विज्ञाय तु मनस्तस्य राघवस्य महात्मनः । (१।१)

संनिवृत्याहवात् तस्मात् प्रविवेश पुरं ततः ॥ (१।२)

सो ऽनुस्मृत्य वधं तेषां राक्षसानां तरस्विनाम् । (२।१)

क्रोधताम्रेक्षणः शूरो निर्जगाम महाद्युतिः ॥ (२।२)

स पश्चिमेन द्वारेण निर्ययौ राक्षसैर् वृतः । (३।१)

इन्द्रजित् तु महावीर्यः पौलस्त्यो देवकण्टकः ॥ (३।२)

इन्द्रजित् तु ततो दृष्ट्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (४।१)

रणायाभ्युद्यतौ वीरौ मायां प्रादुष्करोत् तदा ॥ (४।२)

इन्द्रजित् तु रथे स्थाप्य सीतां मायामयीं तदा । (५।१)

बलेन महतावृत्य तस्या वधम् अरोचयत् ॥ (५।२)

मोहनार्थं तु सर्वेषां बुद्धिं कृत्वा सुदुर्मतिः । (६।१)

हन्तुं सीतां व्यवसितो वानराभिमुखो ययौ ॥ (६।२)

तं दृष्ट्वा त्वभिनिर्यान्तं नगर्याः काननौकसः । (७।१)

उत्पेतुर् अभिसंक्रुद्धाः शिलाहस्ता युयुत्सवः ॥ (७।२)

हनूमान् पुरतस्तेषां जगाम कपिकुञ्जरः । (८।१)

प्रगृह्य सुमहच्छृङ्गं पर्वतस्य दुरासदम् ॥ (८।२)

स ददर्श हतानन्दां सीताम् इन्द्रजितो रथे । (९।१)

एकवेणीधरां दीनाम् उपवासकृशाननाम् ॥ (९।२)

परिक्लिष्टैकवसनाम् अमृजां राघवप्रियाम् । (१०।१)

रजोमलाभ्याम् आलिप्तैः सर्वगात्रैर् वरस्त्रियम् ॥ (१०।२)

तां निरीक्ष्य मुहूर्तं तु मैथिलीम् अध्यवस्य च । (११।१)

बाष्पपर्याकुलमुखो हनूमान् व्यथितो ऽभवत् ॥ (११।२)

अब्रवीत् तां तु शोकार्तां निरानन्दां तपस्विनीम् । (१२।१)

दृष्ट्वा रथे स्थितां सीतां राक्षसेन्द्रसुताश्रिताम् ॥ (१२।२)

किं समर्थितम् अस्येति चिन्तयन् स महाकपिः । (१३।१)

सह तैर् वानरश्रेष्ठैर् अभ्यधावत रावणिम् ॥ (१३।२)

तद् वानरबलं दृष्ट्वा रावणिः क्रोधमूर्छितः । (१४।१)

कृत्वा विकोशं निस्त्रिंशं मूर्ध्नि सीतां परामृशत् ॥ (१४।२)

तां स्त्रियं पश्यतां तेषां ताडयामास रावणिः । (१५।१)

क्रोशन्तीं राम रामेति मायया योजितां रथे ॥ (१५।२)

गृहीतमूर्धजां दृष्ट्वा हनूमान् दैन्यम् आगतः । (१६।१)

दुःखजं वारि नेत्राभ्याम् उत्सृजन्मारुतात्मजः । (१६।२)

अब्रवीत् परुषं वाक्यं क्रोधाद् रक्षोऽधिपात्मजम् ॥ (१६।३)

दुरात्मन्न् आत्मनाशाय केशपक्षे परामृशः । (१७।१)

ब्रह्मर्षीणां कुले जातो राक्षसीं योनिम् आश्रितः । (१७।२)

धिक् त्वां पापसमाचारं यस्य ते मतिर् ईदृशी ॥ (१७।३)

नृशंसानार्य दुर्वृत्त क्षुद्र पापपराक्रम । (१८।१)

अनार्यस्येदृशं कर्म घृणा ते नास्ति निर्घृण ॥ (१८।२)

च्युता गृहाच्च राज्याच्च रामहस्ताच्च मैथिली । (१९।१)

किं तवैषापराद्धा हि यद् एनां हन्तुम् इच्छसि ॥ (१९।२)

सीतां च हत्वा न चिरं जीविष्यसि कथंचन । (२०।१)

वधार्हकर्मणानेन मम हस्तगतो ह्यसि ॥ (२०।२)

ये च स्त्रीघातिनां लोका लोकवध्यैश्च कुत्सिताः । (२१।१)

इह जीवितम् उत्सृज्य प्रेत्य तान् प्रतिलप्स्यसे ॥ (२१।२)

इति ब्रुवाणो हनुमान् सायुधैर् हरिभिर् वृतः । (२२।१)

अभ्यधावत संक्रुद्धो राक्षसेन्द्रसुतं प्रति ॥ (२२।२)

आपतन्तं महावीर्यं तद् अनीकं वनौकसाम् । (२३।१)

रक्षसां भीमवेगानाम् अनीकेन न्यवारयत् ॥ (२३।२)

स तां बाणसहस्रेण विक्षोभ्य हरिवाहिनीम् । (२४।१)

हरिश्रेष्ठं हनूमन्तम् इन्द्रजित् प्रत्युवाच ह ॥ (२४।२)

सुग्रीवस्त्वं च रामश्च यन्निमित्तम् इहागताः । (२५।१)

तां हनिष्यामि वैदेहीम् अद्यैव तव पश्यतः ॥ (२५।२)

इमां हत्वा ततो रामं लक्ष्मणं त्वां च वानर । (२६।१)

सुग्रीवं च वधिष्यामि तं चानार्यं विभीषणम् ॥ (२६।२)

न हन्तव्याः स्त्रियश्चेति यद् ब्रवीषि प्लवंगम । (२७।१)

पीडाकरम् अमित्राणां यत् स्यात् कर्तव्यम् एव तत् ॥ (२७।२)

तम् एवम् उक्त्वा रुदतीं सीतां मायामयीं ततः । (२८।१)

शितधारेण खड्गेन निजघानेन्द्रजित् स्वयम् ॥ (२८।२)

यज्ञोपवीतमार्गेण छिन्ना तेन तपस्विनी । (२९।१)

सा पृथिव्यां पृथुश्रोणी पपात प्रियदर्शना ॥ (२९।२)

ताम् इन्द्रजित्स्त्रियं हत्वा हनूमन्तम् उवाच ह । (३०।१)

मया रामस्य पश्येमां कोपेन च निषूदिताम् ॥ (३०।२)

ततः खड्गेन महता हत्वा ताम् इन्द्रजित् स्वयम् । (३१।१)

हृष्टः स रथम् आस्थाय विननाद महास्वनम् ॥ (३१।२)

वानराः शुश्रुवुः शब्दम् अदूरे प्रत्यवस्थिताः । (३२।१)

व्यादितास्यस्य नदतस्तद् दुर्गं संश्रितस्य तु ॥ (३२।२)

तथा तु सीतां विनिहत्य दुर्मतिः प्रहृष्टचेताः स बभूव रावणिः । (३३।१)

तं हृष्टरूपं समुदीक्ष्य वानरा विषण्णरूपाः समभिप्रदुद्रुवुः ॥ (३३।२)