सुमालिनं हतं दृष्ट्वा वसुना भस्मसात्कृतम् । (१।१)

विद्रुतं चापि स्वं सैन्यं लक्षयित्वार्दितं शरैः ॥ (१।२)

ततः स बलवान् क्रुद्धो रावणस्य सुतो युधि । (२।१)

निवर्त्य राक्षसान् सर्वान्मेघनादो व्यतिष्ठत ॥ (२।२)

स रथेनाग्निवर्णेन कामगेन महारथः । (३।१)

अभिदुद्राव सेनां तां वनान्यग्निर् इव ज्वलन् ॥ (३।२)

ततः प्रविशतस्तस्य विविधायुधधारिणः । (४।१)

विदुद्रुवुर् दिशः सर्वा देवास्तस्य च दर्शनात् ॥ (४।२)

न तत्रावस्थितः कश्चिद् रणे तस्य युयुत्सतः । (५।१)

सर्वान् आविध्य वित्रस्तान् दृष्ट्वा शक्रो ऽभ्यभाषत ॥ (५।२)

न भेतव्यं न गन्तव्यं निवर्तध्वं रणं प्रति । (६।१)

एष गच्छति मे पुत्रो युद्धार्थम् अपराजितः ॥ (६।२)

ततः शक्रसुतो देवो जयन्त इति विश्रुतः । (७।१)

रथेनाद्भुतकल्पेन संग्रामम् अभिवर्तत ॥ (७।२)

ततस्ते त्रिदशाः सर्वे परिवार्य शचीसुतम् । (८।१)

रावणस्य सुतं युद्धे समासाद्य व्यवस्थिताः ॥ (८।२)

तेषां युद्धं महद् अभूत् सदृशं देवरक्षसाम् । (९।१)

कृते महेन्द्रपुत्रस्य राक्षसेन्द्रसुतस्य च ॥ (९।२)

ततो मातलिपुत्रे तु गोमुखे राक्षसात्मजः । (१०।१)

सारथौ पातयामास शरान् काञ्चनभूषणान् ॥ (१०।२)

शचीसुतस्त्वपि तथा जयन्तस्तस्य सारथिम् । (११।१)

तं चैव रावणिं क्रुद्धः प्रत्यविध्यद् रणाजिरे ॥ (११।२)

ततः क्रुद्धो महातेजा रक्षो विस्फारितेक्षणः । (१२।१)

रावणिः शक्रपुत्रं तं शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (१२।२)

ततः प्रगृह्य शस्त्राणि सारवन्ति महान्ति च । (१३।१)

शतघ्नीस्तोमरान् प्रासान् गदाखड्गपरश्वधान् । (१३।२)

सुमहान्त्यद्रिशृङ्गाणि पातयामास रावणिः ॥ (१३।३)

ततः प्रव्यथिता लोकाः संजज्ञे च तमो महत् । (१४।१)

तस्य रावणपुत्रस्य तदा शत्रून् अभिघ्नतः ॥ (१४।२)

ततस्तद् दैवतबलं समन्तात् तं शचीसुतम् । (१५।१)

बहुप्रकारम् अस्वस्थं तत्र तत्र स्म धावति ॥ (१५।२)

नाभ्यजानंस्तदान्योन्यं शत्रून् वा दैवतानि वा । (१६।१)

तत्र तत्र विपर्यस्तं समन्तात् परिधावितम् ॥ (१६।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे शूरः पुलोमा नाम वीर्यवान् । (१७।१)

दैतेयस्तेन संगृह्य शचीपुत्रो ऽपवाहितः ॥ (१७।२)

गृहीत्वा तं तु नप्तारं प्रविष्टः स महोदधिम् । (१८।१)

मातामहो ऽर्यकस्तस्य पौलोमी येन सा शची ॥ (१८।२)

प्रणाशं दृश्य तु सुरा जयन्तस्यातिदारुणम् । (१९।१)

व्यथिताश्चाप्रहृष्टाश्च समन्ताद् विप्रदुद्रुवुः ॥ (१९।२)

रावणिस्त्वथ संहृष्टो बलैः परिवृतः स्वकैः । (२०।१)

अभ्यधावत देवांस्तान्मुमोच च महास्वनम् ॥ (२०।२)

दृष्ट्वा प्रणाशं पुत्रस्य रावणेश्चापि विक्रमम् । (२१।१)

मातलिं प्राह देवेन्द्रो रथः समुपनीयताम् ॥ (२१।२)

स तु दिव्यो महाभीमः सज्ज एव महारथः । (२२।१)

उपस्थितो मातलिना वाह्यमानो मनोजवः ॥ (२२।२)

ततो मेघा रथे तस्मिंस्तडिद्वन्तो महास्वनाः । (२३।१)

अग्रतो वायुचपला गच्छन्तो व्यनदंस्तदा ॥ (२३।२)

