सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा । (१।१)

वनवासनिमित्ताय भर्तारम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

सा तम् उत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसम् । (२।१)

प्रणयाच् चाभिमानाच् च परिचिक्षेप राघवम् ॥ (२।२)

किं त्वामन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः । (३।१)

राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम् ॥ (३।२)

अनृतं बललोको ऽयम् अज्ञानाद् यद्धि वक्ष्यति । (४।१)

तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे ॥ (४।२)

किं हि कृत्वा विषण्णस् त्वं कुतो वा भयम् अस्ति ते । (५।१)

यत् परित्यक्तुकामस् त्वं माम् अनन्यपरायणाम् ॥ (५।२)

द्युमत्सेनसुतं वीर सत्यवन्तम् अनुव्रताम् । (६।१)

सावित्रीम् इव मां विद्धि त्वम् आत्मवशवर्तिनीम् ॥ (६।२)

न त्व् अहं मनसाप्य् अन्यं द्रष्टास्मि त्वदृते ऽनघ । (७।१)

त्वया राघव गच्छेयं यथान्या कुलपांसनी ॥ (७।२)

स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरम् अध्युषितां सतीम् । (८।१)

शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुम् इच्छसि ॥ (८।२)

स माम् अनादाय वनं न त्वं प्रस्थातुम् अर्हसि । (९।१)

तपो वा यदि वारण्यं स्वर्गो वा स्यात् सह त्वया ॥ (९।२)

न च मे भविता तत्र कश्चित् पथि परिश्रमः । (१०।१)

पृष्ठतस् तव गच्छन्त्या विहारशयनेष्व् अपि ॥ (१०।२)

कुशकाशशरेषीका ये च कण्टकिनो द्रुमाः । (११।१)

तूलाजिनसमस्पर्शा मार्गे मम सह त्वया ॥ (११।२)

महावातसमुद्धूतं यन् माम् अवकरिष्यति । (१२।१)

रजो रमण तन् मन्ये परार्ध्यम् इव चन्दनम् ॥ (१२।२)

शाद्वलेषु यद् आसिष्ये वनान्ते वनगोचरा । (१३।१)

कुथास्तरणतल्पेषु किं स्यात् सुखतरं ततः ॥ (१३।२)

पत्त्रं मूलं फलं यत् त्वम् अल्पं वा यदि वा बहु । (१४।१)

दास्यसि स्वयम् आहृत्य तन् मे ऽमृतरसोपमम् ॥ (१४।२)

न मातुर् न पितुस् तत्र स्मरिष्यामि न वेश्मनः । (१५।१)

आर्तवान्य् उपभुञ्जाना पुष्पाणि च फलानि च ॥ (१५।२)

न च तत्र गतः किंचिद् द्रष्टुम् अर्हसि विप्रियम् । (१६।१)

मत्कृते न च ते शोको न भविष्यामि दुर्भरा ॥ (१६।२)

यस् त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस् त्वया विना । (१७।१)

इति जानन् परां प्रीतिं गच्छ राम मया सह ॥ (१७।२)

अथ माम् एवम् अव्यग्रां वनं नैव नयिष्यसि । (१८।१)

विषम् अद्यैव पास्यामि मा विशं द्विषतां वशम् ॥ (१८।२)

पश्चाद् अपि हि दुःखेन मम नैवास्ति जीवितम् । (१९।१)

उज्झितायास् त्वया नाथ तदैव मरणं वरम् ॥ (१९।२)

इदं हि सहितुं शोकं मुहूर्तम् अपि नोत्सहे । (२०।१)

किं पुनर् दशवर्षाणि त्रीणि चैकं च दुःखिता ॥ (२०।२)

इति सा शोकसंतप्ता विलप्य करुणं बहु । (२१।१)

चुक्रोश पतिम् आयस्ता भृशम् आलिङ्ग्य सस्वरम् ॥ (२१।२)

सा विद्धा बहुभिर् वाक्यैर् दिग्धैर् इव गजाङ्गना । (२२।१)

चिरसंनियतं बाष्पं मुमोचाग्निम् इवारणिः ॥ (२२।२)

तस्याः स्फटिकसंकाशं वारि संतापसम्भवम् । (२३।१)

नेत्राभ्यां परिसुस्राव पङ्कजाभ्याम् इवोदकम् ॥ (२३।२)

तां परिष्वज्य बाहुभ्यां विसंज्ञाम् इव दुःखिताम् । (२४।१)

उवाच वचनं रामः परिविश्वासयंस् तदा ॥ (२४।२)

न देवि तव दुःखेन स्वर्गम् अप्य् अभिरोचये । (२५।१)

न हि मे ऽस्ति भयं किंचित् स्वयम्भोर् इव सर्वतः ॥ (२५।२)

तव सर्वम् अभिप्रायम् अविज्ञाय शुभानने । (२६।१)

वासं न रोचये ऽरण्ये शक्तिमान् अपि रक्षणे ॥ (२६।२)

यत् सृष्टासि मया सार्धं वनवासाय मैथिलि । (२७।१)

न विहातुं मया शक्या कीर्तिर् आत्मवता यथा ॥ (२७।२)

धर्मस् तु गजनासोरु सद्भिर् आचरितः पुरा । (२८।१)

तं चाहम् अनुवर्ते ऽद्य यथा सूर्यं सुवर्चला ॥ (२८।२)

एष धर्मस् तु सुश्रोणि पितुर् मातुश् च वश्यता । (२९।१)

अतश् चाज्ञां व्यतिक्रम्य नाहं जीवितुम् उत्सहे ॥ (२९।२)

स मां पिता यथा शास्ति सत्यधर्मपथे स्थितः । (३०।१)

तथा वर्तितुम् इच्छामि स हि धर्मः सनातनः । (३०।२)

अनुगच्छस्व मां भीरु सहधर्मचरी भव ॥ (३०।३)

ब्राह्मणेभ्यश् च रत्नानि भिक्षुकेभ्यश् च भोजनम् । (३१।१)

देहि चाशंसमानेभ्यः संत्वरस्व च माचिरम् ॥ (३१।२)

अनुकूलं तु सा भर्तुर् ज्ञात्वा गमनम् आत्मनः । (३२।१)

क्षिप्रं प्रमुदिता देवी दातुम् एवोपचक्रमे ॥ (३२।२)

ततः प्रहृष्टा परिपूर्णमानसा यशस्विनी भर्तुर् अवेक्ष्य भाषितम् । (३३।१)

धनानि रत्नानि च दातुम् अङ्गना प्रचक्रमे धर्मभृतां मनस्विनी ॥ (३३।२)