हत्वा तु तं भीमबलं विराधं राक्षसं वने । (१।१)

ततः सीतां परिष्वज्य समाश्वास्य च वीर्यवान् । (१।२)

अब्रवील् लक्ष्मणं रामो भ्रातरं दीप्ततेजसम् ॥ (१।३)

कष्टं वनम् इदं दुर्गं न च स्मो वनगोचराः । (२।१)

अभिगच्छामहे शीघ्रं शरभङ्गं तपोधनम् ॥ (२।२)

आश्रमं शरभङ्गस्य राघवो ऽभिजगाम ह ॥ (३।१)

तस्य देवप्रभावस्य तपसा भावितात्मनः । (४।१)

समीपे शरभङ्गस्य ददर्श महद् अद्भुतम् ॥ (४।२)

विभ्राजमानं वपुषा सूर्यवैश्वानरोपमम् । (५।१)

असंस्पृशन्तं वसुधां ददर्श विबुधेश्वरम् ॥ (५।२)

सुप्रभाभरणं देवं विरजोऽम्बरधारिणम् । (६।१)

तद्विधैर् एव बहुभिः पूज्यमानं महात्मभिः ॥ (६।२)

हरिभिर् वाजिभिर् युक्तम् अन्तरिक्षगतं रथम् । (७।१)

ददर्शादूरतस् तस्य तरुणादित्यसंनिभम् ॥ (७।२)

पाण्डुराभ्रघनप्रख्यं चन्द्रमण्डलसंनिभम् । (८।१)

अपश्यद् विमलं छत्त्रं चित्रमाल्योपशोभितम् ॥ (८।२)

चामरव्यजने चाग्र्ये रुक्मदण्डे महाधने । (९।१)

गृहीते वननारीभ्यां धूयमाने च मूर्धनि ॥ (९।२)

गन्धर्वामरसिद्धाश् च बहवः परमर्षयः । (१०।१)

अन्तरिक्षगतं देवं वाग्भिर् अग्र्याभिर् ईडिरे ॥ (१०।२)

दृष्ट्वा शतक्रतुं तत्र रामो लक्ष्मणम् अब्रवीत् । (११।१)

ये हयाः पुरुहूतस्य पुरा शक्रस्य नः श्रुताः । (११।२)

अन्तरिक्षगता दिव्यास् त इमे हरयो ध्रुवम् ॥ (११।३)

इमे च पुरुषव्याघ्र ये तिष्ठन्त्य् अभितो रथम् । (१२।१)

शतं शतं कुण्डलिनो युवानः खड्गपाणयः ॥ (१२।२)

उरोदेशेषु सर्वेषां हारा ज्वलनसंनिभाः । (१३।१)

रूपं बिभ्रति सौमित्रे पञ्चविंशतिवार्षिकम् ॥ (१३।२)

एतद्धि किल देवानां वयो भवति नित्यदा । (१४।१)

यथेमे पुरुषव्याघ्रा दृश्यन्ते प्रियदर्शनाः ॥ (१४।२)

इहैव सह वैदेह्या मुहूर्तं तिष्ठ लक्ष्मण । (१५।१)

यावज् जानाम्य् अहं व्यक्तं क एष द्युतिमान् रथे ॥ (१५।२)

तम् एवम् उक्त्वा सौमित्रिम् इहैव स्थीयताम् इति । (१६।१)

अभिचक्राम काकुत्स्थः शरभङ्गाश्रमं प्रति ॥ (१६।२)

ततः समभिगच्छन्तं प्रेक्ष्य रामं शचीपतिः । (१७।१)

शरभङ्गम् अनुज्ञाप्य विबुधान् इदम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

इहोपयात्य् असौ रामो यावन् मां नाभिभाषते । (१८।१)

निष्ठां नयत तावत् तु ततो मां द्रष्टुम् अर्हति ॥ (१८।२)

