अनुरक्ता महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् । (१।१)

अनुजग्मुः प्रयान्तं तं वनवासाय मानवाः ॥ (१।२)

निवर्तिते ऽपि च बलात् सुहृद्वर्गे च राजनि । (२।१)

नैव ते संन्यवर्तन्त रामस्यानुगता रथम् ॥ (२।२)

अयोध्यानिलयानां हि पुरुषाणां महायशाः । (३।१)

बभूव गुणसम्पन्नः पूर्णचन्द्र इव प्रियः ॥ (३।२)

स याच्यमानः काकुत्स्थः स्वाभिः प्रकृतिभिस् तदा । (४।१)

कुर्वाणः पितरं सत्यं वनम् एवान्वपद्यत ॥ (४।२)

अवेक्षमाणः सस्नेहं चक्षुषा प्रपिबन्न् इव । (५।१)

उवाच रामः स्नेहेन ताः प्रजाः स्वाः प्रजा इव ॥ (५।२)

या प्रीतिर् बहुमानश् च मय्य् अयोध्यानिवासिनाम् । (६।१)

मत्प्रियार्थं विशेषेण भरते सा निवेश्यताम् ॥ (६।२)

स हि कल्याणचारित्रः कैकेय्यानन्दवर्धनः । (७।१)

करिष्यति यथावद् वः प्रियाणि च हितानि च ॥ (७।२)

ज्ञानवृद्धो वयोबालो मृदुर् वीर्यगुणान्वितः । (८।१)

अनुरूपः स वो भर्ता भविष्यति भयापहः ॥ (८।२)

स हि राजगुणैर् युक्तो युवराजः समीक्षितः । (९।१)

अपि चापि मया शिष्टैः कार्यं वो भर्तृशासनम् ॥ (९।२)

न च तप्येद् यथा चासौ वनवासं गते मयि । (१०।१)

महाराजस् तथा कार्यो मम प्रियचिकीर्षया ॥ (१०।२)

यथा यथा दाशरथिर् धर्मम् एवास्थितो ऽभवत् । (११।१)

तथा तथा प्रकृतयो रामं पतिम् अकामयन् ॥ (११।२)

बाष्पेण पिहितं दीनं रामः सौमित्रिणा सह । (१२।१)

चकर्षेव गुणैर् बद्ध्वा जनं पुनर् इवासनम् ॥ (१२।२)

ते द्विजास् त्रिविधं वृद्धा ज्ञानेन वयसौजसा । (१३।१)

वयःप्रकम्पशिरसो दूराद् ऊचुर् इदं वचः ॥ (१३।२)

वहन्तो जवना रामं भो भो जात्यास् तुरंगमाः । (१४।१)

निवर्तध्वं न गन्तव्यं हिता भवत भर्तरि । (१४।२)

उपवाह्यस् तु वो भर्ता नापवाह्यः पुराद् वनम् ॥ (१४।३)

एवम् आर्तप्रलापांस् तान् वृद्धान् प्रलपतो द्विजान् । (१५।१)

अवेक्ष्य सहसा रामो रथाद् अवततार ह ॥ (१५।२)

पद्भ्याम् एव जगामाथ ससीतः सहलक्ष्मणः । (१६।१)

संनिकृष्टपदन्यासो रामो वनपरायणः ॥ (१६।२)

द्विजातींस् तु पदातींस् तान् रामश् चारित्रवत्सलः । (१७।१)

न शशाक घृणाचक्षुः परिमोक्तुं रथेन सः ॥ (१७।२)

गच्छन्तम् एव तं दृष्ट्वा रामं संभ्रान्तमानसाः । (१८।१)

ऊचुः परमसंतप्ता रामं वाक्यम् इदं द्विजाः ॥ (१८।२)

ब्राह्मण्यं कृत्स्नम् एतत् त्वां ब्रह्मण्यम् अनुगच्छति । (१९।१)

द्विजस्कन्धाधिरूढास् त्वाम् अग्नयो ऽप्य् अनुयान्त्य् अमी ॥ (१९।२)

वाजपेयसमुत्थानि छत्त्राण्य् एतानि पश्य नः । (२०।१)

पृष्ठतो ऽनुप्रयातानि हंसान् इव जलात्यये ॥ (२०।२)

अनवाप्तातपत्रस्य रश्मिसंतापितस्य ते । (२१।१)

एभिश् छायां करिष्यामः स्वैश् छत्त्रैर् वाजपेयिकैः ॥ (२१।२)

या हि नः सततं बुद्धिर् वेदमन्त्रानुसारिणी । (२२।१)

त्वत्कृते सा कृता वत्स वनवासानुसारिणी ॥ (२२।२)

हृदयेष्व् अवतिष्ठन्ते वेदा ये नः परं धनम् । (२३।१)

वत्स्यन्त्य् अपि गृहेष्व् एव दाराश् चारित्ररक्षिताः ॥ (२३।२)

न पुनर् निश्चयः कार्यस् त्वद्गतौ सुकृता मतिः । (२४।१)

त्वयि धर्मव्यपेक्षे तु किं स्याद् धर्मम् अवेक्षितुम् ॥ (२४।२)

याचितो नो निवर्तस्व हंसशुक्लशिरोरुहैः । (२५।१)

शिरोभिर् निभृताचार महीपतनपांसुलैः ॥ (२५।२)

बहूनां वितता यज्ञा द्विजानां य इहागताः । (२६।१)

तेषां समाप्तिर् आयत्ता तव वत्स निवर्तने ॥ (२६।२)

भक्तिमन्ति हि भूतानि जङ्गमाजङ्गमानि च । (२७।१)

याचमानेषु तेषु त्वं भक्तिं भक्तेषु दर्शय ॥ (२७।२)

अनुगन्तुम् अशक्तास् त्वां मूलैर् उद्धृतवेगिभिः । (२८।१)

उन्नता वायुवेगेन विक्रोशन्तीव पादपाः ॥ (२८।२)

निश्चेष्टाहारसंचारा वृक्षैकस्थानविष्ठिताः । (२९।१)

पक्षिणो ऽपि प्रयाचन्ते सर्वभूतानुकम्पिनम् ॥ (२९।२)

एवं विक्रोशतां तेषां द्विजातीनां निवर्तने । (३०।१)

ददृशे तमसा तत्र वारयन्तीव राघवम् ॥ (३०।२)