ततः शासनम् आज्ञाय भ्रातुः शुभतरं प्रियम् । (१।१)

गत्वा स प्रविवेशाशु सुयज्ञस्य निवेशनम् ॥ (१।२)

तं विप्रम् अग्न्यगारस्थं वन्दित्वा लक्ष्मणो ऽब्रवीत् । (२।१)

सखे ऽभ्यागच्छ पश्य त्वं वेश्म दुष्करकारिणः ॥ (२।२)

ततः संध्याम् उपास्याशु गत्वा सौमित्रिणा सह । (३।१)

जुष्टं तत् प्राविशल् लक्ष्म्या रम्यं रामनिवेशनम् ॥ (३।२)

तम् आगतं वेदविदं प्राञ्जलिः सीतया सह । (४।१)

सुयज्ञम् अभिचक्राम राघवो ऽग्निम् इवार्चितम् ॥ (४।२)

जातरूपमयैर् मुख्यैर् अङ्गदैः कुण्डलैः शुभैः । (५।१)

सहेमसूत्रैर् मणिभिः केयूरैर् वलयैर् अपि ॥ (५।२)

अन्यैश् च रत्नैर् बहुभिः काकुत्स्थः प्रत्यपूजयत् । (६।१)

सुयज्ञं स तदोवाच रामः सीताप्रचोदितः ॥ (६।२)

हारं च हेमसूत्रं च भार्यायै सौम्य हारय । (७।१)

रशनां चाधुना सीता दातुम् इच्छति ते सखे ॥ (७।२)

पर्यङ्कम् अग्र्यास्तरणं नानारत्नविभूषितम् । (८।१)

तम् अपीच्छति वैदेही प्रतिष्ठापयितुं त्वयि ॥ (८।२)

नागः शत्रुंजयो नाम मातुलो यं ददौ मम । (९।१)

तं ते गजसहस्रेण ददामि द्विजपुंगव ॥ (९।२)

इत्य् उक्तः स हि रामेण सुयज्ञः प्रतिगृह्य तत् । (१०।१)

रामलक्ष्मणसीतानां प्रयुयोजाशिषः शिवाः ॥ (१०।२)

अथ भ्रातरम् अव्यग्रं प्रियं रामः प्रियंवदः । (११।१)

सौमित्रिं तम् उवाचेदं ब्रह्मेव त्रिदशेश्वरम् ॥ (११।२)

अगस्त्यं कौशिकं चैव ताव् उभौ ब्राह्मणोत्तमौ । (१२।१)

अर्चयाहूय सौमित्रे रत्नैः सस्यम् इवाम्बुभिः ॥ (१२।२)

कौसल्यां च य आशीर्भिर् भक्तः पर्युपतिष्ठति । (१३।१)

आचार्यस् तैत्तिरीयाणाम् अभिरूपश् च वेदवित् ॥ (१३।२)

तस्य यानं च दासीश् च सौमित्रे संप्रदापय । (१४।१)

कौशेयानि च वस्त्राणि यावत् तुष्यति स द्विजः ॥ (१४।२)

सूतश् चित्ररथश् चार्यः सचिवः सुचिरोषितः । (१५।१)

तोषयैनं महार्हैश् च रत्नैर् वस्त्रैर् धनैस् तथा ॥ (१५।२)

शालिवाहसहस्रं च द्वे शते भद्रकांस् तथा । (१६।१)

व्यञ्जनार्थं च सौमित्रे गोसहस्रम् उपाकुरु ॥ (१६।२)

ततः स पुरुषव्याघ्रस् तद् धनं लक्ष्मणः स्वयम् । (१७।१)

यथोक्तं ब्राह्मणेन्द्राणाम् अददाद् धनदो यथा ॥ (१७।२)

अथाब्रवीद् बाष्पकलांस् तिष्ठतश् चोपजीविनः । (१८।१)

सम्प्रदाय बहु द्रव्यम् एकैकस्योपजीविनः ॥ (१८।२)

लक्ष्मणस्य च यद् वेश्म गृहं च यद् इदं मम । (१९।१)

अशून्यं कार्यम् एकैकं यावदागमनं मम ॥ (१९।२)

इत्य् उक्त्वा दुःखितं सर्वं जनं तम् उपजीविनम् । (२०।१)

उवाचेदं धनाध्यक्षं धनम् आनीयताम् इति । (२०।२)

ततो ऽस्य धनम् आजह्रुः सर्वम् एवोपजीविनः ॥ (२०।३)

ततः स पुरुषव्याघ्रस् तद् धनं सहलक्ष्मणः । (२१।१)

द्विजेभ्यो बालवृद्धेभ्यः कृपणेभ्यो ऽभ्यदापयत् ॥ (२१।२)

तत्रासीत् पिङ्गलो गार्ग्यस् त्रिजटो नाम वै द्विजः । (२२।१)

आ पञ्चमायाः कक्ष्याया नैनं कश्चिद् अवारयत् ॥ (२२।२)

स राजपुत्रम् आसाद्य त्रिजटो वाक्यम् अब्रवीत् । (२३।१)

निर्धनो बहुपुत्रो ऽस्मि राजपुत्र महायशः । (२३।२)

उञ्छवृत्तिर् वने नित्यं प्रत्यवेक्षस्व माम् इति ॥ (२३।३)

तम् उवाच ततो रामः परिहाससमन्वितम् । (२४।१)

गवां सहस्रम् अप्य् एकं न तु विश्राणितं मया । (२४।२)

परिक्षिपसि दण्डेन यावत् तावद् अवाप्स्यसि ॥ (२४।३)

स शाटीं त्वरितः कट्यां संभ्रान्तः परिवेष्ट्य ताम् । (२५।१)

आविध्य दण्डं चिक्षेप सर्वप्राणेन वेगितः ॥ (२५।२)

उवाच च ततो रामस् तं गार्ग्यम् अभिसान्त्वयन् । (२६।१)

मन्युर् न खलु कर्तव्यः परिहासो ह्य् अयं मम ॥ (२६।२)

ततः सभार्यस् त्रिजटो महामुनिर् गवाम् अनीकं प्रतिगृह्य मोदितः । (२७।१)

यशोबलप्रीतिसुखोपबृंहिणीस् तद् आशिषः प्रत्यवदन् महात्मनः ॥ (२७।२)