उक्तवाक्यं तु राजानं कृपया कुशिकात्मजः । (१।१)

अब्रवीन् मधुरं वाक्यं साक्षाच् चण्डालरूपिणम् ॥ (१।२)

इक्ष्वाको स्वागतं वत्स जानामि त्वां सुधार्मिकम् । (२।१)

शरणं ते भविष्यामि मा भैषीर् नृपपुंगव ॥ (२।२)

अहम् आमन्त्रये सर्वान् महर्षीन् पुण्यकर्मणः । (३।१)

यज्ञसाह्यकरान् राजंस् ततो यक्ष्यसि निर्वृतः ॥ (३।२)

गुरुशापकृतं रूपं यद् इदं त्वयि वर्तते । (४।१)

अनेन सह रूपेण सशरीरो गमिष्यसि ॥ (४।२)

हस्तप्राप्तम् अहं मन्ये स्वर्गं तव नरेश्वर । (५।१)

यस् त्वं कौशिकम् आगम्य शरण्यं शरणं गतः ॥ (५।२)

एवम् उक्त्वा महातेजाः पुत्रान् परमधार्मिकान् । (६।१)

व्यादिदेश महाप्राज्ञान् यज्ञसम्भारकारणात् ॥ (६।२)

सर्वाञ् शिष्यान् समाहूय वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (७।१)

सर्वान् ऋषिवरान् वत्सा आनयध्वं ममाज्ञया । (८।१)

सशिष्यान् सुहृदश् चैव सर्त्विजः सुबहुश्रुतान् ॥ (८।२)

यद् अन्यो वचनं ब्रूयान् मद्वाक्यबलचोदितः । (९।१)

तत् सर्वम् अखिलेनोक्तं ममाख्येयम् अनादृतम् ॥ (९।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दिशो जग्मुस् तदाज्ञया । (१०।१)

आजग्मुर् अथ देशेभ्यः सर्वेभ्यो ब्रह्मवादिनः ॥ (१०।२)

ते च शिष्याः समागम्य मुनिं ज्वलिततेजसम् । (११।१)

ऊचुश् च वचनं सर्वे सर्वेषां ब्रह्मवादिनाम् ॥ (११।२)

श्रुत्वा ते वचनं सर्वे समायान्ति द्विजातयः । (१२।१)

सर्वदेशेषु चागच्छन् वर्जयित्वा महोदयम् ॥ (१२।२)

वासिष्ठं तच् छतं सर्वं क्रोधपर्याकुलाक्षरम् । (१३।१)

यद् आह वचनं सर्वं शृणु त्वं मुनिपुंगव ॥ (१३।२)

क्षत्रियो याजको यस्य चण्डालस्य विशेषतः । (१४।१)

कथं सदसि भोक्तारो हविस् तस्य सुरर्षयः ॥ (१४।२)

ब्राह्मणा वा महात्मानो भुक्त्वा चण्डालभोजनम् । (१५।१)

कथं स्वर्गं गमिष्यन्ति विश्वामित्रेण पालिताः ॥ (१५।२)

एतद् वचनं नैष्ठुर्यम् ऊचुः संरक्तलोचनाः । (१६।१)

वासिष्ठा मुनिशार्दूल सर्वे ते समहोदयाः ॥ (१६।२)

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा सर्वेषां मुनिपुंगवः । (१७।१)

क्रोधसंरक्तनयनः सरोषम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

यद् दूषयन्त्य् अदुष्टं मां तप उग्रं समास्थितम् । (१८।१)

भस्मीभूता दुरात्मानो भविष्यन्ति न संशयः ॥ (१८।२)

अद्य ते कालपाशेन नीता वैवस्वतक्षयम् । (१९।१)

सप्तजातिशतान्य् एव मृतपाः सन्तु सर्वशः ॥ (१९।२)

श्वमांसनियताहारा मुष्टिका नाम निर्घृणाः । (२०।१)

विकृताश् च विरूपाश् च लोकान् अनुचरन्त्व् इमान् ॥ (२०।२)

महोदयश् च दुर्बुद्धिर् माम् अदूष्यं ह्य् अदूषयत् । (२१।१)

दूषितः सर्वलोकेषु निषादत्वं गमिष्यति ॥ (२१।२)

प्राणातिपातनिरतो निरनुक्रोशतां गतः । (२२।१)

दीर्घकालं मम क्रोधाद् दुर्गतिं वर्तयिष्यति ॥ (२२।२)

एतावद् उक्त्वा वचनं विश्वामित्रो महातपाः । (२३।१)

विरराम महातेजा ऋषिमध्ये महामुनिः ॥ (२३।२)