पुत्रशोकार्दितं पापा विसंज्ञं पतितं भुवि । (१।१)

विवेष्टमानम् उदीक्ष्य सैक्ष्वाकम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

पापं कृत्वेव किम् इदं मम संश्रुत्य संश्रवम् । (२।१)

शेषे क्षितितले सन्नः स्थित्यां स्थातुं त्वम् अर्हसि ॥ (२।२)

आहुः सत्यं हि परमं धर्मं धर्मविदो जनाः । (३।१)

सत्यम् आश्रित्य हि मया त्वं च धर्मं प्रचोदितः ॥ (३।२)

संश्रुत्य शैब्यः श्येनाय स्वां तनुं जगतीपतिः । (४।१)

प्रदाय पक्षिणो राजञ् जगाम गतिम् उत्तमाम् ॥ (४।२)

तथा ह्य् अलर्कस् तेजस्वी ब्राह्मणे वेदपारगे । (५।१)

याचमाने स्वके नेत्रे उद्धृत्याविमना ददौ ॥ (५।२)

सरितां तु पतिः स्वल्पां मर्यादां सत्यम् अन्वितः । (६।१)

सत्यानुरोधात् समये वेलां स्वां नातिवर्तते ॥ (६।२)

समयं च ममार्येमं यदि त्वं न करिष्यसि । (७।१)

अग्रतस् ते परित्यक्ता परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ (७।२)

एवं प्रचोदितो राजा कैकेय्या निर्विशङ्कया । (८।१)

नाशकत् पाशम् उन्मोक्तुं बलिर् इन्द्रकृतं यथा ॥ (८।२)

उद्भ्रान्तहृदयश् चापि विवर्णवदनो ऽभवत् । (९।१)

स धुर्यो वै परिस्पन्दन् युगचक्रान्तरं यथा ॥ (९।२)

विह्वलाभ्यां च नेत्राभ्याम् अपश्यन्न् इव भूमिपः । (१०।१)

कृच्छ्राद् धैर्येण संस्तभ्य कैकेयीम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१०।२)

यस् ते मन्त्रकृतः पाणिर् अग्नौ पापे मया धृतः । (११।१)

तं त्यजामि स्वजं चैव तव पुत्रं सह त्वया ॥ (११।२)

ततः पापसमाचारा कैकेयी पार्थिवं पुनः । (१२।१)

उवाच परुषं वाक्यं वाक्यज्ञा रोषमूर्छिता ॥ (१२।२)

किम् इदं भाषसे राजन् वाक्यं गररुजोपमम् । (१३।१)

आनाययितुम् अक्लिष्टं पुत्रं रामम् इहार्हसि ॥ (१३।२)

स्थाप्य राज्ये मम सुतं कृत्वा रामं वनेचरम् । (१४।१)

निःसपत्नां च मां कृत्वा कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ (१४।२)

स नुन्न इव तीक्ष्णेण प्रतोदेन हयोत्तमः । (१५।१)

राजा प्रचोदितो ऽभीक्ष्णं कैकेयीम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

धर्मबन्धेन बद्धो ऽस्मि नष्टा च मम चेतना । (१६।१)

ज्येष्ठं पुत्रं प्रियं रामं द्रष्टुम् इच्छामि धार्मिकम् ॥ (१६।२)

इति राज्ञो वचः श्रुत्वा कैकेयी तदनन्तरम् । (१७।१)

स्वयम् एवाब्रवीत् सूतं गच्छ त्वं रामम् आनय ॥ (१७।२)

ततः स राजा तं सूतं सन्नहर्षः सुतं प्रति । (१८।१)

शोकारक्तेक्षणः श्रीमान् उद्वीक्ष्योवाच धार्मिकः ॥ (१८।२)

सुमन्त्रः करुणं श्रुत्वा दृष्ट्वा दीनं च पार्थिवम् । (१९।१)

प्रगृहीताञ्जलिः किंचित् तस्माद् देशाद् अपाक्रमन् ॥ (१९।२)

यदा वक्तुं स्वयं दैन्यान् न शशाक महीपतिः । (२०।१)

तदा सुमन्त्रं मन्त्रज्ञा कैकेयी प्रत्युवाच ह ॥ (२०।२)

सुमन्त्र रामं द्रक्ष्यामि शीघ्रम् आनय सुन्दरम् । (२१।१)

स मन्यमानः कल्याणं हृदयेन ननन्द च ॥ (२१।२)

सुमन्त्रश् चिन्तयामास त्वरितं चोदितस् तया । (२२।१)

व्यक्तं रामो ऽभिषेकार्थम् इहायास्यति धर्मवित् ॥ (२२।२)

इति सूतो मतिं कृत्वा हर्षेण महता पुनः । (२३।१)

निर्जगाम महातेजा राघवस्य दिदृक्षया ॥ (२३।२)

ततः पुरस्तात् सहसा विनिर्गतो महीपतीन् द्वारगतान् विलोकयन् । (२४।१)

ददर्श पौरान् विविधान् महाधनान् उपस्थितान् द्वारम् उपेत्य विष्ठितान् ॥ (२४।२)