ततो द्वादशमे वर्षे शत्रुघ्नो रामपालिताम् । (१।१)

अयोध्यां चकमे गन्तुम् अल्पभृत्यबलानुगः ॥ (१।२)

मन्त्रिणो बलमुख्यांश्च निवर्त्य च पुरोधसं । (२।१)

जगाम रथमुख्येन हययुक्तेन भास्वता ॥ (२।२)

स गत्वा गणितान् वासान् सप्ताष्टौ रघुनन्दनः । (३।१)

अयोध्याम् अगमत् तूर्णं राघवोत्सुकदर्शनः ॥ (३।२)

स प्रविश्य पुरीं रम्यां श्रीमान् इक्ष्वाकुनन्दनः । (४।१)

प्रविवेश महाबाहुर् यत्र रामो महाद्युतिः ॥ (४।२)

सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तम् इव तेजसा । (५।१)

उवाच प्राञ्जलिर् भूत्वा रामं सत्यपराक्रमम् ॥ (५।२)

यद् आज्ञप्तं महाराज सर्वं तत् कृतवान् अहम् । (६।१)

हतः स लवणः पापः पुरी सा च निवेशिता ॥ (६।२)

द्वादशं च गतं वर्षं त्वां विना रघुनन्दन । (७।१)

नोत्सहेयम् अहं वस्तुं त्वया विरहितो नृप ॥ (७।२)

स मे प्रसादं काकुत्स्थ कुरुष्वामितविक्रम । (८।१)

मातृहीनो यथा वत्सस्त्वां विना प्रवसाम्यहम् ॥ (८।२)

एवं ब्रुवाणं शत्रुघ्नं परिष्वज्येदम् अब्रवीत् । (९।१)

मा विषादं कृथा वीर नैतत् क्षत्रियचेष्टितम् ॥ (९।२)

नावसीदन्ति राजानो विप्रवासेषु राघव । (१०।१)

प्रजाश्च परिपाल्या हि क्षत्रधर्मेण राघव ॥ (१०।२)

काले काले च मां वीर अयोध्याम् अवलोकितुम् । (११।१)

आगच्छ त्वं नरश्रेष्ठ गन्तासि च पुरं तव ॥ (११।२)

ममापि त्वं सुदयितः प्राणैर् अपि न संशयः । (१२।१)

अवश्यं करणीयं च राज्यस्य परिपालनम् ॥ (१२।२)

तस्मात् त्वं वस काकुत्स्थ पञ्चरात्रं मया सह । (१३।१)

ऊर्ध्वं गन्तासि मधुरां सभृत्यबलवाहनः ॥ (१३।२)

रामस्यैतद् वचः श्रुत्वा धर्मयुक्तं मनोऽनुगम् । (१४।१)

शत्रुघ्नो दीनया वाचा बाढम् इत्येव चाब्रवीत् ॥ (१४।२)

स पञ्चरात्रं काकुत्स्थो राघवस्य यथाज्ञया । (१५।१)

उष्य तत्र महेष्वासो गमनायोपचक्रमे ॥ (१५।२)

आमन्त्र्य तु महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् । (१६।१)

भरतं लक्ष्मणं चैव महारथम् उपारुहत् ॥ (१६।२)

दूरं ताभ्याम् अनुगतो लक्ष्मणेन महात्मना । (१७।१)

भरतेन च शत्रुघ्नो जगामाशु पुरीं तदा ॥ (१७।२)