जनकस्य वचः श्रुत्वा विश्वामित्रो महामुनिः । (१।१)

धनुर् दर्शय रामाय इति होवाच पार्थिवम् ॥ (१।२)

ततः स राजा जनकः सचिवान् व्यादिदेश ह । (२।१)

धनुर् आनीयतां दिव्यं गन्धमाल्यविभूषितम् ॥ (२।२)

जनकेन समादिष्टाः सचिवाः प्राविशन् पुरीम् । (३।१)

तद् धनुः पुरतः कृत्वा निर्जग्मुः पार्थिवाज्ञया ॥ (३।२)

नृणां शतानि पञ्चाशद् व्यायतानां महात्मनाम् । (४।१)

मञ्जूषाम् अष्टचक्रां तां समूहुस् ते कथंचन ॥ (४।२)

ताम् आदाय तु मञ्जूषाम् आयतीं यत्र तद् धनुः । (५।१)

सुरोपमं ते जनकम् ऊचुर् नृपतिमन्त्रिणः ॥ (५।२)

इदं धनुर्वरं राजन् पूजितं सर्वराजभिः । (६।१)

मिथिलाधिप राजेन्द्र दर्शनीयं यदीच्छसि ॥ (६।२)

तेषां नृपो वचः श्रुत्वा कृताञ्जलिर् अभाषत । (७।१)

विश्वामित्रं महात्मानं तौ चोभौ रामलक्ष्मणौ ॥ (७।२)

इदं धनुर्वरं ब्रह्मञ् जनकैर् अभिपूजितम् । (८।१)

राजभिश् च महावीर्यैर् अशक्यं पूरितुं तदा ॥ (८।२)

नैतत् सुरगणाः सर्वे नासुरा न च राक्षसाः । (९।१)

गन्धर्वयक्षप्रवराः सकिंनरमहोरगाः ॥ (९।२)

क्व गतिर् मानुषाणां च धनुषो ऽस्य प्रपूरणे । (१०।१)

आरोपणे समायोगे वेपने तोलने ऽपि वा ॥ (१०।२)

तद् एतद् धनुषां श्रेष्ठम् आनीतं मुनिपुंगव । (११।१)

दर्शयैतन् महाभाग अनयो राजपुत्रयोः ॥ (११।२)

विश्वामित्रस् तु धर्मात्मा श्रुत्वा जनकभाषितम् । (१२।१)

वत्स राम धनुः पश्य इति राघवम् अब्रवीत् ॥ (१२।२)

महर्षेर् वचनाद् रामो यत्र तिष्ठति तद् धनुः । (१३।१)

मञ्जूषां ताम् अपावृत्य दृष्ट्वा धनुर् अथाब्रवीत् ॥ (१३।२)

इदं धनुर्वरं ब्रह्मन् संस्पृशामीह पाणिना । (१४।१)

यत्नवांश् च भविष्यामि तोलने पूरणे ऽपि वा ॥ (१४।२)

बाढम् इत्य् एव तं राजा मुनिश् च समभाषत । (१५।१)

लीलया स धनुर् मध्ये जग्राह वचनान् मुनेः ॥ (१५।२)

पश्यतां नृसहस्राणां बहूनां रघुनन्दनः । (१६।१)

आरोपयत् स धर्मात्मा सलीलम् इव तद् धनुः ॥ (१६।२)

आरोपयित्वा मौर्वीं च पूरयामास वीर्यवान् । (१७।१)

तद् बभञ्ज धनुर् मध्ये नरश्रेष्ठो महायशाः ॥ (१७।२)

तस्य शब्दो महान् आसीन् निर्घातसमनिःस्वनः । (१८।१)

भूमिकम्पश् च सुमहान् पर्वतस्येव दीर्यतः ॥ (१८।२)

निपेतुश् च नराः सर्वे तेन शब्देन मोहिताः । (१९।१)

वर्जयित्वा मुनिवरं राजानं तौ च राघवौ ॥ (१९।२)

प्रत्याश्वस्ते जने तस्मिन् राजा विगतसाध्वसः । (२०।१)

उवाच प्राञ्जलिर् वाक्यं वाक्यज्ञो मुनिपुंगवम् ॥ (२०।२)

भगवन् दृष्टवीर्यो मे रामो दशरथात्मजः । (२१।१)

अत्यद्भुतम् अचिन्त्यं च अतर्कितम् इदं मया ॥ (२१।२)

जनकानां कुले कीर्तिम् आहरिष्यति मे सुता । (२२।१)

सीता भर्तारम् आसाद्य रामं दशरथात्मजम् ॥ (२२।२)

मम सत्या प्रतिज्ञा च वीर्यशुल्केति कौशिक । (२३।१)

सीता प्राणैर् बहुमता देया रामाय मे सुता ॥ (२३।२)

भवतो ऽनुमते ब्रह्मञ् शीघ्रं गच्छन्तु मन्त्रिणः । (२४।१)

मम कौशिक भद्रं ते अयोध्यां त्वरिता रथैः ॥ (२४।२)

राजानं प्रश्रितैर् वाक्यैर् आनयन्तु पुरं मम । (२५।१)

प्रदानं वीर्यशुल्काः कथयन्तु च सर्वशः ॥ (२५।२)

मुनिगुप्तौ च काकुत्स्थौ कथयन्तु नृपाय वै । (२६।१)

प्रीयमाणं तु राजानम् आनयन्तु सुशीघ्रगाः ॥ (२६।२)

कौशिकश् च तथेत्य् आह राजा चाभाष्य मन्त्रिणः । (२७।१)

अयोध्यां प्रेषयामास धर्मात्मा कृतशासनात् ॥ (२७।२)