स जित्वा भ्रातरं राम धनदं राक्षसाधिपः । (१।१)

महासेनप्रसूतिं तु ययौ शरवणं ततः ॥ (१।२)

अथापश्यद् दशग्रीवो रौक्मं शरवणं तदा । (२।१)

गभस्तिजालसंवीतं द्वितीयम् इव भास्करम् ॥ (२।२)

पर्वतं स समासाद्य किंचिद् रम्यवनान्तरम् । (३।१)

अपश्यत् पुष्पकं तत्र राम विष्टम्भितं दिवि ॥ (३।२)

विष्टब्धं पुष्पकं दृष्ट्वा कामगं ह्यगमं कृतम् । (४।१)

राक्षसश्चिन्तयामास सचिवैस्तैः समावृतः ॥ (४।२)

किम् इदं यन्निमित्तं मे न च गच्छति पुष्पकम् । (५।१)

पर्वतस्योपरिस्थस्य कस्य कर्म त्विदं भवेत् ॥ (५।२)

ततो ऽब्रवीद् दशग्रीवं मारीचो बुद्धिकोविदः । (६।१)

नैतन्निष्कारणं राजन् पुष्पको ऽयं न गच्छति ॥ (६।२)

ततः पार्श्वम् उपागम्य भवस्यानुचरो बली । (७।१)

नन्दीश्वर उवाचेदं राक्षसेन्द्रम् अशङ्कितः ॥ (७।२)

निवर्तस्व दशग्रीव शैले क्रीडति शंकरः ॥ (८।१)

सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् । (९।१)

प्राणिनाम् एव सर्वेषाम् अगम्यः पर्वतः कृतः ॥ (९।२)

स रोषात् ताम्रनयनः पुष्पकाद् अवरुह्य च । (१०।१)

को ऽयं शंकर इत्युक्त्वा शैलमूलम् उपागमत् ॥ (१०।२)

नन्दीश्वरम् अथापश्यद् अविदूरस्थितं प्रभुम् । (११।१)

दीप्तं शूलम् अवष्टभ्य द्वितीयम् इव शंकरम् ॥ (११।२)

स वानरमुखं दृष्ट्वा तम् अवज्ञाय राक्षसः । (१२।१)

प्रहासं मुमुचे मौर्ख्यात् सतोय इव तोयदः ॥ (१२।२)

संक्रुद्धो भगवान्नन्दी शंकरस्यापरा तनुः । (१३।१)

अब्रवीद् राक्षसं तत्र दशग्रीवम् उपस्थितम् ॥ (१३।२)

यस्माद् वानरमूर्तिं मां दृष्ट्वा राक्षस दुर्मते । (१४।१)

मौर्ख्यात् त्वम् अवजानीषे परिहासं च मुञ्चसि ॥ (१४।२)

तस्मान्मद्रूपसंयुक्ता मद्वीर्यसमतेजसः । (१५।१)

उत्पत्स्यन्ते वधार्थं हि कुलस्य तव वानराः ॥ (१५।२)

किं त्विदानीं मया शक्यं कर्तुं यत् त्वां निशाचर । (१६।१)

न हन्तव्यो हतस्त्वं हि पूर्वम् एव स्वकर्मभिः ॥ (१६।२)

अचिन्तयित्वा स तदा नन्दिवाक्यं निशाचरः । (१७।१)

पर्वतं तं समासाद्य वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१७।२)

पुष्पकस्य गतिश्छिन्ना यत्कृते मम गच्छतः । (१८।१)

तद् एतच्छैलम् उन्मूलं करोमि तव गोपते ॥ (१८।२)

केन प्रभावेन भवस्तत्र क्रीडति राजवत् । (१९।१)

विज्ञातव्यं न जानीषे भयस्थानम् उपस्थितम् ॥ (१९।२)

एवम् उक्त्वा ततो राजन् भुजान् प्रक्षिप्य पर्वते । (२०।१)

तोलयामास तं शैलं समृगव्यालपादपम् ॥ (२०।२)

ततो राम महादेवः प्रहसन् वीक्ष्य तत्कृतम् । (२१।१)

पादाङ्गुष्ठेन तं शैलं पीडयामास लीलया ॥ (२१।२)

ततस्ते पीडितास्तस्य शैलस्याधो गता भुजाः । (२२।१)

विस्मिताश्चाभवंस्तत्र सचिवास्तस्य रक्षसः ॥ (२२।२)

रक्षसा तेन रोषाच्च भुजानां पीडनात् तथा । (२३।१)

मुक्तो विरावः सुमहांस्त्रैलोक्यं येन पूरितम् ॥ (२३।२)

मानुषाः शब्दवित्रस्ता मेनिरे लोकसंक्षयम् । (२४।१)

देवताश्चापि संक्षुब्धाश्चलिताः स्वेषु कर्मसु ॥ (२४।२)

ततः प्रीतो महादेवः शैलाग्रे विष्ठितस्तदा । (२५।१)

मुक्त्वा तस्य भुजान् राजन् प्राह वाक्यं दशाननम् ॥ (२५।२)

प्रीतो ऽस्मि तव वीर्याच्च शौण्डीर्याच्च निशाचर । (२६।१)

रवतो वेदनामुक्तः स्वरः परमदारुणः ॥ (२६।२)

यस्माल्लोकत्रयं त्वेतद् रावितं भयम् आगतम् । (२७।१)

तस्मात् त्वं रावणो नाम नाम्ना तेन भविष्यसि ॥ (२७।२)

देवता मानुषा यक्षा ये चान्ये जगतीतले । (२८।१)

एवं त्वाम् अभिधास्यन्ति रावणं लोकरावणम् ॥ (२८।२)

गच्छ पौलस्त्य विश्रब्धः पथा येन त्वम् इच्छसि । (२९।१)

मया त्वम् अभ्यनुज्ञातो राक्षसाधिप गम्यताम् ॥ (२९।२)

साक्षान्महेश्वरेणैवं कृतनामा स रावणः । (३०।१)

अभिवाद्य महादेवं विमानं तत् समारुहत् ॥ (३०।२)

ततो महीतले राम परिचक्राम रावणः । (३१।१)

क्षत्रियान् सुमहावीर्यान् बाधमानस्ततस्ततः ॥ (३१।२)