एवम् उक्तः शुभं वाक्यं तापस्या धर्मसंहितम् । (१।१)

उवाच हनुमान् वाक्यं ताम् अनिन्दितचेष्टिताम् ॥ (१।२)

शरणं त्वां प्रपन्नाः स्मः सर्वे वै धर्मचारिणि । (२।१)

यः कृतः समयो ऽस्माकं सुग्रीवेण महात्मना । (२।२)

स तु कालो व्यतिक्रान्तो बिले च परिवर्तताम् ॥ (२।३)

सा त्वम् अस्माद् बिलाद् घोराद् उत्तारयितुम् अर्हसि ॥ (३।१)

तस्मात् सुग्रीववचनाद् अतिक्रान्तान् गतायुषः । (४।१)

त्रातुम् अर्हसि नः सर्वान् सुग्रीवभयशङ्कितान् ॥ (४।२)

महच् च कार्यम् अस्माभिः कर्तव्यं धर्मचारिणि । (५।१)

तच् चापि न कृतं कार्यम् अस्माभिर् इह वासिभिः ॥ (५।२)

एवम् उक्ता हनुमता तापसी वाक्यम् अब्रवीत् । (६।१)

जीवता दुष्करं मन्ये प्रविष्टेन निवर्तितुम् ॥ (६।२)

तपसस् तु प्रभावेन नियमोपार्जितेन च । (७।१)

सर्वान् एव बिलाद् अस्माद् उद्धरिष्यामि वानरान् ॥ (७।२)

निमीलयत चक्षूंषि सर्वे वानरपुंगवाः । (८।१)

न हि निष्क्रमितुं शक्यम् अनिमीलितलोचनैः ॥ (८।२)

ततः संमीलिताः सर्वे सुकुमाराङ्गुलैः करैः । (९।१)

सहसा पिदधुर् दृष्टिं हृष्टा गमनकाङ्क्षिणः ॥ (९।२)

वानरास् तु महात्मानो हस्तरुद्धमुखास् तदा । (१०।१)

निमेषान्तरमात्रेण बिलाद् उत्तारितास् तया ॥ (१०।२)

ततस् तान् वानरान् सर्वांस् तापसी धर्मचारिणी । (११।१)

निःसृतान् विषमात् तस्मात् समाश्वास्येदम् अब्रवीत् ॥ (११।२)

एष विन्ध्यो गिरिः श्रीमान् नानाद्रुमलतायुतः । (१२।१)

एष प्रस्रवणः शैलः सागरो ऽयं महोदधिः ॥ (१२।२)

स्वस्ति वो ऽस्तु गमिष्यामि भवनं वानरर्षभाः । (१३।१)

इत्य् उक्त्वा तद् बिलं श्रीमत् प्रविवेश स्वयंप्रभा ॥ (१३।२)

ततस् ते ददृशुर् घोरं सागरं वरुणालयम् । (१४।१)

अपारम् अभिगर्जन्तं घोरैर् ऊर्मिभिर् आकुलम् ॥ (१४।२)

मयस्य मायाविहितं गिरिदुर्गं विचिन्वताम् । (१५।१)

तेषां मासो व्यतिक्रान्तो यो राज्ञा समयः कृतः ॥ (१५।२)

विन्ध्यस्य तु गिरेः पादे सम्प्रपुष्पितपादपे । (१६।१)

उपविश्य महाभागाश् चिन्ताम् आपेदिरे तदा ॥ (१६।२)

ततः पुष्पातिभाराग्रांल् लताशतसमावृतान् । (१७।१)

द्रुमान् वासन्तिकान् दृष्ट्वा बभूवुर् भयशङ्किताः ॥ (१७।२)

ते वसन्तम् अनुप्राप्तं प्रतिवेद्य परस्परम् । (१८।१)

नष्टसंदेशकालार्था निपेतुर् धरणीतले ॥ (१८।२)

स तु सिंहर्षभस्कन्धः पीनायतभुजः कपिः । (१९।१)

युवराजो महाप्राज्ञ अङ्गदो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१९।२)

शासनात् कपिराजस्य वयं सर्वे विनिर्गताः । (२०।१)

मासः पूर्णो बिलस्थानां हरयः किं न बुध्यते ॥ (२०।२)

तस्मिन्न् अतीते काले तु सुग्रीवेण कृते स्वयम् । (२१।१)

प्रायोपवेशनं युक्तं सर्वेषां च वनौकसाम् ॥ (२१।२)

तीक्ष्णः प्रकृत्या सुग्रीवः स्वामिभावे व्यवस्थितः । (२२।१)

न क्षमिष्यति नः सर्वान् अपराधकृतो गतान् ॥ (२२।२)

अप्रवृत्तौ च सीतायाः पापम् एव करिष्यति । (२३।१)

तस्मात् क्षमम् इहाद्यैव प्रायोपविशनं हि नः ॥ (२३।२)

त्यक्त्वा पुत्रांश् च दारांश् च धनानि च गृहाणि च । (२४।१)

यावन् न घातयेद् राजा सर्वान् प्रतिगतान् इतः । (२४।२)

वधेनाप्रतिरूपेण श्रेयान् मृत्युर् इहैव नः ॥ (२४।३)

न चाहं यौवराज्येन सुग्रीवेणाभिषेचितः । (२५।१)

नरेन्द्रेणाभिषिक्तो ऽस्मि रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ (२५।२)

स पूर्वं बद्धवैरो मां राजा दृष्ट्वा व्यतिक्रमम् । (२६।१)

घातयिष्यति दण्डेन तीक्ष्णेन कृतनिश्चयः ॥ (२६।२)

किं मे सुहृद्भिर् व्यसनं पश्यद्भिर् जीवितान्तरे । (२७।१)

इहैव प्रायम् आसिष्ये पुण्ये सागररोधसि ॥ (२७।२)

एतच् छ्रुत्वा कुमारेण युवराजेन भाषितम् । (२८।१)

सर्वे ते वानरश्रेष्ठाः करुणं वाक्यम् अब्रुवन् ॥ (२८।२)

तीक्ष्णः प्रकृत्या सुग्रीवः प्रियासक्तश् च राघवः । (२९।१)

अदृष्टायां च वैदेह्यां दृष्ट्वास्मांश् च समागतान् ॥ (२९।२)

राघवप्रियकामार्थं घातयिष्यत्य् असंशयम् । (३०।१)

न क्षमं चापराद्धानां गमनं स्वामिपार्श्वतः ॥ (३०।२)

प्लवंगमानां तु भयार्दितानां श्रुत्वा वचस् तार इदं बभाषे । (३१।१)

अलं विषादेन बिलं प्रविश्य वसाम सर्वे यदि रोचते वः ॥ (३१।२)

इदं हि मायाविहितं सुदुर्गमं प्रभूतवृक्षोदकभोज्यपेयम् । (३२।१)

इहास्ति नो नैव भयं पुरंदरान् न राघवाद् वानरराजतो ऽपि वा ॥ (३२।२)

श्रुत्वाङ्गदस्यापि वचो ऽनुकूलम् ऊचुश् च सर्वे हरयः प्रतीताः । (३३।१)

यथा न हन्येम तथा विधानम् असक्तम् अद्यैव विधीयतां नः ॥ (३३।२)