अथ राजन्महाबाहुर् विचरन् स महीतलम् । (१।१)

हिमवद्वनम् आसाद्य परिचक्राम रावणः ॥ (१।२)

तत्रापश्यत वै कन्यां कृष्णाजिनजटाधराम् । (२।१)

आर्षेण विधिना युक्तां तपन्तीं देवताम् इव ॥ (२।२)

स दृष्ट्वा रूपसम्पन्नां कन्यां तां सुमहाव्रताम् । (३।१)

काममोहपरीतात्मा पप्रच्छ प्रहसन्न् इव ॥ (३।२)

किम् इदं वर्तसे भद्रे विरुद्धं यौवनस्य ते । (४।१)

न हि युक्ता तवैतस्य रूपस्येयं प्रतिक्रिया ॥ (४।२)

कस्यासि दुहिता भद्रे को वा भर्ता तवानघे । (५।१)

पृच्छतः शंस मे शीघ्रं को वा हेतुस्तपोऽर्जने ॥ (५।२)

एवम् उक्ता तु सा कन्या तेनानार्येण रक्षसा । (६।१)

अब्रवीद् विधिवत् कृत्वा तस्यातिथ्यं तपोधना ॥ (६।२)

कुशध्वजो नाम पिता ब्रह्मर्षिर् मम धार्मिकः । (७।१)

बृहस्पतिसुतः श्रीमान् बुद्ध्या तुल्यो बृहस्पतेः ॥ (७।२)

तस्याहं कुर्वतो नित्यं वेदाभ्यासं महात्मनः । (८।१)

सम्भूता वाङ्मयी कन्या नाम्ना वेदवती स्मृता ॥ (८।२)

ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः । (९।१)

ते चापि गत्वा पितरं वरणं रोचयन्ति मे ॥ (९।२)

न च मां स पिता तेभ्यो दत्तवान् राक्षसेश्वर । (१०।१)

कारणं तद् वदिष्यामि निशामय महाभुज ॥ (१०।२)

पितुस्तु मम जामाता विष्णुः किल सुरोत्तमः । (११।१)

अभिप्रेतस्त्रिलोकेशस्तस्मान्नान्यस्य मे पिता ॥ (११।२)

दातुम् इच्छति धर्मात्मा तच्छ्रुत्वा बलदर्पितः । (१२।१)

शम्भुर् नाम ततो राजा दैत्यानां कुपितो ऽभवत् । (१२।२)

तेन रात्रौ प्रसुप्तो मे पिता पापेन हिंसितः ॥ (१२।३)

ततो मे जननी दीना तच्छरीरं पितुर् मम । (१३।१)

परिष्वज्य महाभागा प्रविष्टा दहनं सह ॥ (१३।२)

ततो मनोरथं सत्यं पितुर् नारायणं प्रति । (१४।१)

करोमीति ममेच्छा च हृदये साधु विष्ठिता ॥ (१४।२)

अहं प्रेतगतस्यापि करिष्ये काङ्क्षितं पितुः । (१५।१)

इति प्रतिज्ञाम् आरुह्य चरामि विपुलं तपः ॥ (१५।२)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं मया राक्षसपुंगव । (१६।१)

आश्रितां विद्धि मां धर्मं नारायणपतीच्छया ॥ (१६।२)

विज्ञातस्त्वं हि मे राजन् गच्छ पौलस्त्यनन्दन । (१७।१)

जानामि तपसा सर्वं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ॥ (१७।२)

सो ऽब्रवीद् रावणस्तत्र तां कन्यां सुमहाव्रताम् । (१८।१)

अवरुह्य विमानाग्रात् कन्दर्पशरपीडितः ॥ (१८।२)

अवलिप्तासि सुश्रोणि यस्यास्ते मतिर् ईदृशी । (१९।१)

वृद्धानां मृगशावाक्षि भ्राजते धर्मसंचयः ॥ (१९।२)

त्वं सर्वगुणसम्पन्ना नार्हसे कर्तुम् ईदृशम् । (२०।१)

त्रैलोक्यसुन्दरी भीरु यौवने वार्द्धकं विधिम् ॥ (२०।२)

कश्च तावद् असौ यं त्वं विष्णुर् इत्यभिभाषसे । (२१।१)

वीर्येण तपसा चैव भोगेन च बलेन च । (२१।२)

न मयासौ समो भद्रे यं त्वं कामयसे ऽङ्गने ॥ (२१।३)

मा मैवम् इति सा कन्या तम् उवाच निशाचरम् । (२२।१)

मूर्धजेषु च तां रक्षः कराग्रेण परामृशत् ॥ (२२।२)

ततो वेदवती क्रुद्धा केशान् हस्तेन साछिनत् । (२३।१)

उवाचाग्निं समाधाय मरणाय कृतत्वरा ॥ (२३।२)

धर्षितायास्त्वयानार्य नेदानीं मम जीवितम् । (२४।१)

रक्षस्तस्मात् प्रवेक्ष्यामि पश्यतस्ते हुताशनम् ॥ (२४।२)

यस्मात् तु धर्षिता चाहम् अपापा चाप्यनाथवत् । (२५।१)

तस्मात् तव वधार्थं वै समुत्पत्स्याम्यहं पुनः ॥ (२५।२)

न हि शक्यः स्त्रिया पाप हन्तुं त्वं तु विशेषतः । (२६।१)

शापे त्वयि मयोत्सृष्टे तपसश्च व्ययो भवेत् ॥ (२६।२)

यदि त्वस्ति मया किंचित् कृतं दत्तं हुतं तथा । (२७।१)

तेन ह्ययोनिजा साध्वी भवेयं धर्मिणः सुता ॥ (२७।२)

एवम् उक्त्वा प्रविष्टा सा ज्वलन्तं वै हुताशनम् । (२८।१)

पपात च दिवो दिव्या पुष्पवृष्टिः समन्ततः ॥ (२८।२)

पूर्वं क्रोधहतः शत्रुर् ययासौ निहतस्त्वया । (२९।१)

समुपाश्रित्य शैलाभं तव वीर्यम् अमानुषम् ॥ (२९।२)

एवम् एषा महाभागा मर्त्येषूत्पद्यते पुनः । (३०।१)

क्षेत्रे हलमुखग्रस्ते वेद्याम् अग्निशिखोपमा ॥ (३०।२)

एषा वेदवती नाम पूर्वम् आसीत् कृते युगे । (३१।१)

त्रेतायुगम् अनुप्राप्य वधार्थं तस्य रक्षसः । (३१।२)

सीतोत्पन्नेति सीतैषा मानुषैः पुनर् उच्यते ॥ (३१।३)