भर्तारं निहतं दृष्ट्वा लक्ष्मणं च महाबलम् । (१।१)

विललाप भृशं सीता करुणं शोककर्शिता ॥ (१।२)

ऊचुर् लक्षणिका ये मां पुत्रिण्यविधवेति च । (२।१)

ते ऽस्य सर्वे हते रामे ऽज्ञानिनो ऽनृतवादिनः ॥ (२।२)

यज्वनो महिषीं ये माम् ऊचुः पत्नीं च सत्त्रिणः । (३।१)

ते ऽद्य सर्वे हते रामे ऽज्ञानिनो ऽनृतवादिनः ॥ (३।२)

वीरपार्थिवपत्नी त्वं ये धन्येति च मां विदुः । (४।१)

ते ऽद्य सर्वे हते रामे ऽज्ञानिनो ऽनृतवादिनः ॥ (४।२)

ऊचुः संश्रवणे ये मां द्विजाः कार्तान्तिकाः शुभाम् । (५।१)

ते ऽद्य सर्वे हते रामे ऽज्ञानिनो ऽनृतवादिनः ॥ (५।२)

इमानि खलु पद्मानि पादयोर् यैः किल स्त्रियः । (६।१)

अधिराज्ये ऽभिषिच्यन्ते नरेन्द्रैः पतिभिः सह ॥ (६।२)

वैधव्यं यान्ति यैर् नार्यो ऽलक्षणैर् भाग्यदुर्लभाः । (७।१)

नात्मनस्तानि पश्यामि पश्यन्ती हतलक्षणा ॥ (७।२)

सत्यानीमानि पद्मानि स्त्रीणाम् उक्तानि लक्षणे । (८।१)

तान्यद्य निहते रामे वितथानि भवन्ति मे ॥ (८।२)

केशाः सूक्ष्माः समा नीला भ्रुवौ चासंगते मम । (९।१)

वृत्ते चालोमशे जङ्घे दन्ताश्चाविरला मम ॥ (९।२)

शङ्खे नेत्रे करौ पादौ गुल्फावूरू च मे चितौ । (१०।१)

अनुवृत्ता नखाः स्निग्धाः समाश्चाङ्गुलयो मम ॥ (१०।२)

स्तनौ चाविरलौ पीनौ ममेमौ मग्नचूचुकौ । (११।१)

मग्ना चोत्सङ्गिनी नाभिः पार्श्वोरस्कं च मे चितम् ॥ (११।२)

मम वर्णो मणिनिभो मृदून्यङ्गरुहाणि च । (१२।१)

प्रतिष्ठितां द्वादशभिर् माम् ऊचुः शुभलक्षणाम् ॥ (१२।२)

समग्रयवम् अच्छिद्रं पाणिपादं च वर्णवत् । (१३।१)

मन्दस्मितेत्येव च मां कन्यालक्षणिका विदुः ॥ (१३।२)

अधिराज्ये ऽभिषेको मे ब्राह्मणैः पतिना सह । (१४।१)

कृतान्तकुशलैर् उक्तं तत् सर्वं वितथीकृतम् ॥ (१४।२)

शोधयित्वा जनस्थानं प्रवृत्तिम् उपलभ्य च । (१५।१)

तीर्त्वा सागरम् अक्षोभ्यं भ्रातरौ गोष्पदे हतौ ॥ (१५।२)

ननु वारुणम् आग्नेयम् ऐन्द्रं वायव्यम् एव च । (१६।१)

अस्त्रं ब्रह्मशिरश्चैव राघवौ प्रत्यपद्यताम् ॥ (१६।२)

अदृश्यमानेन रणे मायया वासवोपमौ । (१७।१)

मम नाथावनाथाया निहतौ रामलक्ष्मणौ ॥ (१७।२)

न हि दृष्टिपथं प्राप्य राघवस्य रणे रिपुः । (१८।१)

जीवन् प्रतिनिवर्तेत यद्यपि स्यान्मनोजवः ॥ (१८।२)

