रामः प्रेक्ष्य तु तं गृध्रं भुवि रौद्रेण पातितम् । (१।१)

सौमित्रिं मित्रसम्पन्नम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

ममायं नूनम् अर्थेषु यतमानो विहंगमः । (२।१)

राक्षसेन हतः संख्ये प्राणांस् त्यजति दुस्त्यजान् ॥ (२।२)

अयम् अस्य शरीरे ऽस्मिन् प्राणो लक्ष्मण विद्यते । (३।१)

तथा स्वरविहीनो ऽयं विक्लवं समुदीक्षते ॥ (३।२)

जटायो यदि शक्नोषि वाक्यं व्याहरितुं पुनः । (४।१)

सीताम् आख्याहि भद्रं ते वधम् आख्याहि चात्मनः ॥ (४।२)

किंनिमित्तो ऽहरत् सीतां रावणस् तस्य किं मया । (५।१)

अपराद्धं तु यं दृष्ट्वा रावणेन हृता प्रिया ॥ (५।२)

कथं तच् चन्द्रसंकाशं मुखम् आसीन् मनोहरम् । (६।१)

सीतया कानि चोक्तानि तस्मिन् काले द्विजोत्तम ॥ (६।२)

कथंवीर्यः कथंरूपः किंकर्मा स च राक्षसः । (७।१)

क्व चास्य भवनं तात ब्रूहि मे परिपृच्छतः ॥ (७।२)

तम् उद्वीक्ष्याथ दीनात्मा विलपन्तम् अनन्तरम् । (८।१)

वाचातिसन्नया रामं जटायुर् इदम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

सा हृता राक्षसेन्द्रेण रावणेन विहायसा । (९।१)

मायाम् आस्थाय विपुलां वातदुर्दिनसंकुलाम् ॥ (९।२)

परिश्रान्तस्य मे तात पक्षौ छित्त्वा निशाचरः । (१०।१)

सीताम् आदाय वैदेहीं प्रयातो दक्षिणामुखः ॥ (१०।२)

उपरुध्यन्ति मे प्राणा दृष्टिर् भ्रमति राघव । (११।१)

पश्यामि वृक्षान् सौवर्णान् उशीरकृतमूर्धजान् ॥ (११।२)

येन याति मुहूर्तेन सीताम् आदाय रावणः । (१२।१)

विप्रणष्टं धनं क्षिप्रं तत्स्वामी प्रतिपद्यते ॥ (१२।२)

विन्दो नाम मुहूर्तो ऽसौ स च काकुत्स्थ नाबुधत् । (१३।१)

झषवद् बडिशं गृह्य क्षिप्रम् एव विनश्यति ॥ (१३।२)

न च त्वया व्यथा कार्या जनकस्य सुतां प्रति । (१४।१)

वैदेह्या रंस्यसे क्षिप्रं हत्वा तं राक्षसं रणे ॥ (१४।२)

असंमूढस्य गृध्रस्य रामं प्रत्यनुभाषतः । (१५।१)

आस्यात् सुस्राव रुधिरं म्रियमाणस्य सामिषम् ॥ (१५।२)

पुत्रो विश्रवसः साक्षाद् भ्राता वैश्रवणस्य च । (१६।१)

इत्य् उक्त्वा दुर्लभान् प्राणान् मुमोच पतगेश्वरः ॥ (१६।२)

ब्रूहि ब्रूहीति रामस्य ब्रुवाणस्य कृताञ्जलेः । (१७।१)

त्यक्त्वा शरीरं गृध्रस्य जग्मुः प्राणा विहायसम् ॥ (१७।२)

स निक्षिप्य शिरो भूमौ प्रसार्य चरणौ तदा । (१८।१)

विक्षिप्य च शरीरं स्वं पपात धरणीतले ॥ (१८।२)

तं गृध्रं प्रेक्ष्य ताम्राक्षं गतासुम् अचलोपमम् । (१९।१)

रामः सुबहुभिर् दुःखैर् दीनः सौमित्रिम् अब्रवीत् ॥ (१९।२)

बहूनि रक्षसां वासे वर्षाणि वसता सुखम् । (२०।१)

अनेन दण्डकारण्ये विचीर्णम् इह पक्षिणा ॥ (२०।२)

अनेकवार्षिको यस् तु चिरकालं समुत्थितः । (२१।१)

सो ऽयम् अद्य हतः शेते कालो हि दुरतिक्रमः ॥ (२१।२)

पश्य लक्ष्मण गृध्रो ऽयम् उपकारी हतश् च मे । (२२।१)

सीताम् अभ्यवपन् नो वै रावणेन बलीयसा ॥ (२२।२)

गृध्रराज्यं परित्यज्य पितृपैतामहं महत् । (२३।१)

मम हेतोर् अयं प्राणान् मुमोच पतगेश्वरः ॥ (२३।२)

सर्वत्र खलु दृश्यन्ते साधवो धर्मचारिणः । (२४।१)

शूराः शरण्याः सौमित्रे तिर्यग्योनिगतेष्व् अपि ॥ (२४।२)

सीताहरणजं दुःखं न मे सौम्य तथागतम् । (२५।१)

यथा विनाशो गृध्रस्य मत्कृते च परंतप ॥ (२५।२)

राजा दशरथः श्रीमान् यथा मम महायशाः । (२६।१)

पूजनीयश् च मान्यश् च तथायं पतगेश्वरः ॥ (२६।२)

सौमित्रे हर काष्ठानि निर्मथिष्यामि पावकम् । (२७।१)

गृध्रराजं दिधक्षामि मत्कृते निधनं गतम् ॥ (२७।२)

नाथं पतगलोकस्य चिताम् आरोपयाम्य् अहम् । (२८।१)

इमं धक्ष्यामि सौमित्रे हतं रौद्रेण रक्षसा ॥ (२८।२)

या गतिर् यज्ञशीलानाम् आहिताग्नेश् च या गतिः । (२९।१)

अपरावर्तिनां या च या च भूमिप्रदायिनाम् ॥ (२९।२)

मया त्वं समनुज्ञातो गच्छ लोकान् अनुत्तमान् । (३०।१)

गृध्रराज महासत्त्व संस्कृतश् च मया व्रज ॥ (३०।२)

एवम् उक्त्वा चितां दीप्ताम् आरोप्य पतगेश्वरम् । (३१।१)

ददाह रामो धर्मात्मा स्वबन्धुम् इव दुःखितः ॥ (३१।२)

रामो ऽथ सहसौमित्रिर् वनं यात्वा स वीर्यवान् । (३२।१)

स्थूलान् हत्वा महारोहीन् अनु तस्तार तं द्विजम् ॥ (३२।२)

रोहिमांसानि चोद्धृत्य पेशीकृत्वा महायशाः । (३३।१)

शकुनाय ददौ रामो रम्ये हरितशाद्वले ॥ (३३।२)

यत् तत् प्रेतस्य मर्त्यस्य कथयन्ति द्विजातयः । (३४।१)

तत् स्वर्गगमनं तस्य क्षिप्रं रामो जजाप ह ॥ (३४।२)

ततो गोदावरीं गत्वा नदीं नरवरात्मजौ । (३५।१)

उदकं चक्रतुस् तस्मै गृध्रराजाय ताव् उभौ ॥ (३५।२)

स गृध्रराजः कृतवान् यशस्करं सुदुष्करं कर्म रणे निपातितः । (३६।१)

महर्षिकल्पेन च संस्कृतस् तदा जगाम पुण्यां गतिम् आत्मनः शुभाम् ॥ (३६।२)