युध्यमानौ तु तौ दृष्ट्वा प्रसक्तौ नरराक्षसौ । (१।१)

शूरः स रावणभ्राता तस्थौ संग्राममूर्धनि ॥ (१।२)

ततो विस्फारयामास महद् धनुर् अवस्थितः । (२।१)

उत्ससर्ज च तीक्ष्णाग्रान् राक्षसेषु महाशरान् ॥ (२।२)

ते शराः शिखिसंकाशा निपतन्तः समाहिताः । (३।१)

राक्षसान् दारयामासुर् वज्रा इव महागिरीन् ॥ (३।२)

विभीषणस्यानुचरास्ते ऽपि शूलासिपट्टसैः । (४।१)

चिछिदुः समरे वीरान् राक्षसान् राक्षसोत्तमाः ॥ (४।२)

राक्षसैस्तैः परिवृतः स तदा तु विभीषणः । (५।१)

बभौ मध्ये प्रहृष्टानां कलभानाम् इव द्विपः ॥ (५।२)

ततः संचोदयानो वै हरीन् रक्षोरणप्रियान् । (६।१)

उवाच वचनं काले कालज्ञो रक्षसां वरः ॥ (६।२)

एको ऽयं राक्षसेन्द्रस्य परायणम् इव स्थितः । (७।१)

एतच्छेषं बलं तस्य किं तिष्ठत हरीश्वराः ॥ (७।२)

अस्मिन् विनिहते पापे राक्षसे रणमूर्धनि । (८।१)

रावणं वर्जयित्वा तु शेषम् अस्य बलं हतम् ॥ (८।२)

प्रहस्तो निहतो वीरो निकुम्भश्च महाबलः । (९।१)

कुम्भकर्णश्च कुम्भश्च धूम्राक्षश्च निशाचरः ॥ (९।२)

अकम्पनः सुपार्श्वश्च चक्रमाली च राक्षसः । (१०।१)

कम्पनः सत्त्ववन्तश्च देवान्तकनरान्तकौ ॥ (१०।२)

एतान्निहत्यातिबलान् बहून् राक्षससत्तमान् । (११।१)

बाहुभ्यां सागरं तीर्त्वा लङ्घ्यतां गोष्पदं लघु ॥ (११।२)

एतावद् इह शेषं वो जेतव्यम् इह वानराः । (१२।१)

हताः सर्वे समागम्य राक्षसा बलदर्पिताः ॥ (१२।२)

अयुक्तं निधनं कर्तुं पुत्रस्य जनितुर् मम । (१३।१)

घृणाम् अपास्य रामार्थे निहन्यां भ्रातुर् आत्मजम् ॥ (१३।२)

हन्तुकामस्य मे बाष्पं चक्षुश्चैव निरुध्यते । (१४।१)

तद् एवैष महाबाहुर् लक्ष्मणः शमयिष्यति । (१४।२)

वानरा घ्नन्तुं सम्भूय भृत्यान् अस्य समीपगान् ॥ (१४।३)

इति तेनातियशसा राक्षसेनाभिचोदिताः । (१५।१)

वानरेन्द्रा जहृषिरे लाङ्गलानि च विव्यधुः ॥ (१५।२)

ततस्ते कपिशार्दूलाः क्ष्वेडन्तश्च मुहुर् मुहुः । (१६।१)

मुमुचुर् विविधान्नादान्मेघान् दृष्ट्वेव बर्हिणः ॥ (१६।२)

जाम्बवान् अपि तैः सर्वैः स्वयूथैर् अभिसंवृतः । (१७।१)

अश्मभिस्ताडयामास नखैर् दन्तैश्च राक्षसान् ॥ (१७।२)

निघ्नन्तम् ऋक्षाधिपतिं राक्षसास्ते महाबलाः । (१८।१)

परिवव्रुर् भयं त्यक्त्वा तम् अनेकविधायुधाः ॥ (१८।२)

शरैः परशुभिस्तीक्ष्णैः पट्टसैर् यष्टितोमरैः । (१९।१)

जाम्बवन्तं मृधे जघ्नुर् निघ्नन्तं राक्षसीं चमूम् ॥ (१९।२)

स संप्रहारस्तुमुलः संजज्ञे कपिरक्षसाम् । (२०।१)

