राक्षसं मृगरूपेण चरन्तं कामरूपिणम् । (१।१)

निहत्य रामो मारीचं तूर्णं पथि न्यवर्तत ॥ (१।२)

तस्य संत्वरमाणस्य द्रष्टुकामस्य मैथिलीम् । (२।१)

क्रूरस्वरो ऽथ गोमायुर् विननादास्य पृष्ठतः ॥ (२।२)

स तस्य स्वरम् आज्ञाय दारुणं रोमहर्षणम् । (३।१)

चिन्तयामास गोमायोः स्वरेण परिशङ्कितः ॥ (३।२)

अशुभं बत मन्ये ऽहं गोमायुर् वाश्यते यथा । (४।१)

स्वस्ति स्याद् अपि वैदेह्या राक्षसैर् भक्षणं विना ॥ (४।२)

मारीचेन तु विज्ञाय स्वरम् आलक्ष्य मामकम् । (५।१)

विक्रुष्टं मृगरूपेण लक्ष्मणः शृणुयाद् यदि ॥ (५।२)

स सौमित्रिः स्वरं श्रुत्वा तां च हित्वाथ मैथिलीम् । (६।१)

तयैव प्रहितः क्षिप्रं मत्सकाशम् इहैष्यति ॥ (६।२)

राक्षसैः सहितैर् नूनं सीताया ईप्सितो वधः । (७।१)

काञ्चनश् च मृगो भूत्वा व्यपनीयाश्रमात् तु माम् ॥ (७।२)

दूरं नीत्वा तु मारीचो राक्षसो ऽभूच् छराहतः । (८।१)

हा लक्ष्मण हतो ऽस्मीति यद् वाक्यं व्याजहार ह ॥ (८।२)

अपि स्वस्ति भवेद् द्वाभ्यां रहिताभ्यां मया वने । (९।१)

जनस्थाननिमित्तं हि कृतवैरो ऽस्मि राक्षसैः । (९।२)

निमित्तानि च घोराणि दृश्यन्ते ऽद्य बहूनि च ॥ (९।३)

इत्य् एवं चिन्तयन् रामः श्रुत्वा गोमायुनिःस्वनम् । (१०।१)

आत्मनश् चापनयनं मृगरूपेण रक्षसा । (१०।२)

आजगाम जनस्थानं राघवः परिशङ्कितः ॥ (१०।३)

तं दीनमानसं दीनम् आसेदुर् मृगपक्षिणः । (११।१)

सव्यं कृत्वा महात्मानं घोरांश् च ससृजुः स्वरान् ॥ (११।२)

तानि दृष्ट्वा निमित्तानि महाघोराणि राघवः । (१२।१)

ततो लक्ष्मणम् आयान्तं ददर्श विगतप्रभम् ॥ (१२।२)

ततो ऽविदूरे रामेण समीयाय स लक्ष्मणः । (१३।१)

विषण्णः स विषण्णेन दुःखितो दुःखभागिना ॥ (१३।२)

संजगर्हे ऽथ तं भ्राता ज्येष्ठो लक्ष्मणम् आगतम् । (१४।१)

विहाय सीतां विजने वने राक्षससेविते ॥ (१४।२)

गृहीत्वा च करं सव्यं लक्ष्मणं रघुनन्दनः । (१५।१)

उवाच मधुरोदर्कम् इदं परुषम् आर्तवत् ॥ (१५।२)

अहो लक्ष्मण गर्ह्यं ते कृतं यत् त्वं विहाय ताम् । (१६।१)

सीताम् इहागतः सौम्य कच्चित् स्वस्ति भवेद् इति ॥ (१६।२)

न मे ऽस्ति संशयो वीर सर्वथा जनकात्मजा । (१७।१)

विनष्टा भक्षिता वापि राक्षसैर् वनचारिभिः ॥ (१७।२)

अशुभान्य् एव भूयिष्ठं यथा प्रादुर्भवन्ति मे । (१८।१)

अपि लक्ष्मण सीतायाः सामग्र्यं प्राप्नुयावहे ॥ (१८।२)

इदं हि रक्षो मृगसंनिकाशं प्रलोभ्य मां दूरम् अनुप्रयातम् । (१९।१)

हतं कथंचिन् महता श्रमेण स राक्षसो ऽभून् म्रियमाण एव ॥ (१९।२)

मनश् च मे दीनम् इहाप्रहृष्टं चक्षुश् च सव्यं कुरुते विकारम् । (२०।१)

असंशयं लक्ष्मण नास्ति सीता हृता मृता वा पथि वर्तते वा ॥ (२०।२)