श्रुत्वागस्त्येरितं वाक्यं रामो विस्मयम् आगतः । (१।१)

पूर्वम् आसीत् तु लङ्कायां रक्षसाम् इति संभवः ॥ (१।२)

ततः शिरः कम्पयित्वा त्रेताग्निसमविग्रहम् । (२।१)

अगस्त्यं तं मुहुर् दृष्ट्वा स्मयमानो ऽभ्यभाषत ॥ (२।२)

भगवन् पूर्वम् अप्येषा लङ्कासीत् पिशिताशिनाम् । (३।१)

इतीदं भवतः श्रुत्वा विस्मयो जनितो मम ॥ (३।२)

पुलस्त्यवंशाद् उद्भूता राक्षसा इति नः श्रुतम् । (४।१)

इदानीम् अन्यतश्चापि संभवः कीर्तितस्त्वया ॥ (४।२)

रावणात् कुम्भकर्णाच्च प्रहस्ताद् विकटाद् अपि । (५।१)

रावणस्य च पुत्रेभ्यः किं नु ते बलवत्तराः ॥ (५।२)

क एषां पूर्वको ब्रह्मन् किंनामा किंतपोबलः । (६।१)

अपराधं च कं प्राप्य विष्णुना द्राविताः पुरा ॥ (६।२)

एतद् विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ । (७।१)

कौतूहलं कृतं मह्यं नुद भानुर् यथा तमः ॥ (७।२)

राघवस्य तु तच्छ्रुत्वा संस्कारालंकृतं वचः । (८।१)

ईषद्विस्मयमानस्तम् अगस्त्यः प्राह राघवम् ॥ (८।२)

प्रजापतिः पुरा सृष्ट्वा अपः सलिलसंभवः । (९।१)

तासां गोपायने सत्त्वान् असृजत् पद्मसंभवः ॥ (९।२)

ते सत्त्वाः सत्त्वकर्तारं विनीतवद् उपस्थिताः । (१०।१)

किं कुर्म इति भाषन्तः क्षुत्पिपासाभयार्दिताः ॥ (१०।२)

प्रजापतिस्तु तान्याह सत्त्वानि प्रहसन्न् इव । (११।१)

आभाष्य वाचा यत्नेन रक्षध्वम् इति मानदः ॥ (११।२)

रक्षाम इति तत्रान्यैर् यक्षामेति तथापरैः । (१२।१)

भुङ्क्षिताभुङ्क्षितैर् उक्तस्ततस्तान् आह भूतकृत् ॥ (१२।२)

रक्षाम इति यैर् उक्तं राक्षसास्ते भवन्तु वः । (१३।१)

यक्षाम इति यैर् उक्तं ते वै यक्षा भवन्तु वः ॥ (१३।२)

तत्र हेतिः प्रहेतिश्च भ्रातरौ राक्षसर्षभौ । (१४।१)

मधुकैटभसंकाशौ बभूवतुर् अरिंदमौ ॥ (१४।२)

प्रहेतिर् धार्मिकस्तत्र न दारान् सो ऽभिकाङ्क्षति । (१५।१)

हेतिर् दारक्रियार्थं तु यत्नं परम् अथाकरोत् ॥ (१५।२)

स कालभगिनीं कन्यां भयां नाम भयावहाम् । (१६।१)

उदावहद् अमेयात्मा स्वयम् एव महामतिः ॥ (१६।२)

स तस्यां जनयामास हेती राक्षसपुंगवः । (१७।१)

पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठो विद्युत्केश इति श्रुतम् ॥ (१७।२)

विद्युत्केशो हेतिपुत्रः प्रदीप्ताग्निसमप्रभः । (१८।१)

व्यवर्धत महातेजास्तोयमध्य इवाम्बुजम् ॥ (१८।२)

स यदा यौवनं भद्रम् अनुप्राप्तो निशाचरः । (१९।१)

ततो दारक्रियां तस्य कर्तुं व्यवसितः पिता ॥ (१९।२)

संध्यादुहितरं सो ऽथ संध्यातुल्यां प्रभावतः । (२०।१)

वरयामास पुत्रार्थं हेती राक्षसपुंगवः ॥ (२०।२)

अवश्यम् एव दातव्या परस्मै सेति संध्यया । (२१।१)

चिन्तयित्वा सुता दत्ता विद्युत्केशाय राघव ॥ (२१।२)

संध्यायास्तनयां लब्ध्वा विद्युत्केशो निशाचरः । (२२।१)

रमते स तया सार्धं पौलोम्या मघवान् इव ॥ (२२।२)

केनचित् त्वथ कालेन राम सालकटंकटा । (२३।१)

विद्युत्केशाद् गर्भम् आप घनराजिर् इवार्णवात् ॥ (२३।२)

ततः सा राक्षसी गर्भं घनगर्भसमप्रभम् । (२४।१)

प्रसूता मन्दरं गत्वा गङ्गा गर्भम् इवाग्निजम् ॥ (२४।२)

तम् उत्सृज्य तु सा गर्भं विद्युत्केशाद् रतार्थिनी । (२५।१)

रेमे सा पतिना सार्धं विस्मृत्य सुतम् आत्मजम् ॥ (२५।२)

तयोत्सृष्टः स तु शिशुः शरदर्कसमद्युतिः । (२६।१)

पाणिम् आस्ये समाधाय रुरोद घनराड् इव ॥ (२६।२)

अथोपरिष्टाद् गच्छन् वै वृषभस्थो हरः प्रभुः । (२७।१)

अपश्यद् उमया सार्धं रुदन्तं राक्षसात्मजम् ॥ (२७।२)

कारुण्यभावात् पार्वत्या भवस्त्रिपुरहा ततः । (२८।१)

तं राक्षसात्मजं चक्रे मातुर् एव वयःसमम् ॥ (२८।२)

अमरं चैव तं कृत्वा महादेवो ऽक्षयो ऽव्ययः । (२९।१)

पुरम् आकाशगं प्रादात् पार्वत्याः प्रियकाम्यया ॥ (२९।२)

उमयापि वरो दत्तो राक्षसीनां नृपात्मज । (३०।१)

सद्य उपलब्धिर् गर्भस्य प्रसूतिः सद्य एव च । (३०।२)

सद्य एव वयःप्राप्तिर् मातुर् एव वयःसमम् ॥ (३०।३)

ततः सुकेशो वरदानगर्वितः श्रियं प्रभोः प्राप्य हरस्य पार्श्वतः । (३१।१)

चचार सर्वत्र महामतिः खगः खगं पुरं प्राप्य पुरंदरो यथा ॥ (३१।२)