सीताया वचनं श्रुत्वा दशग्रीवः प्रतापवान् । (१।१)

हस्ते हस्तं समाहत्य चकार सुमहद् वपुः ॥ (१।२)

स मैथिलीं पुनर् वाक्यं बभाषे च ततो भृशम् । (२।१)

नोन्मत्तया श्रुतौ मन्ये मम वीर्यपराक्रमौ ॥ (२।२)

उद्वहेयं भुजाभ्यां तु मेदिनीम् अम्बरे स्थितः । (३।१)

आपिबेयं समुद्रं च मृत्युं हन्यां रणे स्थितः ॥ (३।२)

अर्कं रुन्ध्यां शरैस् तीक्ष्णैर् विभिन्द्यां हि महीतलम् । (४।१)

कामरूपिणम् उन्मत्ते पश्य मां कामदं पतिम् ॥ (४।२)

एवम् उक्तवतस् तस्य रावणस्य शिखिप्रभे । (५।१)

क्रुद्धस्य हरिपर्यन्ते रक्ते नेत्रे बभूवतुः ॥ (५।२)

सद्यः सौम्यं परित्यज्य भिक्षुरूपं स रावणः । (६।१)

स्वं रूपं कालरूपाभं भेजे वैश्रवणानुजः ॥ (६।२)

संरक्तनयनः श्रीमांस् तप्तकाञ्चनकुण्डलः । (७।१)

दशास्यः कार्मुकी बाणी बभूव क्षणदाचरः ॥ (७।२)

स परिव्राजकच्छद्म महाकायो विहाय तत् । (८।१)

प्रतिपेदे स्वकं रूपं रावणो राक्षसाधिपः ॥ (८।२)

संरक्तनयनः क्रोधाज् जीमूतनिचयप्रभः । (९।१)

रक्ताम्बरधरस् तस्थौ स्त्रीरत्नं प्रेक्ष्य मैथिलीम् ॥ (९।२)

स ताम् असितकेशान्तां भास्करस्य प्रभाम् इव । (१०।१)

वसनाभरणोपेतां मैथिलीं रावणो ऽब्रवीत् ॥ (१०।२)

त्रिषु लोकेषु विख्यातं यदि भर्तारम् इच्छसि । (११।१)

माम् आश्रय वरारोहे तवाहं सदृशः पतिः ॥ (११।२)

मां भजस्व चिराय त्वम् अहं श्लाघ्यस् तव प्रियः । (१२।१)

नैव चाहं क्वचिद् भद्रे करिष्ये तव विप्रियम् । (१२।२)

त्यज्यतां मानुषो भावो मयि भावः प्रणीयताम् ॥ (१२।३)

राज्याच् च्युतम् असिद्धार्थं रामं परिमितायुषम् । (१३।१)

कैर् गुणैर् अनुरक्तासि मूढे पण्डितमानिनि ॥ (१३।२)

यः स्त्रिया वचनाद् राज्यं विहाय ससुहृज्जनम् । (१४।१)

अस्मिन् व्यालानुचरिते वने वसति दुर्मतिः ॥ (१४।२)

इत्य् उक्त्वा मैथिलीं वाक्यं प्रियार्हां प्रियवादिनीम् । (१५।१)

जग्राह रावणः सीतां बुधः खे रोहिणीम् इव ॥ (१५।२)

वामेन सीतां पद्माक्षीं मूर्धजेषु करेण सः । (१६।१)

ऊर्वोस् तु दक्षिणेनैव परिजग्राह पाणिना ॥ (१६।२)

तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं तीक्ष्णदंष्ट्रं महाभुजम् । (१७।१)

प्राद्रवन् मृत्युसंकाशं भयार्ता वनदेवताः ॥ (१७।२)

स च मायामयो दिव्यः खरयुक्तः खरस्वनः । (१८।१)

प्रत्यदृश्यत हेमाङ्गो रावणस्य महारथः ॥ (१८।२)

ततस् तां परुषैर् वाक्यैर् अभितर्ज्य महास्वनः । (१९।१)

अङ्केनादाय वैदेहीं रथम् आरोपयत् तदा ॥ (१९।२)

सा गृहीतातिचुक्रोश रावणेन यशस्विनी । (२०।१)

रामेति सीता दुःखार्ता रामं दूरगतं वने ॥ (२०।२)

ताम् अकामां स कामार्तः पन्नगेन्द्रवधूम् इव । (२१।१)

विवेष्टमानाम् आदाय उत्पपाताथ रावणः ॥ (२१।२)

ततः सा राक्षसेन्द्रेण ह्रियमाणा विहायसा । (२२।१)

भृशं चुक्रोश मत्तेव भ्रान्तचित्ता यथातुरा ॥ (२२।२)

हा लक्ष्मण महाबाहो गुरुचित्तप्रसादक । (२३।१)

ह्रियमाणां न जानीषे रक्षसा कामरूपिणा ॥ (२३।२)

जीवितं सुखम् अर्थांश् च धर्महेतोः परित्यजन् । (२४।१)

ह्रियमाणाम् अधर्मेण मां राघव न पश्यसि ॥ (२४।२)

ननु नामाविनीतानां विनेतासि परंतप । (२५।१)

कथम् एवंविधं पापं न त्वं शाधि हि रावणम् ॥ (२५।२)

ननु सद्यो ऽविनीतस्य दृश्यते कर्मणः फलम् । (२६।१)

कालो ऽप्य् अङ्गी भवत्य् अत्र सस्यानाम् इव पक्तये ॥ (२६।२)

स कर्म कृतवान् एतत् कालोपहतचेतनः । (२७।१)

जीवितान्तकरं घोरं रामाद् व्यसनम् आप्नुहि ॥ (२७।२)

हन्तेदानीं सकामा तु कैकेयी बान्धवैः सह । (२८।१)

ह्रियेयं धर्मकामस्य धर्मपत्नी यशस्विनः ॥ (२८।२)

आमन्त्रये जनस्थानं कर्णिकारांश् च पुष्पितान् । (२९।१)

क्षिप्रं रामाय शंसध्वं सीतां हरति रावणः ॥ (२९।२)

माल्यवन्तं शिखरिणं वन्दे प्रस्रवणं गिरिम् । (३०।१)

क्षिप्रं रामाय शंसध्वं सीतां हरति रावणः ॥ (३०।२)

हंससारससंघुष्टां वन्दे गोदावरीं नदीम् । (३१।१)

क्षिप्रं रामाय शंसध्वं सीतां हरति रावणः ॥ (३१।२)

दैवतानि च यान्त्य् अस्मिन् वने विविधपादपे । (३२।१)

नमस्करोम्य् अहं तेभ्यो भर्तुः शंसत मां हृताम् ॥ (३२।२)

यानि कानिचिद् अप्य् अत्र सत्त्वानि निवसन्त्य् उत । (३३।१)

सर्वाणि शरणं यामि मृगपक्षिगणान् अपि ॥ (३३।२)

ह्रियमाणां प्रियां भर्तुः प्राणेभ्यो ऽपि गरीयसीम् । (३४।१)

विवशापहृता सीता रावणेनेति शंसत ॥ (३४।२)

विदित्वा मां महाबाहुर् अमुत्रापि महाबलः । (३५।१)

आनेष्यति पराक्रम्य वैवस्वतहृताम् अपि ॥ (३५।२)

रामाय तु यथातत्त्वं जटायो हरणं मम । (३६।१)

लक्ष्मणाय च तत् सर्वम् आख्यातव्यम् अशेषतः ॥ (३६।२)