तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवः शोककर्शितः । (१।१)

नोपधारयते व्यक्तं यद् उक्तं तेन रक्षसा ॥ (१।२)

ततो धैर्यम् अवष्टभ्य रामः परपुरंजयः । (२।१)

विभीषणम् उपासीनम् उवाच कपिसंनिधौ ॥ (२।२)

नैरृताधिपते वाक्यं यद् उक्तं ते विभीषण । (३।१)

भूयस्तच्छ्रोतुम् इच्छामि ब्रूहि यत् ते विवक्षितम् ॥ (३।२)

राघवस्य वचः श्रुत्वा वाक्यं वाक्यविशारदः । (४।१)

यत् तत् पुनर् इदं वाक्यं बभाषे स विभीषणः ॥ (४।२)

यथाज्ञप्तं महाबाहो त्वया गुल्मनिवेशनम् । (५।१)

तत् तथानुष्ठितं वीर त्वद्वाक्यसमनन्तरम् ॥ (५।२)

तान्यनीकानि सर्वाणि विभक्तानि समन्ततः । (६।१)

विन्यस्ता यूथपाश्चैव यथान्यायं विभागशः ॥ (६।२)

भूयस्तु मम विज्ञाप्यं तच्छृणुष्व महायशः । (७।१)

त्वय्यकारणसंतप्ते संतप्तहृदया वयम् ॥ (७।२)

त्यज राजन्न् इमं शोकं मिथ्या संतापम् आगतम् । (८।१)

तद् इयं त्यज्यतां चिन्ता शत्रुहर्षविवर्धनी ॥ (८।२)

उद्यमः क्रियतां वीर हर्षः समुपसेव्यताम् । (९।१)

प्राप्तव्या यदि ते सीता हन्तव्याश्च निशाचराः ॥ (९।२)

रघुनन्दन वक्ष्यामि श्रूयतां मे हितं वचः । (१०।१)

साध्वयं यातु सौमित्रिर् बलेन महता वृतः । (१०।२)

निकुम्भिलायां सम्प्राप्य हन्तुं रावणिम् आहवे ॥ (१०।३)

धनुर्मण्डलनिर्मुक्तैर् आशीविषविषोपमैः । (११।१)

शरैर् हन्तुं महेष्वासो रावणिं समितिंजयः ॥ (११।२)

तेन वीरेण तपसा वरदानात् स्वयम्भुतः । (१२।१)

अस्त्रं ब्रह्मशिरः प्राप्तं कामगाश्च तुरंगमाः ॥ (१२।२)

निकुम्भिलाम् असंप्राप्तम् अहुताग्निं च यो रिपुः । (१३।१)

त्वाम् आततायिनं हन्याद् इन्द्रशत्रो स ते वधः । (१३।२)

इत्येवं विहितो राजन् वधस्तस्यैव धीमतः ॥ (१३।३)

वधायेन्द्रजितो राम तं दिशस्व महाबलम् । (१४।१)

हते तस्मिन् हतं विद्धि रावणं ससुहृज्जनम् ॥ (१४।२)

विभीषणवचः श्रुत्वा रामो वाक्यम् अथाब्रवीत् । (१५।१)

जानामि तस्य रौद्रस्य मायां सत्यपराक्रम ॥ (१५।२)

स हि ब्रह्मास्त्रवित् प्राज्ञो महामायो महाबलः । (१६।१)

करोत्यसंज्ञान् संग्रामे देवान् सवरुणान् अपि ॥ (१६।२)

तस्यान्तरिक्षे चरतो रथस्थस्य महायशः । (१७।१)

न गतिर् ज्ञायते वीर सूर्यस्येवाभ्रसंप्लवे ॥ (१७।२)

राघवस्तु रिपोर् ज्ञात्वा मायावीर्यं दुरात्मनः । (१८।१)

लक्ष्मणं कीर्तिसम्पन्नम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१८।२)

यद् वानरेन्द्रस्य बलं तेन सर्वेण संवृतः । (१९।१)

हनूमत्प्रमुखैश्चैव यूथपैः सह लक्ष्मण ॥ (१९।२)

जाम्बवेनर्क्षपतिना सह सैन्येन संवृतः । (२०।१)

जहि तं राक्षससुतं मायाबलविशारदम् ॥ (२०।२)

अयं त्वां सचिवैः सार्धं महात्मा रजनीचरः । (२१।१)

अभिज्ञस्तस्य देशस्य पृष्ठतो ऽनुगमिष्यति ॥ (२१।२)

राघवस्य वचः श्रुत्वा लक्ष्मणः सविभीषणः । (२२।१)

जग्राह कार्मुकं श्रेष्ठम् अन्यद् भीमपराक्रमः ॥ (२२।२)

संनद्धः कवची खड्गी स शरी हेमचापधृक् । (२३।१)

रामपादावुपस्पृश्य हृष्टः सौमित्रिर् अब्रवीत् ॥ (२३।२)

अद्य मत्कार्मुकोन्मुखाः शरा निर्भिद्य रावणिम् । (२४।१)

लङ्काम् अभिपतिष्यन्ति हंसाः पुष्करिणीम् इव ॥ (२४।२)

अद्यैव तस्य रौद्रस्य शरीरं मामकाः शराः । (२५।१)

विधमिष्यन्ति हत्वा तं महाचापगुणच्युताः ॥ (२५।२)

स एवम् उक्त्वा द्युतिमान् वचनं भ्रातुर् अग्रतः । (२६।१)

स रावणिवधाकाङ्क्षी लक्ष्मणस्त्वरितो ययौ ॥ (२६।२)

सो ऽभिवाद्य गुरोः पादौ कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् । (२७।१)

निकुम्भिलाम् अभिययौ चैत्यं रावणिपालितम् ॥ (२७।२)

विभीषणेन सहितो राजपुत्रः प्रतापवान् । (२८।१)

कृतस्वस्त्ययनो भ्रात्रा लक्ष्मणस्त्वरितो ययौ ॥ (२८।२)

वानराणां सहस्रैस्तु हनूमान् बहुभिर् वृतः । (२९।१)

विभीषणः सहामात्यस्तदा लक्ष्मणम् अन्वगात् ॥ (२९।२)

महता हरिसैन्येन सवेगम् अभिसंवृतः । (३०।१)

ऋक्षराजबलं चैव ददर्श पथि विष्ठितम् ॥ (३०।२)

स गत्वा दूरम् अध्वानं सौमित्रिर् मित्रनन्दनः । (३१।१)

राक्षसेन्द्रबलं दूराद् अपश्यद् व्यूहम् आस्थितम् ॥ (३१।२)

स सम्प्राप्य धनुष्पाणिर् मायायोगम् अरिंदम । (३२।१)

तस्थौ ब्रह्मविधानेन विजेतुं रघुनन्दनः ॥ (३२।२)

विविधम् अमलशस्त्रभास्वरं तद् ध्वजगहनं विपुलं महारथैश्च । (३३।१)

प्रतिभयतमम् अप्रमेयवेगं तिमिरम् इव द्विषतां बलं विवेश ॥ (३३।२)