न कालस्यातिभारो ऽस्ति कृतान्तश्च सुदुर्जयः । (१९।१)

यत्र रामः सह भ्रात्रा शेते युधि निपातितः ॥ (१९।२)

नाहं शोचामि भर्तारं निहतं न च लक्ष्मणम् । (२०।१)

नात्मानं जननीं चापि यथा श्वश्रूं तपस्विनीम् ॥ (२०।२)

सा हि चिन्तयते नित्यं समाप्तव्रतम् आगतम् । (२१।१)

कदा द्रक्ष्यामि सीतां च रामं च सहलक्ष्मणम् ॥ (२१।२)

परिदेवयमानां तां राक्षसी त्रिजटाब्रवीत् । (२२।१)

मा विषादं कृथा देवि भर्तायं तव जीवति ॥ (२२।२)

कारणानि च वक्ष्यामि महान्ति सदृशानि च । (२३।१)

यथेमौ जीवतो देवि भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ॥ (२३।२)

न हि कोपपरीतानि हर्षपर्युत्सुकानि च । (२४।१)

भवन्ति युधि योधानां मुखानि निहते पतौ ॥ (२४।२)

इदं विमानं वैदेहि पुष्पकं नाम नामतः । (२५।१)

दिव्यं त्वां धारयेन्नेदं यद्येतौ गजजीवितौ ॥ (२५।२)

हतवीरप्रधाना हि हतोत्साहा निरुद्यमा । (२६।१)

सेना भ्रमति संख्येषु हतकर्णेव नौर् जले ॥ (२६।२)

इयं पुनर् असंभ्रान्ता निरुद्विग्ना तरस्विनी । (२७।१)

सेना रक्षति काकुत्स्थौ मायया निर्जितौ रणे ॥ (२७।२)

सा त्वं भव सुविस्रब्धा अनुमानैः सुखोदयैः । (२८।१)

अहतौ पश्य काकुत्स्थौ स्नेहाद् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (२८।२)

अनृतं नोक्तपूर्वं मे न च वक्ष्ये कदाचन । (२९।१)

चारित्रसुखशीलत्वात् प्रविष्टासि मनो मम ॥ (२९।२)

नेमौ शक्यौ रणे जेतुं सेन्द्रैर् अपि सुरासुरैः । (३०।१)

एतयोर् आननं दृष्ट्वा मया चावेदितं तव ॥ (३०।२)

इदं च सुमहच्चिह्नं शनैः पश्यस्व मैथिलि । (३१।१)

निःसंज्ञावप्युभावेतौ नैव लक्ष्मीर् वियुज्यते ॥ (३१।२)

प्रायेण गतसत्त्वानां पुरुषाणां गतायुषाम् । (३२।१)

दृश्यमानेषु वक्त्रेषु परं भवति वैकृतम् ॥ (३२।२)

त्यज शोकं च दुःखं च मोहं च जनकात्मजे । (३३।१)

रामलक्ष्मणयोर् अर्थे नाद्य शक्यम् अजीवितुम् ॥ (३३।२)

श्रुत्वा तु वचनं तस्याः सीता सुरसुतोपमा । (३४।१)

कृताञ्जलिर् उवाचेदम् एवम् अस्त्विति मैथिली ॥ (३४।२)

विमानं पुष्पकं तत् तु संनिवर्त्य मनोजवम् । (३५।१)

दीना त्रिजटया सीता लङ्काम् एव प्रवेशिता ॥ (३५।२)

ततस्त्रिजटया सार्धं पुष्पकाद् अवरुह्य सा । (३६।१)

अशोकवनिकाम् एव राक्षसीभिः प्रवेशिता ॥ (३६।२)

प्रविश्य सीता बहुवृक्षषण्डां तां राक्षसेन्द्रस्य विहारभूमिम् । (३७।१)

सम्प्रेक्ष्य संचिन्त्य च राजपुत्रौ परं विषादं समुपाजगाम ॥ (३७।२)