अथ रात्र्यां व्यतीतायाम् अवसुप्तम् अनन्तरम् । (१।१)

प्रबोधयामास शनैर् लक्ष्मणं रघुनन्दनः ॥ (१।२)

सौमित्रे शृणु वन्यानां वल्गु व्याहरतां स्वनम् । (२।१)

सम्प्रतिष्ठामहे कालः प्रस्थानस्य परंतप ॥ (२।२)

स सुप्तः समये भ्रात्रा लक्ष्मणः प्रतिबोधितः । (३।१)

जहौ निद्रां च तन्द्रीं च प्रसक्तं च पथि श्रमम् ॥ (३।२)

तत उत्थाय ते सर्वे स्पृष्ट्वा नद्याः शिवं जलम् । (४।१)

पन्थानम् ऋषिणोद्दिष्टं चित्रकूटस्य तं ययुः ॥ (४।२)

ततः सम्प्रस्थितः काले रामः सौमित्रिणा सह । (५।१)

सीतां कमलपत्त्राक्षीम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

आदीप्तान् इव वैदेहि सर्वतः पुष्पितान् नगान् । (६।१)

स्वैः पुष्पैः किंशुकान् पश्य मालिनः शिशिरात्यये ॥ (६।२)

पश्य भल्लातकान् फुल्लान् नरैर् अनुपसेवितान् । (७।१)

फलपत्त्रैर् अवनतान् नूनं शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ (७।२)

पश्य द्रोणप्रमाणानि लम्बमानानि लक्ष्मण । (८।१)

मधूनि मधुकारीभिः संभृतानि नगे नगे ॥ (८।२)

एष क्रोशति नत्यूहस् तं शिखी प्रतिकूजति । (९।१)

रमणीये वनोद्देशे पुष्पसंस्तरसंकटे ॥ (९।२)

मातंगयूथानुसृतं पक्षिसंघानुनादितम् । (१०।१)

चित्रकूटम् इमं पश्य प्रवृद्धशिखरं गिरिम् ॥ (१०।२)

ततस् तौ पादचारेण गच्छन्तौ सह सीतया । (११।१)

रम्यम् आसेदतुः शैलं चित्रकूटं मनोरमम् ॥ (११।२)

तं तु पर्वतम् आसाद्य नानापक्षिगणायुतम् । (१२।१)

अयं वासो भवेत् तावद् अत्र सौम्य रमेमहि ॥ (१२।२)

लक्ष्मणानय दारूणि दृढानि च वराणि च । (१३।१)

कुरुष्वावसथं सौम्य वासे मे ऽभिरतं मनः ॥ (१३।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सौमित्रिर् विविधान् द्रुमान् । (१४।१)

आजहार ततश् चक्रे पर्णशालाम् अरिंदमः ॥ (१४।२)

शुश्रूषमाणम् एकाग्रम् इदं वचनम् अब्रवीत् । (१५।१)

ऐणेयं मांसम् आहृत्य शालां यक्ष्यामहे वयम् ॥ (१५।२)

स लक्ष्मणः कृष्णमृगं हत्वा मेध्यं प्रतापवान् । (१६।१)

अथ चिक्षेप सौमित्रिः समिद्धे जातवेदसि ॥ (१६।२)

तं तु पक्वं समाज्ञाय निष्टप्तं छिन्नशोणितम् । (१७।१)

लक्ष्मणः पुरुषव्याघ्रम् अथ राघवम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

अयं कृष्णः समाप्ताङ्गः शृतः कृष्णमृगो यथा । (१८।१)

देवता देवसंकाश यजस्व कुशलो ह्य् असि ॥ (१८।२)

रामः स्नात्वा तु नियतो गुणवाञ् जप्यकोविदः । (१९।१)

पापसंशमनं रामश् चकार बलिम् उत्तमम् ॥ (१९।२)

तां वृक्षपर्णच्छदनां मनोज्ञां यथाप्रदेशं सुकृतां निवाताम् । (२०।१)

वासाय सर्वे विविशुः समेताः सभां यथा देवगणाः सुधर्माम् ॥ (२०।२)

अनेकनानामृगपक्षिसंकुले विचित्रपुष्पस्तबकैर् द्रुमैर् युते । (२१।१)

वनोत्तमे व्यालमृगानुनादिते तथा विजह्रुः सुसुखं जितेन्द्रियाः ॥ (२१।२)

सुरम्यम् आसाद्य तु चित्रकूटं नदीं च तां माल्यवतीं सुतीर्थाम् । (२२।१)

ननन्द हृष्टो मृगपक्षिजुष्टां जहौ च दुःखं पुरविप्रवासात् ॥ (२२।२)