अथ तं व्यथया दीनं सविशेषम् अमर्षितम् । (१।१)

श्वसन्तम् इव नागेन्द्रं रोषविस्फारितेक्षणम् ॥ (१।२)

आसाद्य रामः सौमित्रिं सुहृदं भ्रातरं प्रियम् । (२।१)

उवाचेदं स धैर्येण धारयन् सत्त्वम् आत्मवान् ॥ (२।२)

सौमित्रे यो ऽभिषेकार्थे मम सम्भारसम्भ्रमः । (३।१)

अभिषेकनिवृत्त्यर्थे सो ऽस्तु सम्भारसम्भ्रमः ॥ (३।२)

यस्या मदभिषेकार्थं मानसं परितप्यते । (४।१)

माता नः सा यथा न स्यात् सविशङ्का तथा कुरु ॥ (४।२)

तस्याः शङ्कामयं दुःखं मुहूर्तम् अपि नोत्सहे । (५।१)

मनसि प्रतिसंजातं सौमित्रे ऽहम् उपेक्षितुम् ॥ (५।२)

न बुद्धिपूर्वं नाबुद्धं स्मरामीह कदाचन । (६।१)

मातॄणां वा पितुर् वाहं कृतम् अल्पं च विप्रियम् ॥ (६।२)

सत्यः सत्याभिसंधश् च नित्यं सत्यपराक्रमः । (७।१)

परलोकभयाद् भीतो निर्भयो ऽस्तु पिता मम ॥ (७।२)

तस्यापि हि भवेद् अस्मिन् कर्मण्य् अप्रतिसंहृते । (८।१)

सत्यं नेति मनस्तापस् तस्य तापस् तपेच् च माम् ॥ (८।२)

अभिषेकविधानं तु तस्मात् संहृत्य लक्ष्मण । (९।१)

अन्वग् एवाहम् इच्छामि वनं गन्तुम् इतः पुनः ॥ (९।२)

मम प्रव्राजनाद् अद्य कृतकृत्या नृपात्मजा । (१०।१)

सुतं भरतम् अव्यग्रम् अभिषेचयिता ततः ॥ (१०।२)

मयि चीराजिनधरे जटामण्डलधारिणि । (११।१)

गते ऽरण्यं च कैकेय्या भविष्यति मनःसुखम् ॥ (११।२)

बुद्धिः प्रणीता येनेयं मनश् च सुसमाहितम् । (१२।१)

तत् तु नार्हामि संक्लेष्टुं प्रव्रजिष्यामि माचिरम् ॥ (१२।२)

कृतान्तस् त्व् एव सौमित्रे द्रष्टव्यो मत्प्रवासने । (१३।१)

राज्यस्य च वितीर्णस्य पुनर् एव निवर्तने ॥ (१३।२)

कैकेय्याः प्रतिपत्तिर् हि कथं स्यान् मम पीडने । (१४।१)

यदि भावो न दैवो ऽयं कृतान्तविहितो भवेत् ॥ (१४।२)

जानासि हि यथा सौम्य न मातृषु ममान्तरम् । (१५।१)

भूतपूर्वं विशेषो वा तस्या मयि सुते ऽपि वा ॥ (१५।२)

सो ऽभिषेकनिवृत्त्यर्थैः प्रवासार्थैश् च दुर्वचैः । (१६।१)

उग्रैर् वाक्यैर् अहं तस्या नान्यद् दैवात् समर्थये ॥ (१६।२)

कथं प्रकृतिसम्पन्ना राजपुत्री तथागुणा । (१७।१)

ब्रूयात् सा प्राकृतेव स्त्री मत्पीडां भर्तृसंनिधौ ॥ (१७।२)

यद् अचिन्त्यं तु तद् दैवं भूतेष्व् अपि न हन्यते । (१८।१)

व्यक्तं मयि च तस्यां च पतितो हि विपर्ययः ॥ (१८।२)

कश्चिद् दैवेन सौमित्रे योद्धुम् उत्सहते पुमान् । (१९।१)

यस्य न ग्रहणं किंचित् कर्मणो ऽन्यत्र दृश्यते ॥ (१९।२)

सुखदुःखे भयक्रोधौ लाभालाभौ भवाभवौ । (२०।१)

यस्य किंचित् तथा भूतं ननु दैवस्य कर्म तत् ॥ (२०।२)

व्याहते ऽप्य् अभिषेके मे परितापो न विद्यते । (२१।१)

तस्माद् अपरितापः संस् त्वम् अप्य् अनुविधाय माम् । (२१।२)

प्रतिसंहारय क्षिप्रम् आभिषेचनिकीं क्रियाम् ॥ (२१।३)

न लक्ष्मणास्मिन् मम राज्यविघ्ने माता यवीयस्य् अतिशङ्कनीया । (२२।१)

दैवाभिपन्ना हि वदन्त्य् अनिष्टं जानासि दैवं च तथाप्रभावम् ॥ (२२।२)