खम् उत्पतन्तं तं दृष्ट्वा मैथिली जनकात्मजा । (१।१)

दुःखिता परमोद्विग्ना भये महति वर्तिनी ॥ (१।२)

रोषरोदनताम्राक्षी भीमाक्षं राक्षसाधिपम् । (२।१)

रुदती करुणं सीता ह्रियमाणेदम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

न व्यपत्रपसे नीच कर्मणानेन रावण । (३।१)

ज्ञात्वा विरहितां यो मां चोरयित्वा पलायसे ॥ (३।२)

त्वयैव नूनं दुष्टात्मन् भीरुणा हर्तुम् इच्छता । (४।१)

ममापवाहितो भर्ता मृगरूपेण मायया । (४।२)

यो हि माम् उद्यतस् त्रातुं सो ऽप्य् अयं विनिपातितः ॥ (४।३)

परमं खलु ते वीर्यं दृश्यते राक्षसाधम । (५।१)

विश्राव्य नामधेयं हि युद्धे नास्ति जिता त्वया ॥ (५।२)

ईदृशं गर्हितं कर्म कथं कृत्वा न लज्जसे । (६।१)

स्त्रियाश् च हरणं नीच रहिते च परस्य च ॥ (६।२)

कथयिष्यन्ति लोकेषु पुरुषाः कर्म कुत्सितम् । (७।१)

सुनृशंसम् अधर्मिष्ठं तव शौण्डीर्यमानिनः ॥ (७।२)

धिक् ते शौर्यं च सत्त्वं च यत् त्वया कथितं तदा । (८।१)

कुलाक्रोशकरं लोके धिक् ते चारित्रम् ईदृशम् ॥ (८।२)

किं शक्यं कर्तुम् एवं हि यज् जवेनैव धावसि । (९।१)

मुहूर्तम् अपि तिष्ठस्व न जीवन् प्रतियास्यसि ॥ (९।२)

न हि चक्षुःपथं प्राप्य तयोः पार्थिवपुत्रयोः । (१०।१)

ससैन्यो ऽपि समर्थस् त्वं मुहूर्तम् अपि जीवितुम् ॥ (१०।२)

न त्वं तयोः शरस्पर्शं सोढुं शक्तः कथंचन । (११।१)

वने प्रज्वलितस्येव स्पर्शम् अग्नेर् विहंगमः ॥ (११।२)

साधु कृत्वात्मनः पथ्यं साधु मां मुञ्च रावण । (१२।१)

मत्प्रधर्षणरुष्टो हि भ्रात्रा सह पतिर् मम । (१२।२)

विधास्यति विनाशाय त्वं मां यदि न मुञ्चसि ॥ (१२।३)

येन त्वं व्यवसायेन बलान् मां हर्तुम् इच्छसि । (१३।१)

व्यवसायः स ते नीच भविष्यति निरर्थकः ॥ (१३।२)

न ह्य् अहं तम् अपश्यन्ती भर्तारं विबुधोपमम् । (१४।१)

उत्सहे शत्रुवशगा प्राणान् धारयितुं चिरम् ॥ (१४।२)

न नूनं चात्मनः श्रेयः पथ्यं वा समवेक्षसे । (१५।१)

मृत्युकाले यथा मर्त्यो विपरीतानि सेवते ॥ (१५।२)

मुमूर्षूणां हि सर्वेषां यत् पथ्यं तन् न रोचते । (१६।१)

पश्यामीव हि कण्ठे त्वां कालपाशावपाशितम् ॥ (१६।२)

यथा चास्मिन् भयस्थाने न बिभेषि दशानन । (१७।१)

व्यक्तं हिरण्मयान् हि त्वं संपश्यसि महीरुहान् ॥ (१७।२)

नदीं वैतरणीं घोरां रुधिरौघनिवाहिनीम् । (१८।१)

खड्गपत्त्रवनं चैव भीमं पश्यसि रावण ॥ (१८।२)

तप्तकाञ्चनपुष्पां च वैडूर्यप्रवरच्छदाम् । (१९।१)

द्रक्ष्यसे शाल्मलीं तीक्ष्णाम् आयसैः कण्टकैश् चिताम् ॥ (१९।२)

न हि त्वम् ईदृशं कृत्वा तस्यालीकं महात्मनः । (२०।१)

धरितुं शक्ष्यसि चिरं विषं पीत्वेव निर्घृणः ॥ (२०।२)

बद्धस् त्वं कालपाशेन दुर्निवारेण रावण । (२१।१)

क्व गतो लप्स्यसे शर्म भर्तुर् मम महात्मनः ॥ (२१।२)

निमेषान्तरमात्रेण विना भ्रातरम् आहवे । (२२।१)

राक्षसा निहता येन सहस्राणि चतुर्दश ॥ (२२।२)

स कथं राघवो वीरः सर्वास्त्रकुशलो बली । (२३।१)

न त्वां हन्याच् छरैस् तीक्ष्णैर् इष्टभार्यापहारिणम् ॥ (२३।२)

एतच् चान्यच् च परुषं वैदेही रावणाङ्कगा । (२४।१)

भयशोकसमाविष्टा करुणं विललाप ह ॥ (२४।२)

तथा भृशार्तां बहु चैव भाषिणीं विललाप पूर्वं करुणं च भामिनीम् । (२५।१)

जहार पापस् तरुणीं विवेष्टतीं नृपात्मजाम् आगतगात्रवेपथुम् ॥ (२५।२)