तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठः प्रत्युवाच ह । (१।१)

मित्रामात्यगणान् सर्वान् ब्राह्मणांस् तान् इदं वचः ॥ (१।२)

यद् असौ मातुलकुले पुरे राजगृहे सुखी । (२।१)

भरतो वसति भ्रात्रा शत्रुघ्नेन समन्वितः ॥ (२।२)

तच्छीघ्रं जवना दूता गच्छन्तु त्वरितैर् हयैः । (३।१)

आनेतुं भ्रातरौ वीरौ किं समीक्षामहे वयम् ॥ (३।२)

गच्छन्त्व् इति ततः सर्वे वसिष्ठं वाक्यम् अब्रुवन् । (४।१)

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

एहि सिद्धार्थ विजय जयन्ताशोकनन्दन । (५।१)

श्रूयताम् इतिकर्तव्यं सर्वान् एव ब्रवीमि वः ॥ (५।२)

पुरं राजगृहं गत्वा शीघ्रं शीघ्रजवैर् हयैः । (६।१)

त्यक्तशोकैर् इदं वाच्यः शासनाद् भरतो मम ॥ (६।२)

पुरोहितस् त्वां कुशलं प्राह सर्वे च मन्त्रिणः । (७।१)

त्वरमाणश् च निर्याहि कृत्यम् आत्ययिकं त्वया ॥ (७।२)

मा चास्मै प्रोषितं रामं मा चास्मै पितरं मृतम् । (८।१)

भवन्तः शंसिषुर् गत्वा राघवाणाम् इमं क्षयम् ॥ (८।२)

कौशेयानि च वस्त्राणि भूषणानि वराणि च । (९।१)

क्षिप्रम् आदाय राज्ञश् च भरतस्य च गच्छत । (९।२)

वसिष्ठेनाभ्यनुज्ञाता दूताः संत्वरिता ययुः ॥ (९।३)

ते हस्तिनपुरे गङ्गां तीर्त्वा प्रत्यङ्मुखा ययुः । (१०।१)

पाञ्चालदेशम् आसाद्य मध्येन कुरुजाङ्गलम् ॥ (१०।२)

ते प्रसन्नोदकां दिव्यां नानाविहगसेविताम् । (११।१)

उपातिजग्मुर् वेगेन शरदण्डां जनाकुलाम् ॥ (११।२)

निकूलवृक्षम् आसाद्य दिव्यं सत्योपयाचनम् । (१२।१)

अभिगम्याभिवाद्यं तं कुलिङ्गां प्राविशन् पुरीम् ॥ (१२।२)

अभिकालं ततः प्राप्य तेजोऽभिभवनाच् च्युताः । (१३।१)

ययुर् मध्येन वाह्लीकान् सुदामानं च पर्वतम् । (१३।२)

विष्णोः पदं प्रेक्षमाणा विपाशां चापि शाल्मलीम् ॥ (१३।३)

ते श्रान्तवाहना दूता विकृष्टेन सता पथा । (१४।१)

गिरिव्रजं पुरवरं शीघ्रम् आसेदुर् अञ्जसा ॥ (१४।२)

भर्तुः प्रियार्थं कुलरक्षणार्थं भर्तुश् च वंशस्य परिग्रहार्थम् । (१५।१)

अहेडमानास् त्वरया स्म दूता रात्र्यां तु ते तत् पुरम् एव याताः ॥ (१५।२)