सा तु नीलेन विधिवत् स्वारक्षा सुसमाहिता । (१।१)

सागरस्योत्तरे तीरे साधु सेना निवेशिता ॥ (१।२)

मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुंगवौ । (२।१)

विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ (२।२)

निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः । (३।१)

पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति । (४।१)

मम चापश्यतः कान्ताम् अहन्यहनि वर्धते ॥ (४।२)

न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च । (५।१)

एतद् एवानुशोचामि वयो ऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ (५।२)

वाहि वात यतः कन्या तां स्पृष्ट्वा माम् अपि स्पृश । (६।१)

त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ (६।२)

तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतम् इवाशये । (७।१)

हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यद् अब्रवीत् ॥ (७।२)

तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविपुलार्चिषा । (८।१)

रात्रिं दिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ (८।२)

अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना । (९।१)

कथंचित् प्रज्वलन् कामः समासुप्तं जले दहेत् ॥ (९।२)

बह्वेतत् कामयानस्य शक्यम् एतेन जीवितुम् । (१०।१)

यद् अहं सा च वामोरूर् एकां धरणिम् आश्रितौ ॥ (१०।२)

केदारस्येव केदारः सोदकस्य निरूदकः । (११।१)

उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ (११।२)

कदा तु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम् । (१२।१)

विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीताम् इव श्रियम् ॥ (१२।२)

कदा नु चारुबिम्बौष्ठं तस्याः पद्मम् इवाननम् । (१३।१)

ईषदुन्नम्य पास्यामि रसायनम् इवातुरः ॥ (१३।२)

तौ तस्याः संहतौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ । (१४।१)

कदा नु खलु सोत्कम्पौ हसन्त्या मां भजिष्यतः ॥ (१४।२)

सा नूनम् असितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती । (१५।१)

मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ (१५।२)

कदा विक्षोभ्य रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति । (१६।१)

विधूय जलदान्नीलाञ् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ (१६।२)

स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च । (१७।१)

भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ (१७।२)

कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान् । (१८।१)

सीतां प्रत्याहरिष्यामि शोकम् उत्सृज्य मानसम् ॥ (१८।२)

कदा नु खलु मां साध्वी सीतामरसुतोपमा । (१९।१)

सोत्कण्ठा कण्ठम् आलम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ (१९।२)

कदा शोकम् इमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम् । (२०।१)

सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ (२०।२)

एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः । (२१।१)

दिनक्षयान्मन्दवपुर् भास्करो ऽस्तम् उपागमत् ॥ (२१।२)

आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्याम् उपासत । (२२।१)

स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ (२२।२)