अर्जुनेन विमुक्तस्तु रावणो राक्षसाधिपः । (१।१)

चचार पृथिवीं सर्वाम् अनिर्विण्णस्तथा कृतः ॥ (१।२)

राक्षसं वा मनुष्यं वा शृणुते यं बलाधिकम् । (२।१)

रावणस्तं समासाद्य युद्धे ह्वयति दर्पितः ॥ (२।२)

ततः कदाचित् किष्किन्धां नगरीं वालिपालिताम् । (३।१)

गत्वाह्वयति युद्धाय वालिनं हेममालिनम् ॥ (३।२)

ततस्तं वानरामात्यस्तारस्तारापिता प्रभुः । (४।१)

उवाच रावणं वाक्यं युद्धप्रेप्सुम् उपागतम् ॥ (४।२)

राक्षसेन्द्र गतो वाली यस्ते प्रतिबलो भवेत् । (५।१)

नान्यः प्रमुखतः स्थातुं तव शक्तः प्लवंगमः ॥ (५।२)

चतुर्भ्यो ऽपि समुद्रेभ्यः संध्याम् अन्वास्य रावण । (६।१)

इमं मुहूर्तम् आयाति वाली तिष्ठ मुहूर्तकम् ॥ (६।२)

एतान् अस्थिचयान् पश्य य एते शङ्खपाण्डुराः । (७।१)

युद्धार्थिनाम् इमे राजन् वानराधिपतेजसा ॥ (७।२)

यद् वामृतरसः पीतस्त्वया रावण राक्षस । (८।१)

तथा वालिनम् आसाद्य तदन्तं तव जीवितम् ॥ (८।२)

अथवा त्वरसे मर्तुं गच्छ दक्षिणसागरम् । (९।१)

वालिनं द्रक्ष्यसे तत्र भूमिष्ठम् इव भास्करम् ॥ (९।२)

स तु तारं विनिर्भर्त्स्य रावणो राक्षसेश्वरः । (१०।१)

पुष्पकं तत् समारुह्य प्रययौ दक्षिणार्णवम् ॥ (१०।२)

तत्र हेमगिरिप्रख्यं तरुणार्कनिभाननम् । (११।१)

रावणो वालिनं दृष्ट्वा संध्योपासनतत्परम् ॥ (११।२)

पुष्पकाद् अवरुह्याथ रावणो ऽञ्जनसंनिभः । (१२।१)

ग्रहीतुं वालिनं तूर्णं निःशब्दपदम् आद्रवत् ॥ (१२।२)

यदृच्छयोन्मीलयता वालिनापि स रावणः । (१३।१)

पापाभिप्रायवान् दृष्टश्चकार न च संभ्रमम् ॥ (१३।२)

शशम् आलक्ष्य सिंहो वा पन्नगं गरुडो यथा । (१४।१)

न चिन्तयति तं वाली रावणं पापनिश्चयम् ॥ (१४।२)

जिघृक्षमाणम् अद्यैनं रावणं पापबुद्धिनम् । (१५।१)

कक्षावलम्बिनं कृत्वा गमिष्यामि महार्णवान् ॥ (१५।२)

द्रक्ष्यन्त्यरिं ममाङ्कस्थं स्रंसितोरुकराम्बरम् । (१६।१)

लम्बमानं दशग्रीवं गरुडस्येव पन्नगम् ॥ (१६।२)

इत्येवं मतिम् आस्थाय वाली कर्णम् उपाश्रितः । (१७।१)

जपन् वै नैगमान्मन्त्रांस्तस्थौ पर्वतराड् इव ॥ (१७।२)

तावन्योन्यं जिघृक्षन्तौ हरिराक्षसपार्थिवौ । (१८।१)

प्रयत्नवन्तौ तत् कर्म ईहतुर् बलदर्पितौ ॥ (१८।२)

हस्तग्राह्यं तु तं मत्वा पादशब्देन रावणम् । (१९।१)

पराङ्मुखो ऽपि जग्राह वाली सर्पम् इवाण्डजः ॥ (१९।२)

ग्रहीतुकामं तं गृह्य रक्षसाम् ईश्वरं हरिः । (२०।१)

खम् उत्पपात वेगेन कृत्वा कक्षावलम्बिनम् ॥ (२०।२)

स तं पीडयमानस्तु वितुदन्तं नखैर् मुहुः । (२१।१)

जहार रावणं वाली पवनस्तोयदं यथा ॥ (२१।२)

अथ ते राक्षसामात्या ह्रियमाणे दशानने । (२२।१)

मुमोक्षयिषवो घोरा रवमाणा ह्यभिद्रवन् ॥ (२२।२)

