरोत्तरासङ्गः संध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् । (२४।१)

जलम् एवाददे भोज्यं लक्ष्मणेनाहृतं स्वयम् ॥ (२४।२)

तस्य भूमौ शयानस्य पादौ प्रक्षाल्य लक्ष्मणः । (२५।१)

सभार्यस्य ततो ऽभ्येत्य तस्थौ वृक्षम् उपाश्रितः ॥ (२५।२)

गुहो ऽपि सह सूतेन सौमित्रिम् अनुभाषयन् । (२६।१)

अन्वजाग्रत् ततो रामम् अप्रमत्तो धनुर्धरः ॥ (२६।२)

तथा शयानस्य ततो ऽस्य धीमतो यशस्विनो दाशरथेर् महात्मनः । (२७।१)

अदृष्टदुःखस्य सुखोचितस्य सा तदा व्यतीयाय चिरेण शर्वरी ॥ (२७।२)