तच् छ्रुत्वा निपुणं सर्वं भरतः सह मन्त्रिभिः । (१।१)

इङ्गुदीमूलम् आगम्य रामशय्याम् अवेक्ष्य ताम् ॥ (१।२)

अब्रवीज् जननीः सर्वा इह तेन महात्मना । (२।१)

शर्वरी शयिता भूमाव् इदम् अस्य विमर्दितम् ॥ (२।२)

महाभागकुलीनेन महाभागेन धीमता । (३।१)

जातो दशरथेनोर्व्यां न रामः स्वप्तुम् अर्हति ॥ (३।२)

अजिनोत्तरसंस्तीर्णे वरास्तरणसंचये । (४।१)

शयित्वा पुरुषव्याघ्रः कथं शेते महीतले ॥ (४।२)

प्रासादाग्रविमानेषु वलभीषु च सर्वदा । (५।१)

हैमराजतभौमेषु वरास्तरणशालिषु ॥ (५।२)

पुष्पसंचयचित्रेषु चन्दनागरुगन्धिषु । (६।१)

पाण्डुराभ्रप्रकाशेषु शुकसंघरुतेषु च ॥ (६।२)

गीतवादित्रनिर्घोषैर् वराभरणनिःस्वनैः । (७।१)

मृदङ्गवरशब्दैश् च सततं प्रतिबोधितः ॥ (७।२)

बन्दिभिर् वन्दितः काले बहुभिः सूतमागधैः । (८।१)

गाथाभिर् अनुरूपाभिः स्तुतिभिश् च परंतपः ॥ (८।२)

अश्रद्धेयम् इदं लोके न सत्यं प्रतिभाति मा । (९।१)

मुह्यते खलु मे भावः स्वप्नो ऽयम् इति मे मतिः ॥ (९।२)

न नूनं दैवतं किंचित् कालेन बलवत्तरम् । (१०।१)

यत्र दाशरथी रामो भूमाव् एवं शयीत सः ॥ (१०।२)

विदेहराजस्य सुता सीता च प्रियदर्शना । (११।१)

दयिता शयिता भूमौ स्नुषा दशरथस्य च ॥ (११।२)

इयं शय्या मम भ्रातुर् इदं हि परिवर्तितम् । (१२।१)

स्थण्डिले कठिने सर्वं गात्रैर् विमृदितं तृणम् ॥ (१२।२)

मन्ये साभरणा सुप्ता सीतास्मिञ् शयने तदा । (१३।१)

तत्र तत्र हि दृश्यन्ते सक्ताः कनकबिन्दवः ॥ (१३।२)

उत्तरीयम् इहासक्तं सुव्यक्तं सीतया तदा । (१४।१)

तथा ह्य् एते प्रकाशन्ते सक्ताः कौशेयतन्तवः ॥ (१४।२)

मन्ये भर्तुः सुखा शय्या येन बाला तपस्विनी । (१५।१)

सुकुमारी सती दुःखं न विजानाति मैथिली ॥ (१५।२)

सार्वभौमकुले जातः सर्वलोकसुखावहः । (१६।१)

सर्वलोकप्रियस् त्यक्त्वा राज्यं प्रियम् अनुत्तमम् ॥ (१६।२)

कथम् इन्दीवरश्यामो रक्ताक्षः प्रियदर्शनः । (१७।१)

सुखभागी च दुःखार्हः शयितो भुवि राघवः ॥ (१७।२)

सिद्धार्था खलु वैदेही पतिं यानुगता वनम् । (१८।१)

वयं संशयिताः सर्वे हीनास् तेन महात्मना ॥ (१८।२)

अकर्णधारा पृथिवी शून्येव प्रतिभाति मा । (१९।१)

गते दशरथे स्वर्गे रामे चारण्यम् आश्रिते ॥ (१९।२)

न च प्रार्थयते कश्चिन् मनसापि वसुंधराम् । (२०।१)

वने ऽपि वसतस् तस्य बाहुवीर्याभिरक्षिताम् ॥ (२०।२)

शून्यसंवरणारक्षाम् अयन्त्रितहयद्विपाम् । (२१।१)

अपावृतपुरद्वारां राजधानीम् अरक्षिताम् ॥ (२१।२)

अप्रहृष्टबलां न्यूनां विषमस्थाम् अनावृताम् । (२२।१)

शत्रवो नाभिमन्यन्ते भक्षान् विषकृतान् इव ॥ (२२।२)

अद्य प्रभृति भूमौ तु शयिष्ये ऽहं तृणेषु वा । (२३।१)

फलमूलाशनो नित्यं जटाचीराणि धारयन् ॥ (२३।२)

तस्यार्थम् उत्तरं कालं निवत्स्यामि सुखं वने । (२४।१)

तं प्रतिश्रवम् आमुच्य नास्य मिथ्या भविष्यति ॥ (२४।२)

वसन्तं भ्रातुर् अर्थाय शत्रुघ्नो मानुवत्स्यति । (२५।१)

लक्ष्मणेन सह त्व् आर्यो ऽयोध्यां पालयिष्यति ॥ (२५।२)

अभिषेक्ष्यन्ति काकुत्स्थम् अयोध्यायां द्विजातयः । (२६।१)

अपि मे देवताः कुर्युर् इमं सत्यं मनोरथम् ॥ (२६।२)

प्रसाद्यमानः शिरसा मया स्वयं बहुप्रकारं यदि न प्रपत्स्यते । (२७।१)

ततो ऽनुवत्स्यामि चिराय राघवं वने वसन् नार्हति माम् उपेक्षितुम् ॥ (२७।२)