ततो नान्दीमुखीं रात्रिं भरतं सूतमागधाः । (१।१)

तुष्टुवुर् वाग्विशेषज्ञाः स्तवैर् मङ्गलसंहितैः ॥ (१।२)

सुवर्णकोणाभिहतः प्राणदद् यामदुन्दुभिः । (२।१)

दध्मुः शङ्खांश् च शतशो वाद्यांश् चोच्चावचस्वरान् ॥ (२।२)

स तूर्यघोषः सुमहान् दिवम् आपूरयन्न् इव । (३।१)

भरतं शोकसंतप्तं भूयः शोकैर् अरन्ध्रयत् ॥ (३।२)

ततः प्रबुद्धो भरतस् तं घोषं संनिवर्त्य च । (४।१)

नाहं राजेति चाप्य् उक्त्वा शत्रुघ्नम् इदम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

पश्य शत्रुघ्न कैकेय्या लोकस्यापकृतं महत् । (५।१)

विसृज्य मयि दुःखानि राजा दशरथो गतः ॥ (५।२)

तस्यैषा धर्मराजस्य धर्ममूला महात्मनः । (६।१)

परिभ्रमति राजश्रीर् नौर् इवाकर्णिका जले ॥ (६।२)

इत्य् एवं भरतं प्रेक्ष्य विलपन्तं विचेतनम् । (७।१)

कृपणं रुरुदुः सर्वाः सस्वरं योषितस् तदा ॥ (७।२)

तथा तस्मिन् विलपति वसिष्ठो राजधर्मवित् । (८।१)

सभाम् इक्ष्वाकुनाथस्य प्रविवेश महायशाः ॥ (८।२)

शातकुम्भमयीं रम्यां मणिरत्नसमाकुलाम् । (९।१)

सुधर्माम् इव धर्मात्मा सगणः प्रत्यपद्यत ॥ (९।२)

स काञ्चनमयं पीठं परार्ध्यास्तरणावृतम् । (१०।१)

अध्यास्त सर्ववेदज्ञो दूतान् अनुशशास च ॥ (१०।२)

ब्राह्मणान् क्षत्रियान् योधान् अमात्यान् गणवल्लभान् । (११।१)

क्षिप्रम् आनयताव्यग्राः कृत्यम् आत्ययिकं हि नः ॥ (११।२)

ततो हलहलाशब्दो महान् समुदपद्यत । (१२।१)

रथैर् अश्वैर् गजैश् चापि जनानाम् उपगच्छताम् ॥ (१२।२)

ततो भरतम् आयान्तं शतक्रतुम् इवामराः । (१३।१)

प्रत्यनन्दन् प्रकृतयो यथा दशरथं तथा ॥ (१३।२)

ह्रद इव तिमिनागसंवृतः स्तिमितजलो मणिशङ्खशर्करः । (१४।१)

दशरथसुतशोभिता सभा सदशरथेव बभौ यथा पुरा ॥ (१४।२)