ततः प्रवृत्तं सुक्रूरं रामरावणयोस्तदा । (१।१)

सुमहद् द्वैरथं युद्धं सर्वलोकभयावहम् ॥ (१।२)

ततो राक्षससैन्यं च हरीणां च महद् बलम् । (२।१)

प्रगृहीतप्रहरणं निश्चेष्टं समतिष्ठत ॥ (२।२)

सम्प्रयुद्धौ ततो दृष्ट्वा बलवन्नरराक्षसौ । (३।१)

व्याक्षिप्तहृदयाः सर्वे परं विस्मयम् आगताः ॥ (३।२)

नानाप्रहरणैर् व्यग्रैर् भुजैर् विस्मितबुद्धयः । (४।१)

तस्थुः प्रेक्ष्य च संग्रामं नाभिजघ्नुः परस्परम् ॥ (४।२)

रक्षसां रावणं चापि वानराणां च राघवम् । (५।१)

पश्यतां विस्मिताक्षाणां सैन्यं चित्रम् इवाबभौ ॥ (५।२)

तौ तु तत्र निमित्तानि दृष्ट्वा राघवरावणौ । (६।१)

कृतबुद्धी स्थिरामर्षौ युयुधाते अभीतवत् ॥ (६।२)

जेतव्यम् इति काकुत्स्थो मर्तव्यम् इति रावणः । (७।१)

धृतौ स्ववीर्यसर्वस्वं युद्धे ऽदर्शयतां तदा ॥ (७।२)

ततः क्रोधाद् दशग्रीवः शरान् संधाय वीर्यवान् । (८।१)

मुमोच ध्वजम् उद्दिश्य राघवस्य रथे स्थितम् ॥ (८।२)

ते शरास्तम् अनासाद्य पुरंदररथध्वजम् । (९।१)

रक्तशक्तिं परामृश्य निपेतुर् धरणीतले ॥ (९।२)

ततो रामो ऽभिसंक्रुद्धश्चापम् आयम्य वीर्यवान् । (१०।१)

कृतप्रतिकृतं कर्तुं मनसा सम्प्रचक्रमे ॥ (१०।२)

रावणध्वजम् उद्दिश्य मुमोच निशितं शरम् । (११।१)

महासर्पम् इवासह्यं ज्वलन्तं स्वेन तेजसा ॥ (११।२)

जगाम स महीं भित्त्वा दशग्रीवध्वजं शरः । (१२।१)

स निकृत्तो ऽपतद् भूमौ रावणस्य रथध्वजः ॥ (१२।२)

ध्वजस्योन्मथनं दृष्ट्वा रावणः सुमहाबलः । (१३।१)

क्रोधजेनाग्निना संख्ये प्रदीप्त इव चाभवत् ॥ (१३।२)

स रोषवशम् आपन्नः शरवर्षं महद् वमन् । (१४।१)

रामस्य तुरगान् दिव्याञ् शरैर् विव्याध रावणः ॥ (१४।२)

ते विद्धा हरयस्तस्य नास्खलन्नापि बभ्रमुः । (१५।१)

बभूवुः स्वस्थहृदयाः पद्मनालैर् इवाहताः ॥ (१५।२)

तेषाम् असंभ्रमं दृष्ट्वा वाजिनां रावणस्तदा । (१६।१)

भूय एव सुसंक्रुद्धः शरवर्षं मुमोच ह ॥ (१६।२)

गदाश्च परिघांश्चैव चक्राणि मुसलानि च । (१७।१)

गिरिशृङ्गाणि वृक्षांश्च तथा शूलपरश्वधान् ॥ (१७।२)

मायाविहितम् एतत् तु शस्त्रवर्षम् अपातयत् । (१८।१)

सहस्रशस्ततो बाणान् अश्रान्तहृदयोद्यमः ॥ (१८।२)

तुमुलं त्रासजननं भीमं भीमप्रतिस्वनम् । (१९।१)

दुर्धर्षम् अभवद् युद्धे नैकशस्त्रमयं महत् ॥ (१९।२)

विमुच्य राघवरथं समन्ताद् वानरे बले । (२०।१)

सायकैर् अन्तरिक्षं च चकाराशु निरन्तरम् । (२०।२)

मुमोच च दशग्रीवो निःसङ्गेनान्तरात्मना ॥ (२०।३)

व्यायच्छमानं तं दृष्ट्वा तत्परं रावणं रणे । (२१।१)

प्रहसन्न् इव काकुत्स्थः संदधे सायकाञ् शितान् ॥ (२१।२)

स मुमोच ततो बाणान् रणे शतसहस्रशः । (२२।१)

तान् दृष्ट्वा रावणश्चक्रे स्वशरैः खं निरन्तरम् ॥ (२२।२)

ततस्ताभ्यां प्रयुक्तेन शरवर्षेण भास्वता । (२३।१)

शरबद्धम् इवाभाति द्वितीयं भास्वद् अम्बरम् ॥ (२३।२)

नानिमित्तो ऽभवद् बाणो नातिभेत्ता न निष्फलः । (२४।१)

तथा विसृजतोर् बाणान् रामरावणयोर् मृधे ॥ (२४।२)

प्रायुध्येताम् अविच्छिन्नम् अस्यन्तौ सव्यदक्षिणम् । (२५।१)

चक्रतुस्तौ शरौघैस्तु निरुच्छ्वासम् इवाम्बरम् ॥ (२५।२)

रावणस्य हयान् रामो हयान् रामस्य रावणः । (२६।१)

जघ्नतुस्तौ तदान्योन्यं कृतानुकृतकारिणौ ॥ (२६।२)