तथा तत्रासतस् तस्य भरतस्योपयायिनः । (१।१)

सैन्यरेणुश् च शब्दश् च प्रादुरास्तां नभःस्पृशौ ॥ (१।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे त्रस्ताः शब्देन महता ततः । (२।१)

अर्दिता यूथपा मत्ताः सयूथा दुद्रुवुर् दिशः ॥ (२।२)

स तं सैन्यसमुद्भूतं शब्दं शुश्रव राघवः । (३।१)

तांश् च विप्रद्रुतान् सर्वान् यूथपान् अन्ववैक्षत ॥ (३।२)

तांश् च विद्रवतो दृष्ट्वा तं च श्रुत्वा स निःस्वनम् । (४।१)

उवाच रामः सौमित्रिं लक्ष्मणं दीप्ततेजसम् ॥ (४।२)

हन्त लक्ष्मण पश्येह सुमित्रा सुप्रजास् त्वया । (५।१)

भीमस्तनितगम्भीरस् तुमुलः श्रूयते स्वनः ॥ (५।२)

राजा वा राजमात्रो वा मृगयाम् अटते वने । (६।१)

अन्यद् वा श्वापदं किंचित् सौमित्रे ज्ञातुम् अर्हसि । (६।२)

सर्वम् एतद् यथातत्त्वम् अचिराज्ज्ञातुम् अर्हसि ॥ (६।३)

स लक्ष्मणः संत्वरितः सालम् आरुह्य पुष्पितम् । (७।१)

प्रेक्षमाणो दिशः सर्वाः पूर्वां दिशम् अवैक्षत ॥ (७।२)

उदङ्मुखः प्रेक्षमाणो ददर्श महतीं चमूम् । (८।१)

रथाश्वगजसम्बाधां यत्तैर् युक्तां पदातिभिः ॥ (८।२)

ताम् अश्वगजसम्पूर्णां रथध्वजविभूषिताम् । (९।१)

शशंस सेनां रामाय वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

अग्निं संशमयत्व् आर्यः सीता च भजतां गुहाम् । (१०।१)

सज्यं कुरुष्व चापं च शरांश् च कवचं तथा ॥ (१०।२)

तं रामः पुरुषव्याघ्रो लक्ष्मणं प्रत्युवाच ह । (११।१)

अङ्गावेक्षस्व सौमित्रे कस्यैतां मन्यसे चमूम् ॥ (११।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण लक्ष्मणो वाक्यम् अब्रवीत् । (१२।१)

दिधक्षन्न् इव तां सेनां रुषितः पावको यथा ॥ (१२।२)

सम्पन्नं राज्यम् इच्छंस् तु व्यक्तं प्राप्याभिषेचनम् । (१३।१)

आवां हन्तुं समभ्येति कैकेय्या भरतः सुतः ॥ (१३।२)

एष वै सुमहाञ्श्रीमान् विटपी संप्रकाशते । (१४।१)

विराजत्य् उद्गतस्कन्धः कोविदारध्वजो रथे ॥ (१४।२)

भजन्त्य् एते यथाकामम् अश्वान् आरुह्य शीघ्रगान् । (१५।१)

एते भ्राजन्ति संहृष्टा गजान् आरुह्य सादिनः ॥ (१५।२)

गृहीतधनुषौ चावां गिरिं वीर श्रयावहे । (१६।१)

अपि नौ वशम् आगच्छेत् कोविदारध्वजो रणे ॥ (१६।२)

अपि द्रक्ष्यामि भरतं यत्कृते व्यसनं महत् । (१७।१)

त्वया राघव सम्प्राप्तं सीतया च मया तथा ॥ (१७।२)

यन्निमित्तं भवान् राज्याच् च्युतो राघव शाश्वतात् । (१८।१)

सम्प्राप्तो ऽयम् अरिर् वीर भरतो वध्य एव मे ॥ (१८।२)

भरतस्य वधे दोषं नाहं पश्यामि राघव । (१९।१)

पूर्वापकारिणां त्यागे न ह्य् अधर्मो विधीयते । (१९।२)

एतस्मिन् निहते कृत्स्नाम् अनुशाधि वसुंधराम् ॥ (१९।३)

अद्य पुत्रं हतं संख्ये कैकेयी राज्यकामुका । (२०।१)

मया पश्येत् सुदुःखार्ता हस्तिभग्नम् इव द्रुमम् ॥ (२०।२)

कैकेयीं च वधिष्यामि सानुबन्धां सबान्धवाम् । (२१।१)

कलुषेणाद्य महता मेदिनी परिमुच्यताम् ॥ (२१।२)

अद्येमं संयतं क्रोधम् असत्कारं च मानद । (२२।१)

मोक्ष्यामि शत्रुसैन्येषु कक्षेष्व् इव हुताशनम् ॥ (२२।२)

अद्यैतच् चित्रकूटस्य काननं निशितैः शरैः । (२३।१)

भिन्दञ् शत्रुशरीराणि करिष्ये शोणितोक्षितम् ॥ (२३।२)

शरैर् निर्भिन्नहृदयान् कुञ्जरांस् तुरगांस् तथा । (२४।१)

श्वापदाः परिकर्षन्तु नरांश् च निहतान् मया ॥ (२४।२)

शराणां धनुषश् चाहम् अनृणो ऽस्मि महावने । (२५।१)

ससैन्यं भरतं हत्वा भविष्यामि न संशयः ॥ (२५।२)