ब्रह्मयोनिर् महान् आसीत् कुशो नाम महातपाः । (१।१)

वैदर्भ्यां जनयामास चतुरः सदृशान् सुतान् ॥ (१।२)

कुशाम्बं कुशनाभं च आधूर्तरजसं वसुम् । (२।१)

दीप्तियुक्तान् महोत्साहान् क्षत्रधर्मचिकीर्षया । (२।२)

तान् उवाच कुशः पुत्रान् धर्मिष्ठान् सत्यवादिनः ॥ (२।३)

कुशस्य वचनं श्रुत्वा चत्वारो लोकसंमताः । (३।१)

निवेशं चक्रिरे सर्वे पुराणां नृवरास् तदा ॥ (३।२)

कुशाम्बस् तु महातेजाः कौशाम्बीम् अकरोत् पुरीम् । (४।१)

कुशनाभस् तु धर्मात्मा परं चक्रे महोदयम् ॥ (४।२)

आधूर्तरजसो राम धर्मारण्यं महीपतिः । (५।१)

चक्रे पुरवरं राजा वसुश् चक्रे गिरिव्रजम् ॥ (५।२)

एषा वसुमती राम वसोस् तस्य महात्मनः । (६।१)

एते शैलवराः पञ्च प्रकाशन्ते समन्ततः ॥ (६।२)

सुमागधी नदी रम्या मागधान् विश्रुताययौ । (७।१)

पञ्चानां शैलमुख्यानां मध्ये मालेव शोभते ॥ (७।२)

सैषा हि मागधी राम वसोस् तस्य महात्मनः । (८।१)

पूर्वाभिचरिता राम सुक्षेत्रा सस्यमालिनी ॥ (८।२)

कुशनाभस् तु राजर्षिः कन्याशतम् अनुत्तमम् । (९।१)

जनयामास धर्मात्मा घृताच्यां रघुनन्दन ॥ (९।२)

तास् तु यौवनशालिन्यो रूपवत्यः स्वलंकृताः । (१०।१)

उद्यानभूमिम् आगम्य प्रावृषीव शतह्रदाः ॥ (१०।२)

गायन्त्यो नृत्यमानाश् च वादयन्त्यश् च राघव । (११।१)

आमोदं परमं जग्मुर् वराभरणभूषिताः ॥ (११।२)

अथ ताश् चारुसर्वाङ्ग्यो रूपेणाप्रतिमा भुवि । (१२।१)

उद्यानभूमिम् आगम्य तारा इव घनान्तरे ॥ (१२।२)

ताः सर्वगुणसम्पन्ना रूपयौवनसंयुताः । (१३।१)

दृष्ट्वा सर्वात्मको वायुर् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१३।२)

अहं वः कामये सर्वा भार्या मम भविष्यथ । (१४।१)

मानुषस् त्यज्यतां भावो दीर्घम् आयुर् अवाप्स्यथ ॥ (१४।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा वायोर् अक्लिष्टकर्मणः । (१५।१)

अपहास्य ततो वाक्यं कन्याशतम् अथाब्रवीत् ॥ (१५।२)

अन्तश् चरसि भूतानां सर्वेषां त्वं सुरोत्तम । (१६।१)

प्रभावज्ञाश् च ते सर्वाः किम् अस्मान् अवमन्यसे ॥ (१६।२)

कुशनाभसुताः सर्वाः समर्थास् त्वां सुरोत्तम । (१७।१)

स्थानाच् च्यावयितुं देवं रक्षामस् तु तपो वयम् ॥ (१७।२)

मा भूत् स कालो दुर्मेधः पितरं सत्यवादिनम् । (१८।१)

नावमन्यस्व धर्मेण स्वयंवरम् उपास्महे ॥ (१८।२)

पिता हि प्रभुर् अस्माकं दैवतं परमं हि सः । (१९।१)

यस्य नो दास्यति पिता स नो भर्ता भविष्यति ॥ (१९।२)

तासां तद् वचनं श्रुत्वा वायुः परमकोपनः । (२०।१)

प्रविश्य सर्वगात्राणि बभञ्ज भगवान् प्रभुः ॥ (२०।२)

ताः कन्या वायुना भग्ना विविशुर् नृपतेर् गृहम् । (२१।१)

दृष्ट्वा भग्नास् तदा राजा संभ्रान्त इदम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)

किम् इदं कथ्यतां पुत्र्यः को धर्मम् अवमन्यते । (२२।१)

कुब्जाः केन कृताः सर्वा वेष्टन्त्यो नाभिभाषथ ॥ (२२।२)