तथा तयोः कथयतोर् दुर्वासा भगवान् ऋषिः । (१।१)

रामस्य दर्शनाकाङ्क्षी राजद्वारम् उपागमत् ॥ (१।२)

सो ऽभिगम्य च सौमित्रिम् उवाच ऋषिसत्तमः । (२।१)

रामं दर्शय मे शीघ्रं पुरा मे ऽर्थो ऽतिवर्तते ॥ (२।२)

मुनेस्तु भाषितं श्रुत्वा लक्ष्मणः परवीरहा । (३।१)

अभिवाद्य महात्मानं वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (३।२)

किं कार्यं ब्रूहि भगवन् को वार्थः किं करोम्यहम् । (४।१)

व्यग्रो हि राघवो ब्रह्मन्मुहूर्तं वा प्रतीक्षताम् ॥ (४।२)

तच्छ्रुत्वा ऋषिशार्दूलः क्रोधेन कलुषीकृतः । (५।१)

उवाच लक्ष्मणं वाक्यं निर्दहन्न् इव चक्षुषा ॥ (५।२)

अस्मिन् क्षणे मां सौमित्रे रामाय प्रतिवेदय । (६।१)

विषयं त्वां पुरं चैव शपिष्ये राघवं तथा ॥ (६।२)

भरतं चैव सौमित्रे युष्माकं या च संततिः । (७।१)

न हि शक्ष्याम्यहं भूयो मन्युं धारयितुं हृदि ॥ (७।२)

तच्छ्रुत्वा घोरसंकाशं वाक्यं तस्य महात्मनः । (८।१)

चिन्तयामास मनसा तस्य वाक्यस्य निश्चयम् ॥ (८।२)

एकस्य मरणं मे ऽस्तु मा भूत् सर्वविनाशनम् । (९।१)

इति बुद्ध्या विनिश्चित्य राघवाय न्यवेदयत् ॥ (९।२)

लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा रामः कालं विसृज्य च । (१०।१)

निष्पत्य त्वरितं राजा अत्रेः पुत्रं ददर्श ह ॥ (१०।२)

सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तम् इव तेजसा । (११।१)

किं कार्यम् इति काकुत्स्थः कृताञ्जलिर् अभाषत ॥ (११।२)

तद् वाक्यं राघवेणोक्तं श्रुत्वा मुनिवरः प्रभुः । (१२।१)

प्रत्याह रामं दुर्वासाः श्रूयतां धर्मवत्सल ॥ (१२।२)

अद्य वर्षसहस्रस्य समाप्तिर् मम राघव । (१३।१)

सो ऽहं भोजनम् इच्छामि यथासिद्धं तवानघ ॥ (१३।२)

तच्छ्रुत्वा वचनं रामो हर्षेण महतान्वितः । (१४।१)

भोजनं मुनिमुख्याय यथासिद्धम् उपाहरत् ॥ (१४।२)

स तु भुक्त्वा मुनिश्रेष्ठस्तद् अन्नम् अमृतोपमम् । (१५।१)

साधु रामेति सम्भाष्य स्वम् आश्रमम् उपागमत् ॥ (१५।२)

तस्मिन् गते महातेजा राघवः प्रीतमानसः । (१६।१)

संस्मृत्य कालवाक्यानि ततो दुःखम् उपेयिवान् ॥ (१६।२)

दुःखेन च सुसंतप्तः स्मृत्वा तद् घोरदर्शनम् । (१७।१)

अवाङ्मुखो दीनमना व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ (१७।२)

ततो बुद्ध्या विनिश्चित्य कालवाक्यानि राघवः । (१८।१)

नैतद् अस्तीति चोक्त्वा स तूष्णीम् आसीन्महायशाः ॥ (१८।२)