रावणं निहतं श्रुत्वा राघवेण महात्मना । (१।१)

अन्तःपुराद् विनिष्पेतू राक्षस्यः शोककर्शिताः ॥ (१।२)

वार्यमाणाः सुबहुशो वेष्टन्त्यः क्षितिपांसुषु । (२।१)

विमुक्तकेश्यो दुःखार्ता गावो वत्सहता यथा ॥ (२।२)

उत्तरेण विनिष्क्रम्य द्वारेण सह राक्षसैः । (३।१)

प्रविश्यायोधनं घोरं विचिन्वन्त्यो हतं पतिम् ॥ (३।२)

आर्यपुत्रेति वादिन्यो हा नाथेति च सर्वशः । (४।१)

परिपेतुः कबन्धाङ्कां महीं शोणितकर्दमाम् ॥ (४।२)

ता बाष्पपरिपूर्णाक्ष्यो भर्तृशोकपराजिताः । (५।१)

करेण्व इव नर्दन्त्यो विनेदुर् हतयूथपाः ॥ (५।२)

ददृशुस्ता महाकायं महावीर्यं महाद्युतिम् । (६।१)

रावणं निहतं भूमौ नीलाञ्जनचयोपमम् ॥ (६।२)

ताः पतिं सहसा दृष्ट्वा शयानं रणपांसुषु । (७।१)

निपेतुस्तस्य गात्रेषु छिन्ना वनलता इव ॥ (७।२)

बहुमानात् परिष्वज्य काचिद् एनं रुरोद ह । (८।१)

चरणौ काचिद् आलिङ्ग्य काचित् कण्ठे ऽवलम्ब्य च ॥ (८।२)

उद्धृत्य च भुजौ काचिद् भूमौ स्म परिवर्तते । (९।१)

हतस्य वदनं दृष्ट्वा काचिन्मोहम् उपागमत् ॥ (९।२)

काचिद् अङ्के शिरः कृत्वा रुरोद मुखम् ईक्षती । (१०।१)

स्नापयन्ती मुखं बाष्पैस्तुषारैर् इव पङ्कजम् ॥ (१०।२)

एवम् आर्ताः पतिं दृष्ट्वा रावणं निहतं भुवि । (११।१)

चुक्रुशुर् बहुधा शोकाद् भूयस्ताः पर्यदेवयन् ॥ (११।२)

येन वित्रासितः शक्रो येन वित्रासितो यमः । (१२।१)

येन वैश्रवणो राजा पुष्पकेण वियोजितः ॥ (१२।२)

गन्धर्वाणाम् ऋषीणां च सुराणां च महात्मनाम् । (१३।१)

भयं येन महद् दत्तं सो ऽयं शेते रणे हतः ॥ (१३।२)

असुरेभ्यः सुरेभ्यो वा पन्नगेभ्यो ऽपि वा तथा । (१४।१)

न भयं यो विजानाति तस्येदं मानुषाद् भयम् ॥ (१४।२)

अवध्यो देवतानां यस्तथा दानवरक्षसाम् । (१५।१)

हतः सो ऽयं रणे शेते मानुषेण पदातिना ॥ (१५।२)

यो न शक्यः सुरैर् हन्तुं न यक्षैर् नासुरैस्तथा । (१६।१)

सो ऽयं कश्चिद् इवासत्त्वो मृत्युं मर्त्येन लम्भितः ॥ (१६।२)

एवं वदन्त्यो बहुधा रुरुदुस्तस्य ताः स्त्रियः । (१७।१)

भूय एव च दुःखार्ता विलेपुश्च पुनः पुनः ॥ (१७।२)

अशृण्वता तु सुहृदां सततं हितवादिनाम् । (१८।१)

एताः समम् इदानीं ते वयम् आत्मा च पातिताः ॥ (१८।२)

ब्रुवाणो ऽपि हितं वाक्यम् इष्टो भ्राता विभीषणः । (१९।१)

धृष्टं परुषितो मोहात् त्वयात्मवधकाङ्क्षिणा ॥ (१९।२)

यदि निर्यातिता ते स्यात् सीता रामाय मैथिली । (२०।१)

न नः स्याद् व्यसनं घोरम् इदं मूलहरं महत् ॥ (२०।२)

वृत्तकामो भवेद् भ्राता रामो मित्रकुलं भवेत् । (२१।१)

वयं चाविधवाः सर्वाः सकामा न च शत्रवः ॥ (२१।२)

त्वया पुनर् नृशंसेन सीतां संरुन्धता बलात् । (२२।१)

राक्षसा वयम् आत्मा च त्रयं तुल्यं निपातितम् ॥ (२२।२)

न कामकारः कामं वा तव राक्षसपुंगव । (२३।१)

दैवं चेष्टयते सर्वं हतं दैवेन हन्यते ॥ (२३।२)

वानराणां विनाशो ऽयं राक्षसानां च ते रणे । (२४।१)

तव चैव महाबाहो दैवयोगाद् उपागतः ॥ (२४।२)

नैवार्थेन न कामेन विक्रमेण न चाज्ञया । (२५।१)

शक्या दैवगतिर् लोके निवर्तयितुम् उद्यता ॥ (२५।२)

विलेपुर् एवं दीनास्ता राक्षसाधिपयोषितः । (२६।१)

कुरर्य इव दुःखार्ता बाष्पपर्याकुलेक्षणाः ॥ (२६।२)