सीतां तु रुदतीं दृष्ट्वा ये तत्र मुनिदारकाः । (१।१)

प्राद्रवन् यत्र भगवान् आस्ते वाल्मीकिर् अग्र्यधीः ॥ (१।२)

अभिवाद्य मुनेः पादौ मुनिपुत्रा महर्षये । (२।१)

सर्वे निवेदयामासुस्तस्यास्तु रुदितस्वनम् ॥ (२।२)

अदृष्टपूर्वा भगवन् कस्याप्येषा महात्मनः । (३।१)

पत्नी श्रीर् इव संमोहाद् विरौति विकृतस्वरा ॥ (३।२)

भगवन् साधु पश्येमां देवताम् इव खाच्च्युताम् । (४।१)

न ह्येनां मानुषीं विद्मः सत्क्रियास्याः प्रयुज्यताम् ॥ (४।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा बुद्ध्या निश्चित्य धर्मवित् । (५।१)

तपसा लब्धचक्षुष्मान् प्राद्रवद् यत्र मैथिली ॥ (५।२)

तं तु देशम् अभिप्रेत्य किंचित् पद्भ्यां महामुनिः । (६।१)

अर्घ्यम् आदाय रुचिरं जाह्नवीतीरम् आश्रितः । (६।२)

ददर्श राघवस्येष्टां पत्नीं सीताम् अनाथवत् ॥ (६।३)

तां सितां शोकभारार्तां वाल्मीकिर् मुनिपुंगवः । (७।१)

उवाच मधुरां वाणीं ह्लादयन्न् इव तेजसा ॥ (७।२)

स्नुषा दशरथस्य त्वं रामस्य महिषी सती । (८।१)

जनकस्य सुता राज्ञः स्वागतं ते पतिव्रते ॥ (८।२)

आयान्त्येवासि विज्ञाता मया धर्मसमाधिना । (९।१)

कारणं चैव सर्वं मे हृदयेनोपलक्षितम् ॥ (९।२)

अपापां वेद्मि सीते त्वां तपोलब्धेन चक्षुषा । (१०।१)

विशुद्धभावा वैदेहि साम्प्रतं मयि वर्तसे ॥ (१०।२)

आश्रमस्याविदूरे मे तापस्यस्तपसि स्थिताः । (११।१)

तास्त्वां वत्से यथा वत्सं पालयिष्यन्ति नित्यशः ॥ (११।२)

इदम् अर्घ्यं प्रतीच्छ त्वं विश्रब्धा विगतज्वरा । (१२।१)

यथा स्वगृहम् अभ्येत्य विषादं चैव मा कृथाः ॥ (१२।२)

श्रुत्वा तु भाषितं सीता मुनेः परमम् अद्भुतम् । (१३।१)

शिरसा वन्द्य चरणौ तथेत्याह कृताञ्जलिः ॥ (१३।२)

तं प्रयान्तं मुनिं सीता प्राञ्जलिः पृष्ठतो ऽन्वगात् । (१४।१)

अन्वयाद् यत्र तापस्यो धर्मनित्याः समाहिताः ॥ (१४।२)

तं दृष्ट्वा मुनिम् आयान्तं वैदेह्यानुगतं तदा । (१५।१)

उपाजग्मुर् मुदा युक्ता वचनं चेदम् अब्रुवन् ॥ (१५।२)

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ चिरस्यागमनं प्रभो । (१६।१)

अभिवादयामः सर्वास्त्वाम् उच्यतां किं च कुर्महे ॥ (१६।२)

तासां तद् वचनं श्रुत्वा वाल्मीकिर् इदम् अब्रवीत् । (१७।१)

सीतेयं समनुप्राप्ता पत्नी रामस्य धीमतः ॥ (१७।२)

स्नुषा दशरथस्यैषा जनकस्य सुता सती । (१८।१)

अपापा पतिना त्यक्ता परिपाल्या मया सदा ॥ (१८।२)

इमां भवत्यः पश्यन्तु स्नेहेन परमेण ह । (१९।१)

गौरवान्मम वाक्यस्य पूज्या वो ऽस्तु विशेषतः ॥ (१९।२)

मुहुर् मुहुश्च वैदेहीं परिसान्त्व्य महायशाः । (२०।१)

स्वम् आश्रमं शिष्यवृतः पुनर् आयान्महातपाः ॥ (२०।२)