जितवन्तं कृतार्थं च द्रष्टाहम् अचिराद् इमम् । (१९।१)

कर्म ह्य् अनेन कर्तव्यं महद् अन्यैः सुदुष्करम् ॥ (१९।२)

इति वज्री तम् आमन्त्र्य मानयित्वा च तापसम् । (२०।१)

रथेन हरियुक्तेन ययौ दिवम् अरिंदमः ॥ (२०।२)

प्रयाते तु सहस्राक्षे राघवः सपरिच्छदः । (२१।१)

अग्निहोत्रम् उपासीनं शरभङ्गम् उपागमत् ॥ (२१।२)

तस्य पादौ च संगृह्य रामः सीता च लक्ष्मणः । (२२।१)

निषेदुस् तदनुज्ञाता लब्धवासा निमन्त्रिताः ॥ (२२।२)

ततः शक्रोपयानं तु पर्यपृच्छत् स राघवः । (२३।१)

शरभङ्गश् च तत् सर्वं राघवाय न्यवेदयत् ॥ (२३।२)

माम् एष वरदो राम ब्रह्मलोकं निनीषति । (२४।१)

जितम् उग्रेण तपसा दुष्प्रापम् अकृतात्मभिः ॥ (२४।२)

अहं ज्ञात्वा नरव्याघ्र वर्तमानम् अदूरतः । (२५।१)

ब्रह्मलोकं न गच्छामि त्वाम् अदृष्ट्वा प्रियातिथिम् ॥ (२५।२)

समागम्य गमिष्यामि त्रिदिवं देवसेवितम् । (२६।१)

अक्षया नरशार्दूल जिता लोका मया शुभाः । (२६।२)

ब्राह्म्याश् च नाकपृष्ठ्याश् च प्रतिगृह्णीष्व मामकान् ॥ (२६।३)

एवम् उक्तो नरव्याघ्रः सर्वशास्त्रविशारदः । (२७।१)

ऋषिणा शरभङ्गेन राघवो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (२७।२)

अहम् एवाहरिष्यामि सर्वांल् लोकान् महामुने । (२८।१)

आवासं त्व् अहम् इच्छामि प्रदिष्टम् इह कानने ॥ (२८।२)

राघवेणैवम् उक्तस् तु शक्रतुल्यबलेन वै । (२९।१)

शरभङ्गो महाप्राज्ञः पुनर् एवाब्रवीद् वचः ॥ (२९।२)

सुतीक्ष्णम् अभिगच्छ त्वं शुचौ देशे तपस्विनम् । (३०।१)

रमणीये वनोद्देशे स ते वासं विधास्यति ॥ (३०।२)

एष पन्था नरव्याघ्र मुहूर्तं पश्य तात माम् । (३१।१)

यावज् जहामि गात्राणि जीर्णां त्वचम् इवोरगः ॥ (३१।२)

ततो ऽग्निं स समाधाय हुत्वा चाज्येन मन्त्रवित् । (३२।१)

शरभङ्गो महातेजाः प्रविवेश हुताशनम् ॥ (३२।२)

तस्य रोमाणि केशांश् च ददाहाग्निर् महात्मनः । (३३।१)

जीर्णां त्वचं तथास्थीनि यच् च मांसं च शोणितम् ॥ (३३।२)

स च पावकसंकाशः कुमारः समपद्यत । (३४।१)

उत्थायाग्निचयात् तस्माच् छरभङ्गो व्यरोचत ॥ (३४।२)

स लोकान् आहिताग्नीनाम् ऋषीणां च महात्मनाम् । (३५।१)

देवानां च व्यतिक्रम्य ब्रह्मलोकं व्यरोहत ॥ (३५।२)

स पुण्यकर्मा भुवने द्विजर्षभः पितामहं सानुचरं ददर्श ह । (३६।१)

पितामहश् चापि समीक्ष्य तं द्विजं ननन्द सुस्वागतम् इत्य् उवाच ह ॥ (३६।२)