अन्वीयमानस्तैर् वाली भ्राजते ऽम्बरमध्यगः । (२३।१)

अन्वीयमानो मेघौघैर् अम्बरस्थ इवांशुमान् ॥ (२३।२)

ते ऽशक्नुवन्तः सम्प्राप्तं वालिनं राक्षसोत्तमाः । (२४।१)

तस्य बाहूरुवेगेन परिश्रान्तः पतन्ति च ॥ (२४।२)

वालिमार्गाद् अपाक्रामन् पर्वतेन्द्रा हि गच्छतः ॥ (२५।१)

अपक्षिगणसंपातो वानरेन्द्रो महाजवः । (२६।१)

क्रमशः सागरान् सर्वान् संध्याकालम् अवन्दत ॥ (२६।२)

सभाज्यमानो भूतैस्तु खेचरैः खेचरो हरिः । (२७।१)

पश्चिमं सागरं वाली आजगाम सरावणः ॥ (२७।२)

तत्र संध्याम् उपासित्वा स्नात्वा जप्त्वा च वानरः । (२८।१)

उत्तरं सागरं प्रायाद् वहमानो दशाननम् ॥ (२८।२)

उत्तरे सागरे संध्याम् उपासित्वा दशाननम् । (२९।१)

वहमानो ऽगमद् वाली पूर्वम् अम्बुमहानिधिम् ॥ (२९।२)

तत्रापि संध्याम् अन्वास्य वासविः स हरीश्वरः । (३०।१)

किष्किन्धाभिमुखो गृह्य रावणं पुनर् आगमत् ॥ (३०।२)

चतुर्ष्वपि समुद्रेषु संध्याम् अन्वास्य वानरः । (३१।१)

रावणोद्वहनश्रान्तः किष्किन्धोपवने ऽपतत् ॥ (३१।२)

रावणं तु मुमोचाथ स्वकक्षात् कपिसत्तमः । (३२।१)

कुतस्त्वम् इति चोवाच प्रहसन् रावणं प्रति ॥ (३२।२)

विस्मयं तु महद् गत्वा श्रमलोकनिरीक्षणः । (३३।१)

राक्षसेशो हरीशं तम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (३३।२)

वानरेन्द्र महेन्द्राभ राक्षसेन्द्रो ऽस्मि रावणः । (३४।१)

युद्धेप्सुर् अहं सम्प्राप्तः स चाद्यासादितस्त्वया ॥ (३४।२)

अहो बलम् अहो वीर्यम् अहो गम्भीरता च ते । (३५।१)

येनाहं पशुवद् गृह्य भ्रामितश्चतुरो ऽर्णवान् ॥ (३५।२)

एवम् अश्रान्तवद् वीर शीघ्रम् एव च वानर । (३६।१)

मां चैवोद्वहमानस्तु को ऽन्यो वीरः क्रमिष्यति ॥ (३६।२)

त्रयाणाम् एव भूतानां गतिर् एषा प्लवंगम । (३७।१)

मनोऽनिलसुपर्णानां तव वा नात्र संशयः ॥ (३७।२)

सो ऽहं दृष्टबलस्तुभ्यम् इच्छामि हरिपुंगव । (३८।१)

त्वया सह चिरं सख्यं सुस्निग्धं पावकाग्रतः ॥ (३८।२)

दाराः पुत्राः पुरं राष्ट्रं भोगाच्छादनभोजनम् । (३९।१)

सर्वम् एवाविभक्तं नौ भविष्यति हरीश्वर ॥ (३९।२)

ततः प्रज्वालयित्वाग्निं तावुभौ हरिराक्षसौ । (४०।१)

भ्रातृत्वम् उपसंपन्नौ परिष्वज्य परस्परम् ॥ (४०।२)

अन्योन्यं लम्बितकरौ ततस्तौ हरिराक्षसौ । (४१।१)

किष्किन्धां विशतुर् हृष्टौ सिंहौ गिरिगुहाम् इव ॥ (४१।२)

स तत्र मासम् उषितः सुग्रीव इव रावणः । (४२।१)

अमात्यैर् आगतैर् नीचस्त्रैलोक्योत्सादनार्थिभिः ॥ (४२।२)

एवम् एतत् पुरावृत्तं वालिना रावणः प्रभो । (४३।१)

धर्षितश्च कृतश्चापि भ्राता पावकसंनिधौ ॥ (४३।२)

बलम् अप्रतिमं राम वालिनो ऽभवद् उत्तमम् । (४४।१)

सो ऽपि त्वया विनिर्दग्धः शलभो वह्निना यथा ॥ (४४।२)