अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् । (१।१)

पर्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्य् आघ्राय मैथिलीम् ॥ (१।२)

व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया । (२।१)

यथा स्वयंवरं वृत्तं तत् सर्वं हि श्रुतं मया ॥ (२।२)

रमे ऽहं कथया ते तु दृढं मधुरभाषिणि । (३।१)

रविर् अस्तं गतः श्रीमान् उपोह्य रजनीं शिवाम् ॥ (३।२)

दिवसं प्रतिकीर्णानाम् आहारार्थं पतत्रिणाम् । (४।१)

संध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥ (४।२)

एते चाप्य् अभिषेकार्द्रा मुनयः फलशोधनाः । (५।१)

सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥ (५।२)

ऋषीणाम् अग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपूर्वकम् । (६।१)

कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥ (६।२)

अल्पपर्णा हि तरवो घनीभूताः समन्ततः । (७।१)

विप्रकृष्टे ऽपि ये देशे न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥ (७।२)

रजनीचरसत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः । (८।१)

तपोवनमृगा ह्य् एते वेदितीर्थेषु शेरते ॥ (८।२)

सम्प्रवृत्ता निशा सीते नक्षत्रसमलंकृता । (९।१)

ज्योत्स्नाप्रावरणश् चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥ (९।२)

गम्यताम् अनुजानामि रामस्यानुचरी भव । (१०।१)

कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥ (१०।२)

अलंकुरु च तावत् त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि । (११।१)

प्रीतिं जनय मे वत्स दिव्यालंकारशोभिनी ॥ (११।२)

सा तदा समलंकृत्य सीता सुरसुतोपमा । (१२।१)

प्रणम्य शिरसा तस्यै रामं त्व् अभिमुखी ययौ ॥ (१२।२)

तथा तु भूषितां सीतां ददर्श वदतां वरः । (१३।१)

राघवः प्रीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष च ॥ (१३।२)

न्यवेदयत् ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली । (१४।१)

प्रीतिदानं तपस्विन्या वसनाभरणस्रजाम् ॥ (१४।२)

प्रहृष्टस् त्व् अभवद् रामो लक्ष्मणश् च महारथः । (१५।१)

मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभाम् ॥ (१५।२)

ततस् तां शर्वरीं प्रीतः पुण्यां शशिनिभाननः । (१६।१)

अर्चितस् तापसैः सिद्धैर् उवास रघुनन्दनः ॥ (१६।२)

तस्यां रात्र्यां व्यतीतायाम् अभिषिच्य हुताग्निकान् । (१७।१)

आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ तापसान् वनगोचरान् ॥ (१७।२)

ताव् ऊचुस् ते वनचरास् तापसा धर्मचारिणः । (१८।१)

वनस्य तस्य संचारं राक्षसैः समभिप्लुतम् ॥ (१८।२)

एष पन्था महर्षीणां फलान्य् आहरतां वने । (१९।१)

अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं राघव ते क्षमम् ॥ (१९।२)

इतीव तैः प्राञ्जलिभिस् तपस्विभिर् द्विजैः कृतस्वस्त्ययनः परंतपः । (२०।१)

वनं सभार्यः प्रविवेश राघवः सलक्ष्मणः सूर्य इवाभ्रमण्डलम् ॥ (२०।२)