देवासुराणां क्रुद्धानां यथा भीमो महास्वनः ॥ (२०।२)

हनूमान् अपि संक्रुद्धः सालम् उत्पाट्य पर्वतात् । (२१।१)

रक्षसां कदनं चक्रे समासाद्य सहस्रशः ॥ (२१।२)

स दत्त्वा तुमुलं युद्धं पितृव्यस्येन्द्रजिद् युधि । (२२।१)

लक्ष्मणं परवीरघ्नं पुनर् एवाभ्यधावत ॥ (२२।२)

तौ प्रयुद्धौ तदा वीरौ मृधे लक्ष्मणराक्षसौ । (२३।१)

शरौघान् अभिवर्षन्तौ जघ्नतुस्तौ परस्परम् ॥ (२३।२)

अभीक्ष्णम् अन्तर्दधतुः शरजालैर् महाबलौ । (२४।१)

चन्द्रादित्याविवोष्णान्ते यथा मेघैस्तरस्विनौ ॥ (२४।२)

न ह्यादानं न संधानं धनुषो वा परिग्रहः । (२५।१)

न विप्रमोक्षो बाणानां न विकर्षो न विग्रहः ॥ (२५।२)

न मुष्टिप्रतिसंधानं न लक्ष्यप्रतिपादनम् । (२६।१)

अदृश्यत तयोस्तत्र युध्यतोः पाणिलाघवात् ॥ (२६।२)

चापवेगप्रमुक्तैश्च बाणजालैः समन्ततः । (२७।१)

अन्तरिक्षे ऽभिसंछन्ने न रूपाणि चकाशिरे । (२७।२)

तमसा पिहितं सर्वम् आसीद् भीमतरं महत् ॥ (२७।३)

न तदानीं ववौ वायुर् न जज्वाल च पावकः । (२८।१)

स्वस्त्यस्तु लोकेभ्य इति जजल्पुश्च महर्षयः । (२८।२)

संपेतुश्चात्र सम्प्राप्ता गन्धर्वाः सह चारणैः ॥ (२८।३)

अथ राक्षससिंहस्य कृष्णान् कनकभूषणान् । (२९।१)

शरैश्चतुर्भिः सौमित्रिर् विव्याध चतुरो हयान् ॥ (२९।२)

ततो ऽपरेण भल्लेन सूतस्य विचरिष्यतः । (३०।१)

लाघवाद् राघवः श्रीमाञ् शिरः कायाद् अपाहरत् ॥ (३०।२)

निहतं सारथिं दृष्ट्वा समरे रावणात्मजः । (३१।१)

प्रजहौ समरोद्धर्षं विषण्णः स बभूव ह ॥ (३१।२)

विषण्णवदनं दृष्ट्वा राक्षसं हरियूथपाः । (३२।१)

ततः परमसंहृष्टो लक्ष्मणं चाभ्यपूजयन् ॥ (३२।२)

ततः प्रमाथी शरभो रभसो गन्धमादनः । (३३।१)

अमृष्यमाणाश्चत्वारश्चक्रुर् वेगं हरीश्वराः ॥ (३३।२)

ते चास्य हयमुख्येषु तूर्णम् उत्पत्य वानराः । (३४।१)

चतुर्षु सुमहावीर्या निपेतुर् भीमविक्रमाः ॥ (३४।२)

तेषाम् अधिष्ठितानां तैर् वानरैः पर्वतोपमैः । (३५।१)

मुखेभ्यो रुधिरं व्यक्तं हयानां समवर्तत ॥ (३५।२)

ते निहत्य हयांस्तस्य प्रमथ्य च महारथम् । (३६।१)

पुनर् उत्पत्य वेगेन तस्थुर् लक्ष्मणपार्श्वतः ॥ (३६।२)

स हताश्वाद् अवप्लुत्य रथान्मथितसारथेः । (३७।१)

शरवर्षेण सौमित्रिम् अभ्यधावत रावणिः ॥ (३७।२)

ततो महेन्द्रप्रतिमः स लक्ष्मणः पदातिनं तं निशितैः शरोत्तमैः । (३८।१)

सृजन्तम् आदौ निशिताञ् शरोत्तमान् भृशं तदा बाणगणैर् न्यवारयत् ॥ (३८।२)