तं तु शोकपरिद्यूनं रामं दशरथात्मजम् । (१।१)

उवाच वचनं श्रीमान् सुग्रीवः शोकनाशनम् ॥ (१।२)

किं त्वं संतप्यसे वीर यथान्यः प्राकृतस्तथा । (२।१)

मैवं भूस्त्यज संतापं कृतघ्न इव सौहृदम् ॥ (२।२)

संतापस्य च ते स्थानं न हि पश्यामि राघव । (३।१)

प्रवृत्तावुपलब्धायां ज्ञाते च निलये रिपोः ॥ (३।२)

धृतिमाञ् शास्त्रवित् प्राज्ञः पण्डितश्चासि राघव । (४।१)

त्यजेमां पापिकां बुद्धिं कृत्वात्मेवार्थदूषणीम् ॥ (४।२)

समुद्रं लङ्घयित्वा तु महानक्रसमाकुलम् । (५।१)

लङ्काम् आरोहयिष्यामो हनिष्यामश्च ते रिपुम् ॥ (५।२)

निरुत्साहस्य दीनस्य शोकपर्याकुलात्मनः । (६।१)

सर्वार्था व्यवसीदन्ति व्यसनं चाधिगच्छति ॥ (६।२)

इमे शूराः समर्थाश्च सर्वे नो हरियूथपाः । (७।१)

त्वत्प्रियार्थं कृतोत्साहाः प्रवेष्टुम् अपि पावकम् ॥ (७।२)

एषां हर्षेण जानामि तर्कश्चास्मिन् दृढो मम । (८।१)

विक्रमेण समानेष्ये सीतां हत्वा यथा रिपुम् ॥ (८।२)

सेतुर् अत्र यथा बध्येद् यथा पश्येम तां पुरीम् । (९।१)

तस्य राक्षसराजस्य तथा त्वं कुरु राघव ॥ (९।२)

दृष्ट्वा तां हि पुरीं लङ्कां त्रिकूटशिखरे स्थिताम् । (१०।१)

हतं च रावणं युद्धे दर्शनाद् उपधारय ॥ (१०।२)

सेतुर्बद्धः समुद्रे च यावल्लङ्कासमीपतः । (११।१)

सर्वं तीर्णं च वै सैन्यं जितम् इत्युपधार्यताम् ॥ (११।२)

इमे हि समरे शूरा हरयः कामरूपिणः । (१२।१)

तद् अलं विक्लवा बुद्धी राजन् सर्वार्थनाशनी ॥ (१२।२)

पुरुषस्य हि लोके ऽस्मिञ् शोकः शौर्यापकर्षणः । (१३।१)

यत् तु कार्यं मनुष्येण शौण्डीर्यम् अवलम्बता । (१३।२)

अस्मिन्काले महाप्राज्ञ सत्त्वमातिष्ठ तेजसा ॥ (१३।३)

शूराणां हि मनुष्याणां त्वद्विधानां महात्मनाम् । (१४।१)

विनष्टे वा प्रनष्टे वा शोकः सर्वार्थनाशनः ॥ (१४।२)

त्वं तु बुद्धिमतां श्रेष्ठः सर्वशास्त्रार्थकोविदः । (१५।१)

मद्विधैः सचिवैः सार्धम् अरिं जेतुम् इहार्हसि ॥ (१५।२)

न हि पश्याम्यहं कंचित् त्रिषु लोकेषु राघव । (१६।१)

गृहीतधनुषो यस्ते तिष्ठेद् अभिमुखो रणे ॥ (१६।२)

वानरेषु समासक्तं न ते कार्यं विपत्स्यते । (१७।१)

अचिराद् द्रक्ष्यसे सीतां तीर्त्वा सागरम् अक्षयम् ॥ (१७।२)

तद् अलं शोकम् आलम्ब्य क्रोधम् आलम्ब भूपते । (१८।१)

निश्चेष्टाः क्षत्रिया मन्दाः सर्वे चण्डस्य बिभ्यति ॥ (१८।२)

लङ्गनार्थं च घोरस्य समुद्रस्य नदीपतेः । (१९।१)

सहास्माभिर् इहोपेतः सूक्ष्मबुद्धिर् विचारय ॥ (१९।२)

इमे हि समरे शूरा हरयः कामरूपिणः । (२०।१)

तान् अरीन् विधमिष्यन्ति शिलापादपवृष्टिभिः ॥ (२०।२)

कथंचित् परिपश्यामस्ते वयं वरुणालयम् । (२१।१)

किम् उक्त्वा बहुधा चापि सर्वथा विजयी भवान् ॥ (२१।२)