तौ तु दृष्ट्वा महात्मानौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (१।१)

वरायुधधरौ वीरौ सुग्रीवः शङ्कितो ऽभवत् ॥ (१।२)

उद्विग्नहृदयः सर्वा दिशः समवलोकयन् । (२।१)

न व्यतिष्ठत कस्मिंश्चिद् देशे वानरपुंगवः ॥ (२।२)

नैव चक्रे मनः स्थाने वीक्षमाणो महाबलौ । (३।१)

कपेः परमभीतस्य चित्तं व्यवससाद ह ॥ (३।२)

चिन्तयित्वा स धर्मात्मा विमृश्य गुरुलाघवम् । (४।१)

सुग्रीवः परमोद्विग्नः सर्वैर् अनुचरैः सह ॥ (४।२)

ततः स सचिवेभ्यस् तु सुग्रीवः प्लवगाधिपः । (५।१)

शशंस परमोद्विग्नः पश्यंस् तौ रामलक्ष्मणौ ॥ (५।२)

एतौ वनम् इदं दुर्गं वालिप्रणिहितौ ध्रुवम् । (६।१)

छद्मना चीरवसनौ प्रचरन्ताव् इहागतौ ॥ (६।२)

ततः सुग्रीवसचिवा दृष्ट्वा परमधन्विनौ । (७।१)

जग्मुर् गिरितटात् तस्माद् अन्यच् छिखरम् उत्तमम् ॥ (७।२)

ते क्षिप्रम् अभिगम्याथ यूथपा यूथपर्षभम् । (८।१)

हरयो वानरश्रेष्ठं परिवार्योपतस्थिरे ॥ (८।२)

एकम् एकायनगताः प्लवमाना गिरेर् गिरिम् । (९।१)

प्रकम्पयन्तो वेगेन गिरीणां शिखराणि च ॥ (९।२)

ततः शाखामृगाः सर्वे प्लवमाना महाबलाः । (१०।१)

बभञ्जुश् च नगांस् तत्र पुष्पितान् दुर्गसंश्रितान् ॥ (१०।२)

आप्लवन्तो हरिवराः सर्वतस् तं महागिरिम् । (११।१)

मृगमार्जारशार्दूलांस् त्रासयन्तो ययुस् तदा ॥ (११।२)

ततः सुग्रीवसचिवाः पर्वतेन्द्रं समाश्रिताः । (१२।१)

संगम्य कपिमुख्येन सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ (१२।२)

ततस् तं भयसंत्रस्तं वालिकिल्बिषशङ्कितम् । (१३।१)

उवाच हनुमान् वाक्यं सुग्रीवं वाक्यकोविदः ॥ (१३।२)

यस्माद् उद्विग्नचेतास् त्वं प्रद्रुतो हरिपुंगव । (१४।१)

तं क्रूरदर्शनं क्रूरं नेह पश्यामि वालिनम् ॥ (१४।२)

यस्मात् तव भयं सौम्य पूर्वजात् पापकर्मणः । (१५।१)

स नेह वाली दुष्टात्मा न ते पश्याम्य् अहं भयम् ॥ (१५।२)

अहो शाखामृगत्वं ते व्यक्तम् एव प्लवंगम । (१६।१)

लघुचित्ततयात्मानं न स्थापयसि यो मतौ ॥ (१६।२)

बुद्धिविज्ञानसम्पन्न इङ्गितैः सर्वम् आचर । (१७।१)

न ह्य् अबुद्धिं गतो राजा सर्वभूतानि शास्ति हि ॥ (१७।२)

सुग्रीवस् तु शुभं वाक्यं श्रुत्वा सर्वं हनूमतः । (१८।१)

ततः शुभतरं वाक्यं हनूमन्तम् उवाच ह ॥ (१८।२)

दीर्घबाहू विशालाक्षौ शरचापासिधारिणौ । (१९।१)

कस्य न स्याद् भयं दृष्ट्वा एतौ सुरसुतोपमौ ॥ (१९।२)

वालिप्रणिहिताव् एतौ शङ्के ऽहं पुरुषोत्तमौ । (२०।१)

राजानो बहुमित्राश् च विश्वासो नात्र हि क्षमः ॥ (२०।२)

अरयश् च मनुष्येण विज्ञेयाश् छन्नचारिणः । (२१।१)

विश्वस्तानाम् अविश्वस्ताश् छिद्रेषु प्रहरन्ति हि ॥ (२१।२)

कृत्येषु वाली मेधावी राजानो बहुदर्शनाः । (२२।१)

भवन्ति परहन्तारस् ते ज्ञेयाः प्राकृतैर् नरैः ॥ (२२।२)

तौ त्वया प्राकृतेनैव गत्वा ज्ञेयौ प्लवंगम । (२३।१)

इङ्गितानां प्रकारैश् च रूपव्याभाषणेन च ॥ (२३।२)

लक्षयस्व तयोर् भावं प्रहृष्टमनसौ यदि । (२४।१)

विश्वासयन् प्रशंसाभिर् इङ्गितैश् च पुनः पुनः ॥ (२४।२)

ममैवाभिमुखं स्थित्वा पृच्छ त्वं हरिपुंगव । (२५।१)

प्रयोजनं प्रवेशस्य वनस्यास्य धनुर्धरौ ॥ (२५।२)

शुद्धात्मानौ यदि त्व् एतौ जानीहि त्वं प्लवंगम । (२६।१)

व्याभाषितैर् वा रूपैर् वा विज्ञेया दुष्टतानयोः ॥ (२६।२)

इत्य् एवं कपिराजेन संदिष्टो मारुतात्मजः । (२७।१)

चकार गमने बुद्धिं यत्र तौ रामलक्ष्मणौ ॥ (२७।२)

तथेति सम्पूज्य वचस् तु तस्य कपेः सुभीतस्य दुरासदस्य । (२८।१)

महानुभावो हनुमान् ययौ तदा स यत्र रामो ऽतिबलश् च लक्ष्मणः ॥ (२८।२)