नानावाद्यानि वाद्यन्त स्तुतयश्च समाहिताः । (२४।१)

ननृतुश्चाप्सरःसंघाः प्रयाते वासवे रणम् ॥ (२४।२)

रुद्रैर् वसुभिर् आदित्यैः साध्यैश्च समरुद्गणैः । (२५।१)

वृतो नानाप्रहरणैर् निर्ययौ त्रिदशाधिपः ॥ (२५।२)

निर्गच्छतस्तु शक्रस्य परुषं पवनो ववौ । (२६।१)

भास्करो निष्प्रभश्चासीन्महोल्काश्च प्रपेदिरे ॥ (२६।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे शूरो दशग्रीवः प्रतापवान् । (२७।१)

आरुरोह रथं दिव्यं निर्मितं विश्वकर्मणा ॥ (२७।२)

पन्नगैः सुमहाकायैर् वेष्टितं लोमहर्षणैः । (२८।१)

येषां निश्वासवातेन प्रदीप्तम् इव संयुगम् ॥ (२८।२)

दैत्यैर् निशाचरैः शूरै रथः संपरिवारितः । (२९।१)

समराभिमुखो दिव्यो महेन्द्रम् अभिवर्तत ॥ (२९।२)

पुत्रं तं वारयित्वासौ स्वयम् एव व्यवस्थितः । (३०।१)

सो ऽपि युद्धाद् विनिष्क्रम्य रावणिः समुपाविशत् ॥ (३०।२)

ततो युद्धं प्रवृत्तं तु सुराणां राक्षसैः सह । (३१।१)

शस्त्राभिवर्षणं घोरं मेघानाम् इव संयुगे ॥ (३१।२)

कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा नानाप्रहरणोद्यतः । (३२।१)

नाज्ञायत तदा युद्धे सह केनाप्ययुध्यत ॥ (३२।२)

दन्तैर् भुजाभ्यां पद्भ्यां च शक्तितोमरसायकैः । (३३।१)

येन केनैव संरब्धस्ताडयामास वै सुरान् ॥ (३३।२)

ततो रुद्रैर् महाभागैः सहादित्यैर् निशाचरः । (३४।१)

प्रयुद्धस्तैश्च संग्रामे कृत्तः शस्त्रैर् निरन्तरम् ॥ (३४।२)

ततस्तद् राक्षसं सैन्यं त्रिदशैः समरुद्गणैः । (३५।१)

रणे विद्रावितं सर्वं नानाप्रहरणैः शितैः ॥ (३५।२)

केचिद् विनिहताः शस्त्रैर् वेष्टन्ति स्म महीतले । (३६।१)

वाहनेष्ववसक्ताश्च स्थिता एवापरे रणे ॥ (३६।२)

रथान्नागान् खरान् उष्ट्रान् पन्नगांस्तुरगांस्तथा । (३७।१)

शिंशुमारान् वराहांश्च पिशाचवदनांस्तथा ॥ (३७।२)

तान् समालिङ्ग्य बाहुभ्यां विष्टब्धाः केचिद् उच्छ्रिताः । (३८।१)

देवैस्तु शस्त्रसंविद्धा मम्रिरे च निशाचराः ॥ (३८।२)

चित्रकर्म इवाभाति स तेषां रणसंप्लवः । (३९।१)

निहतानां प्रमत्तानां राक्षसानां महीतले ॥ (३९।२)

शोणितोदकनिष्यन्दा कङ्कगृध्रसमाकुला । (४०।१)

प्रवृत्ता संयुगमुखे शस्त्रग्राहवती नदी ॥ (४०।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे क्रुद्धो दशग्रीवः प्रतापवान् । (४१।१)

निरीक्ष्य तद् बलं सर्वं दैवतैर् विनिपातितम् ॥ (४१।२)

स तं प्रतिविगाह्याशु प्रवृद्धं सैन्यसागरम् । (४२।१)

त्रिदशान् समरे निघ्नञ्शक्रम् एवाभ्यवर्तत ॥ (४२।२)

ततः शक्रो महच्चापं विस्फार्य सुमहास्वनम् । (४३।१)

यस्य विस्फारघोषेण स्वनन्ति स्म दिशो दश ॥ (४३।२)

तद् विकृष्य महच्चापम् इन्द्रो रावणमूर्धनि । (४४।१)

निपातयामास शरान् पावकादित्यवर्चसः ॥ (४४।२)

तथैव च महाबाहुर् दशग्रीवो व्यवस्थितः । (४५।१)

शक्रं कार्मुकविभ्रष्टैः शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (४५।२)

प्रयुध्यतोर् अथ तयोर् बाणवर्षैः समन्ततः । (४६।१)

नाज्ञायत तदा किंचित् सर्वं हि तमसा वृतम् ॥ (४६।२)