स दृष्ट्वा लक्ष्मणं दीनं शून्ये दशरथात्मजः । (१।१)

पर्यपृच्छत धर्मात्मा वैदेहीम् आगतं विना ॥ (१।२)

प्रस्थितं दण्डकारण्यं या माम् अनुजगाम ह । (२।१)

क्व सा लक्ष्मण वैदेही यां हित्वा त्वम् इहागतः ॥ (२।२)

राज्यभ्रष्टस्य दीनस्य दण्डकान् परिधावतः । (३।१)

क्व सा दुःखसहाया मे वैदेही तनुमध्यमा ॥ (३।२)

यां विना नोत्सहे वीर मुहूर्तम् अपि जीवितुम् । (४।१)

क्व सा प्राणसहाया मे सीता सुरसुतोपमा ॥ (४।२)

पतित्वम् अमराणां वा पृथिव्याश् चापि लक्ष्मण । (५।१)

विना तां तपनीयाभां नेच्छेयं जनकात्मजाम् ॥ (५।२)

कच्चिज् जीवति वैदेही प्राणैः प्रियतरा मम । (६।१)

कच्चित् प्रव्राजनं सौम्य न मे मिथ्या भविष्यति ॥ (६।२)

सीतानिमित्तं सौमित्रे मृते मयि गते त्वयि । (७।१)

कच्चित् सकामा सुखिता कैकेयी सा भविष्यति ॥ (७।२)

सपुत्रराज्यां सिद्धार्थां मृतपुत्रा तपस्विनी । (८।१)

उपस्थास्यति कौसल्या कच्चित् सौम्य न कैकयीम् ॥ (८।२)

यदि जीवति वैदेही गमिष्याम्य् आश्रमं पुनः । (९।१)

सुवृत्ता यदि वृत्ता सा प्राणांस् त्यक्ष्यामि लक्ष्मण ॥ (९।२)

यदि माम् आश्रमगतं वैदेही नाभिभाषते । (१०।१)

पुनः प्रहसिता सीता विनशिष्यामि लक्ष्मण ॥ (१०।२)

ब्रूहि लक्ष्मण वैदेही यदि जीवति वा न वा । (११।१)

त्वयि प्रमत्ते रक्षोभिर् भक्षिता वा तपस्विनी ॥ (११।२)

सुकुमारी च बाला च नित्यं चादुःखदर्शिनी । (१२।१)

मद्वियोगेन वैदेही व्यक्तं शोचति दुर्मनाः ॥ (१२।२)

सर्वथा रक्षसा तेन जिह्मेन सुदुरात्मना । (१३।१)

वदता लक्ष्मणेत्य् उच्चैस् तवापि जनितं भयम् ॥ (१३।२)

श्रुतश् च शङ्के वैदेह्या स स्वरः सदृशो मम । (१४।१)

त्रस्तया प्रेषितस् त्वं च द्रष्टुं मां शीघ्रम् आगतः ॥ (१४।२)

सर्वथा तु कृतं कष्टं सीताम् उत्सृजता वने । (१५।१)

प्रतिकर्तुं नृशंसानां रक्षसां दत्तम् अन्तरम् ॥ (१५।२)

दुःखिताः खरघातेन राक्षसाः पिशिताशनाः । (१६।१)

तैः सीता निहता घोरैर् भविष्यति न संशयः ॥ (१६।२)

अहो ऽस्मि व्यसने मग्नः सर्वथा रिपुनाशन । (१७।१)

किं त्व् इदानीं करिष्यामि शङ्के प्राप्तव्यम् ईदृशम् ॥ (१७।२)

इति सीतां वरारोहां चिन्तयन्न् एव राघवः । (१८।१)

आजगाम जनस्थानं त्वरया सहलक्ष्मणः ॥ (१८।२)

विगर्हमाणो ऽनुजम् आर्तरूपं क्षुधा श्रमाच् चैव पिपासया च । (१९।१)

विनिःश्वसञ् शुष्कमुखो विषण्णः प्रतिश्रयं प्राप्य समीक्ष्य शून्यम् ॥ (१९।२)

स्वम् आश्रमं संप्रविगाह्य वीरो विहारदेशान् अनुसृत्य कांश्चित् । (२०।१)

एतत् तद् इत्य् एव निवासभूमौ प्रहृष्टरोमा व्यथितो बभूव ॥ (२०।२)